'Dishonored': keuzevrijheid centraal in donkere game met eigen smoel en veel karakter

'Dishonored' is een van de grote games van het najaar zonder cijfer in de titel. Terwijl veel producenten op veilig spelen door succesvolle franchises uit te melken, steken Arkane Studios en uitgever Bethesa Softworks hun nek uit met een fris spel met een eigen smoel. 'Dishonored' heeft veel pluspunten, al weerhouden enkele mankementen het spel van de absolute top.

'Dishonored' speelt zich af in Dunwall, een Engelse industriestad uit het einde van de 19de eeuw waar vreemde technologie aanwezig is. De keizerin van de stad wordt vermoord, waarna de bevolking onder het bewind van een totalitair regime valt. Als lijfwacht van de keizerin krijgt hoofdrolspeler Corvo Attano haar dood in zijn schoenen geschoven, waarmee je meteen ook weet waar de titel naar verwijst. De in ongenade gevallen Corvo kan uit de gevangenis ontsnappen voor zijn executie, waarna hij zint op wraak. Gelukkig krijgt hij van een vreemd wezen opeens bovennatuurlijke krachten om hem te helpen bij zijn vendetta. Valt dat even mee zeg.

Het verhaal is niet echt het sterkste punt van de game, maar de grauwe setting en de gameplay maken dat ruimschoots goed. Niet alleen gaat Dunwall gebukt onder een nazi-achtig bestuur, de stad kampt ook met een plaag van superratten en een pestepidemie. De uitzichtloosheid druipt van het grijze beton, en een beklemmend gevoel besluipt je wanneer je dwaalt door de troosteloze straten.

Keuzes, keuzes
Waar de makers echter vooral trots op zijn, is de keuzevrijheid die ze spelers bieden om problemen op te lossen. Vaak is 'problemen oplossen' een eufemisme om tegenstanders om zeep te helpen, maar dat kan je dan ook doen op een heleboel verschillende manieren. Je kan ze natuurlijk geruisloos besluipen, ze bekampen met verschillende wapens of er gewoon langs sluipen: de game bulkt van de richels, tunnels en strategisch geplaatste obstakels daarvoor. Dankzij zijn upgradebare bovennatuurlijke krachten kan Corvo ook trucjes uithalen, zoals zich een stukje teleporteren, de tijd vertragen of bezit nemen van een ander lichaam. Zo kan je bezit nemen van het lichaam van een vis, waarmee je door een klein kanaaltje zwemt naar een saunakamer waar een slechterik zit. Wanneer je de bezetenheid opheft, sta je - kiekeboe! -  naast je doelwit, waarna je hem met een kwieke zwaai van je zwaard een kopje kleiner maakt. In dit geval kan je je doelwit bv. ook gewoon opsluiten en de kamer vullen met hete stoom, waardoor het wel de moeite loont om levels opnieuw te spelen met een andere strategie.

Een andere opmerkelijke kracht van Corvo is de mogelijkheid een horde vraatzuchtige ratten op je vijand af te sturen. Die verslinden het doelwit quasi onmiddellijk, wat ons eraan doet denken zeker te vermelden dat het spel niet geschikt is voor mensen met een zwakke maag. Niet dat de goorheid echt van je scherm spat, maar er zitten behoorlijk wat wansmakelijke taferelen in 'Dishonored'. De keuzes die je maakt, hebben trouwens ook een grote invloed op de sfeer van het spel, het verdere verloop van het verhaal en zelfs de reacties van andere personages. Knap!

Minpunten
Laat het dus duidelijk zijn dat de vrijheid die je bij 'Dishonored' hebt om verschillende strategieën uit te kiezen echt top is. Maar ook die vrijheid went, en het ligt er vaak wel vingerdik op welke mogelijkheden je allemaal hebt, waardoor de uitdaging ook veel minder wordt. Je merkt dan ook dat het verhaal toch wel erg dunnetjes is. In je hoofdkwartier, een typisch Engelse pub, krijg je opdrachten van verzetslui die steeds aan de drank lijken te zitten, waarna je naar de stad gaat om wat mensen om te brengen of een snoodaard te ontvoeren. Op zich geen probleem mee, maar je bent eigenlijk ook verplicht steeds objecten op te rapen om zo je uitrusting te kunnen verbeteren of meer krachten te verkrijgen. En het zijn véél objecten: zelfs wanneer we moeite deden om flink rond te kijken, bleken we niet eens de helft van het geld uit de missie te hebben gevonden. Er zijn vast wel gamers die daarop kicken, maar wij horen daar niet bij. Er wordt in 'Dishonored' ook veel geluld, en overal vind je weinig interessante boeken en notities die je er nog maar eens van moeten overtuigen dat het regime echt wel héél kwaadaardig is - het lijkt wel Jean-Claude Delcorps uit tv-serie 'Clan'.

Geluid
Wat ons bij 'Dishonored' misschien het felste stoort, is het geluid. De stemmen  - ingesproken door onder anderen Susan Sarandon, Michael Madsen en Carrie Fisher - zijn in orde, maar bij de omgevingsgeluiden laten de makers wel wat steken vallen. Zo hoor je erg snel vijanden dichtbij zeggen dat ze je aan het zoeken zijn, terwijl ze in werkelijkheid nog ver weg zijn. Het is zo erg moeilijk in te schatten waar je tegenstanders zich bevinden, wat heel onaangenaam is. Je eigen voetstappen klinken ook nogal vreemd, waardoor het lijkt alsof ze van iemand anders komen. Het eerstepersoonsperspectief helpt daar ook niet bij, want zo zie je niet wat er achter de speler gebeurt. Verder moeten de mechanische achtergrondgeluiden bijdragen aan de donkere sfeer, maar had er wat ons betreft toch veel meer ingezeten. De beelden zijn meestal wel prachtig en ademen sfeer uit, zowel de vergezichten als de omgeving als de personages. Vreemd genoeg blijken enkele details dan weer slordig gemaakt, zoals het bloed dat uit je omgebrachte tegenstanders loopt.

Conclusie
Uiteindelijk verdient 'Dishonored' een dikke pluim voor de keuzevrijheid in de gameplay, al bieden de makers je de verschillende mogelijkheden wel aan op een gouden schoteltje. Ook de sfeerschepping en de omgeving zijn echt top, en zuigen je echt mee in de uitzichtloosheid van de situatie in Dunwall. Het geluid kon op een aantal vlakken echt wel beter, en ook het verhaal kabbelt maar voort. De speciale krachten van Corvo zijn echter erg cool, en 'Dishonored' heeft dus zeker veel meer pluspunten dan minpunten. Het is een spel met veel karakter, en absoluut een aanrader voor gamers die eens willen afwijken van de platgetreden paden.