'Halo 5: Guardians' zet opnieuw de beuk erin: duister verhaal, epische esthetiek

Na een teleurstellende vierde aflevering vindt de 'Halo'-schietspellenserie haar oude panache weer terug met 'Halo 5: Guardians'. De game is epischer dan ooit in zijn hoogstandjes, het verhaal is duisterder en dus interessanter dan dat van de vorige delen, en er ligt een onweerstaanbaar laagje HD-hoogglans over. Alleen jammer dat de nieuwe studio achter de game er maar niet in slaagt om de met perfectie flirtende aanvallerschoreografie van de originele makers te evenaren.

Je zou 'Halo 5: Guardians', net als zijn voorgangers, een first person shooter kunnen noemen, net als 'Call of Duty', en in objectieve zin valt de game ook onder dat genre. Maar het is, eveneens net als de rest van de serie, vooral een 'Halo'-game. De spellenreeks, die vijftien jaar geleden het tot dan toe eerder op freaks gerichte schietgamegenre naar een breed publiek bracht, is in de eerste plaats haar eigen beestje: de games hebben een unieke cadans, fluksheid in besturing en beeld- en klankcompositie, die van de reeks bijna een subgenre op zich maken.

'Halo 5: Guardians', de eerste game uit de serie die op de krachtigere Xbox One-console verschijnt, gooit een welgekomen laagje HD-vernis over de graphics van de game, maar desondanks blijft alles mooi herkenbaar: de stripverhaalachtige esthetiek van de ruimtestations en ondergrondse nederzettingen is de afgelopen vijftien jaar al zo vaak gekopieerd in andere games dat ze generiek lijkt, maar de buitenscènes - met hun appelblauwzeegroene zwerk en hun in een licht overgesatureerde tint gegooide flora - blijven een visueel unicum.

Duisternis
Buiten die nog steeds bijzondere esthetiek is ook de muzikale score, die opnieuw futuristisch met klassiek mengt via Gregoriaanse gezangen, synthesizerdeuntjes, strijkers en paukenslagen, weer typerend voor een 'Halo'-game. En aan de 'pièce de résistance' uit de 'Halo'-reeks is gelukkig bijna niets bijgevezen: de retestrakke cadans die in de besturing van de game zit. Het is vooral daarmee dat 'Halo 5: Guardians' zich weer differentieert - neen: distantieert! - van een 'Call of Duty' of een andere shooter.

Je vijand beschieten terwijl je hem omcirkelt (of 'circle strafen', zoals dat luidt in het boeventaaltje van de gamenerd), granaatje werpen om hem te verzwakken of meteen schrielere tegenstanders mee het loodje te laten leggen, dichterbij komen terwijl je nog steeds een magazijn erop leegschiet, en vervolgens afmaken met een rake slag van je porfieren onderarm: het is allemaal vintage 'Halo'. Wapen leeggepompt op het vege lijf van je tegenstanders? Dan grijp je gewoon snel het alien-schietgeweertje van een dooie vijand, en knal je meteen verder.

Die herkenbaarheid geldt voor de epische space opera-vertelling die door de ongeveer tien uur durende campagne werd geregen. Dat verhaal komt in 'Halo 5: Guardians behoorlijk sloom op gang, maar vanaf pakweg de vijfde missie worden de plotverwikkelingen en dramatische wendingen ineens aan lichtsnelheid geserveerd. Voor het eerst zien we ook een genummerde 'Halo'-aflevering met een ensemblecast: de 'Master Chief', het hoofdpersonage uit de reeks, komt in hooguit een derde van de vijftien missies voor.

Een deel van het spotlicht werd hem afgenomen door personages uit het uitgebreide universum van 'Halo': Jameson Locke, het hoofdpersonage uit de door Microsoft geproduceerde tv-reeks 'Halo: Nightfall', speelt ook een prominente rol in deze game, en ook soldaat Eddie Buck (vertolkt door Nathan Fillion uit de tv-reeks 'Castle') uit spin-offgame 'Halo: ODST' laat zich in deze game zien.

Het lijkt op een goedkope manier om figuren uit andere cenakels van de franchise te introduceren bij het echte kernpubliek van 'Halo', maar het werkt dankzij de manier waarop het verhaal wordt verteld. Een team van strijders voor het United Nations Space Command, de intergalactische arm van de toekomstige Verenigde Naties, zijn daarin op zoek naar het door de Master Chief geleide eskadron. Tijdens die tocht ontdekken ze tegelijkertijd de ware aard van een nieuwe bedreiging voor mens en universum, en komen ze lijnrecht tegenover elkaar te staan. Zeker wanneer een oude medestander ineens naar het pad der duisternis is afgegleden, en ook de Master Chief een behoorlijk ambiguë rol lijkt te spelen in de gebeurtenissen.

Knokken maar
De schietgevechten die de bulk van de game vormen, ondergingen wel een belangrijke aanpassing: je strijdt zo goed als te allen tijde samen met computergestuurde teammaats, waarvan er eentje ook altijd kan worden overgenomen door een medespeler. Het doet niets af aan de actie, want de belangrijkste 'kills' worden braaf gereserveerd voor de speler.

Maar het maakt wel dat je bijzonder moeilijk doodgaat in de 'Easy'- en 'Normal'-modi van 'Halo 5: Guardians': de makers dokterden een artificieel 'buddy system' uit dat zo goed werkt dat hardcorespelers er misschien wel wat van gaan rillen. Ook weg zijn de 'lone wolf'-sequenties, waarin je tijdelijk afgesloten wordt van je groep en dus eventjes als eenmansleger aan de slag moet, ondanks het feit dat die vaste canon waren in de voorgaande 'Halo'-delen.

De choreografie van aanvallers voelt nog steeds minder verzorgd dan in de originele 'Halo'-tetralogie (de drie eerste genummerde delen plus 'Halo: Reach') die Bungie maakte, de aanvankelijke studio achter de 'Halo'-reeks, die vandaag achter de megashooter 'Destiny' zit. De nieuwe studio die zich sinds 'Halo 4' over deze reeks ontfermt, Microsofts eigen 343 Studios, weet een paar keer doorheen de campagne juist op de maat te zitten wat dat betreft, maar ze houden het helaas geen hele game vol. Zeker in 'Halo 3' (2007) was het precies uitgekiend waar en wanneer er nieuwe vlagen van aanvallers opdoken, en was het zelfs geen toeval waar er precies een nieuw voorraadje granaten lag. Dat massaballet zit, net als in 'Halo 4', niet helemaal in deze nieuwe opvolger, en dat is de enige valse noot die we konden opvangen terwijl we 'Halo 5: Guardians' speelden.

'Halo 5: Guardians' verscheen exclusief voor Xbox One.