'Divinity: Original Sin' is een gameklassieker van Belgische makelij
We doen niet aan favorietjes, ook niet wanneer we het over producties van eigen bodem hebben. Maar als het écht goed is steken we het ook weer niet weg: 'Divinity: Original Sin', een in Gent ontwikkelde videogame uit het rollenspellengenre, is zowaar een instantklassieker.
Voor de Gentse gamestudio Larian begon het als een liefdesbetuiging aan vijftien tot twintig jaar oude klassiekers uit het 'role playing game'-genre, zoals 'Baldur's Gate', 'Ultima 7', 'Icewind Dale', 'Planescape: Torment' en 'Fallout', en een prequel op 'Divine Divinity', hun allereerste eigen game uit 2002. Maar 'Divinity: Original Sin' groeide - al dan niet met behulp van bijna een miljoentje dollar extra 'crowdfunding'-geld - uit tot een klassieker op zich. Een die teruggrijpt naar gameconcepten die al een beetje bejaard zijn, dat wel: ook in het veelal door enthousiastelingen gespeelde RPG-genre is het isometrische speelveld, waarbij je een soort poppenspelletje vanuit vogelperspectief bestuurt, naar de marge verdrongen door volwaardige 3D-werelden. Maar tegelijkertijd werd de game ontwikkeld door een bende lui die simlpelweg gek zijn van dit genre, en ook een uitstekende kennis hebben van de conventies waarop het drijft. En dat enthousiasme, die - jawel - liefde, die druipt van 'Divinity: Original Sin' af.
'Divinity: Original Sin' vertelt het verhaal van twee simultaan door jou als speler bestuurde 'Source Hunters', een soort fantasydetectives die gebruikers van de verboden 'Source'-magie moeten opsporen. Hun queeste die door de game loopt begint in een kleine stad, waar de inwoners worden bedreigd door een klein legertje orken met een schijnbaar menselijke aanvoerder, maar brengt hen - en hier geven we écht niet teveel mee weg, aangezien we hier binnen de conventies van het fantasygenre zitten - uiteraard op een pad waarin ze uiteindelijk het voortbestaan van de wereld moeten beschermen. Het besturen van twee personages tegelijk (eventueel kan dat ook door twee spelers gebeuren, die de game doorspelen in 'co-op'-samenspel) geeft een pittige dynamiek aan de game, want je kunt de twee protagonisten ook elk hun eigen persoonlijkheid laten vormen: niet alleen door hun interactie met andere personages, maar ook - en dat is best uniek - in hun onderlinge dialoog, die eveneens door de speler bij te sturen is.
Het cameraperspectief van 'Divinity: Original Sin' is misschien uitgesproken 'old school', maar de visuele wereld waarin de game je brengt is fris en modern, en blijft - op misschien een paar mindere partikeleffecten na, zoals het maar flauw spuitende bloed - goed in lijn met de visuele eisen die vandaag aan een nieuwe videogame worden gesteld. De wereld waarin je terechtkomt, het fantasierijk Rivellon dat ook al het decor van vier eerdere 'Divinity'-games vormde, is ruim bemeten, biedt een ruime variëteit aan omgevingen, en is volgestouwd met content die al dan niet relevant is voor de hoofdqueeste. De game verdient ook een pluim voor de humor die erin verweven zit: heel wat fantasygames (en -films, bij uitbreiding) nemen zichzelf ondanks de belachelijkheid van hun materiaal overdreven serieus, maar daar bezondigt 'Divinity: Original Sin' zich niet aan. Van grafstenen met het opschrift 'Hier ligt Gregory, wiens vrouw hem had gewaarschuwd' tot magische interacties met de dieren die de gamewereld bevolken: de toon is voldoende tongue-in-cheek om een tegengewicht te bieden tegen de opgeklopte sérieux waarin alle fantasyfictie vervalt.
Maar die mooie, rijke, spannende, zinderende gamewereld is nog niet de belangrijkste troef die 'Divinity: Original Sin' uitspeelt. Waar de game écht een verschil in maakt, en waarin het zichzelf opkrikt tot een genreklassieker die perfect naast de daarstraks aangehaalde titels mag staan, is in het achterliggende systeem van regels en variabelen die een invloed op elkaar hebben, en dat de ontwikkelaars van Larian met de precisie van een Zwitserse horlogemaker in elkaar hebben gezet. Al je acties hebben een - sluipende maar onmiskenbare - invloed op de persoonlijkheid van je twee hoofdpersonages, die dan weer een effect krijgen op het verhaal en de gevechten die je voert. Gewelddadige confrontaties, die via een bedachtzaam 'turn-based' systeem worden uitgevochten, vergen je allerbeste micromanagementvaardigheden, want er wordt rekening gehouden met soms erg obscure variabelen als de vier elementen (vuurkracht is niet efficiënt tegen vuurwezens, water daarentegen weer wel, maar dat is dan weer kwetsbaar tegenover aardekracht - enzovoort), een absorptiegraad bij het uitdelen van slagen, en een immuniteitssysteem.
Nu we toch over de gevechten in 'Divinity: Original Sin' bezig zijn: verwacht je wat dat betreft niet aan een game als 'Diablo III', waarin je jezelf een weg doorheen volledige heerscharen tegenstanders ploegt. Iedere gewelddadige confrontatie moet met de nodige omzichtigheid en tactisch inzicht worden aangegaan, want zelfs de prilste tegenstanders zijn deksels lastig te vloeren en de toverdrankjes om je gezondheidsbalk weer omhoog te trekken heb je zo dadelijk nodig voor de écht pittige gevechten. Maar die gevechten zijn nooit oneerlijk: je begint met een stevig arsenaal aan krachten, dat je gewoon op de efficiëntste manier moet inzetten en gaandeweg uitbouwt.
Toegankelijk is 'Divinity: Original Sin' uitgesproken niét: daarvoor probeert Larian teveel een 'unserved audience' van verstokte rpg-spelers aan te spreken met deze game. Wie echt nog moet kennismaken met dit genre, kijkt best eerst naar meer mainstreamgerichte rpg-games als 'Mass Effect' en 'Fallout 3' voordat hij zich aan deze best pittige brok waagt. Maar wie een béétje vertrouwd is met rollenspellen, of het genre vroeger beoefende maar gamen eventjes achter zich moest laten, ontdekt snel waarom we 'Divinity: Original Sin' vijf verdiende sterren hebben toegekend.
