‘Marvel’s Wolverine’ klauwt zich een weg naar je hart

‘Marvel’s Wolverine’ neemt je mee in een verhaal dat niet aan bod komt in de Marvel-films, maar wortelt in comics en een tv-serie. Logan zit samen met Mystique en Sabretooth in Team X, geleid door de mysterieuze Nathaniel Essex.

Ze nemen het onder anderen op tegen Bolivar Trask, wiens levenswerk het is om alle mutanten uit te roeien. En ja, dat betekent dat je vecht tegen kleine én gigantische ‘Sentinel’-robots, die je kent van onder meer ‘X-Men: Days of Future Past’. En nog een hele hoop ander gespuis.

KIJK. De actie knettert in de lanceertrailer

Geen open wereld

Deze game komt uit de koker van Insomniac Games, de studio achter de geweldige Spider-Man-titels. Die waren op maat gemaakt van de spinnenman, met een grote open wereld van New York waarin hij razendsnel kon webslingeren en rondspringen.

Wolverine is een heel ander type superheld, want hij is minder mobiel en hij beschikt ook niet over afstandsaanvallen. Wat hij wél heeft, zijn natuurlijk zijn vlijmscherpe uitschuifbare - ‘SNIKT’ - klauwen, zijn adamantiumskelet en zijn verbluffende mutante helingskracht.

De ontwikkelaars kozen daarom niet voor een open wereld, maar voor een lineair verhaal dat je van de ene gang naar de andere sandbox brengt. Wanneer het leveldesign op zijn best is, vergeet je dat je in een afgesloten gebied zit. Maar vaak krijg je wel dat repetitieve gevoel van ‘vechten, doorgaan en weer vechten’. Veel hoef je ook niet na te denken, want het spel zit echt bomvol tips en ‘richtingaanwijzers’, zodat je wel heel opvallend bij het handje wordt gehouden.

Vechten is top

Ook het vechten draait niet om denken, maar doen. Liefhebbers van ‘hack ‘n’ slash’ kunnen hun hartje ophalen met een gesmeerd systeem van (vergevingsgezind) afweren en uithalen, dat wordt uitgebreid met een reeks oplaadbare speciale aanvallen. De besturing is erg responsief en alles voelt snel heel vertrouwd aan: dit mechanisme ken je dan ook uit zoveel andere games.

Heel handig is dat je met één klik een vijand kan bespringen die meters verder staat, wat Logan toch een pak meer bewegingsvrijheid geeft dan de pure lijf-aan-lijfgevechten. Na verloop van tijd kan het hakken wel eentonig worden, want nieuwe moves veranderen de strijd niet fundamenteel. Het maakt ook weinig uit welke vaardigheden je eerst kiest, want uiteindelijk speel je ze toch allemaal vrij.

De vele hordes identieke vijanden worden gelukkig afgewisseld met wat sterkere tegenstanders. Enkele baasgevechten zijn echt memorabel, maar ze halen zeker niet allemaal hetzelfde niveau.

Afwisseling

Voor wat afwisseling is Logans razernijmeter alvast een topidee. Is die vol, dan kan hij als een bezetene vijanden uitschakelen met erg brute animaties - de kans bestaat dat je zelf voor je scherm zit te grommen. Ook cool is dat de game aparte ‘samenwerkingsanimaties’ voorziet wanneer je in de buurt van een kompaan een tegenstander molt.

Je krijgt onder meer ook (poepsimpele) achtervolgingen op een motorfiets, speedruns over Japanse daken of ‘hak zoveel mogelijk golven schorremorrie in de pan’-fragmenten. In sommige situaties kan je ook sluipmoorden uitvoeren, al weten fans van ‘Assassin’s Creed’ dat dit wel beter kan.

Interactieve film

Het verhaal, dat je uitspeelt in minder dan twintig uur, is niet geheel onvoorspelbaar, maar het blijft toch boeien. Het brengt je naar heel uiteenlopende locaties, met de drukke straten van Japan als een van de hoogtepunten. Die neonreclames, die speelhallen, die eetkraampjes, wauw! Het is een verademing tegenover de grauwe fabrieksterreinen en grotten waarin je ook genoeg rondhost.

De graphics zijn doorgaans dik in orde tot prachtig, alleen de animatie van lange haren oogt anno 2026 nog altijd erg onnatuurlijk.

Verder voelt de vertelstijl van ‘Wolverine’ heel oldschool aan, uit de PS3-tijd. Zo krijg je veel tussenfilmpjes en (erg vergevingsgezinde) quicktime-momenten waarbij je snel op een bepaalde knop moet drukken. De naadloze overgangen tussen actiemomenten en tussenfilmpjes ogen super, alleen is het daardoor soms niet duidelijk of je nu in een filmpje zit of niet. Het kan ook verwarrend zijn wanneer een tussenfilmpje pas start zodra je op exact de juiste plaats staat.

Personages

Een pluim nog voor de prima stemacteurs, die weliswaar vaak vrij suffe dialogen moeten aframmelen. De rol van Essex wordt schitterend vertolkt door Troy Baker, die we kennen als Joel uit ‘The Last of Us’. Zijn personage heeft dan ook wat diepgang, in tegenstelling tot Sabretooth, die zich de hele tijd gedraagt als een koleirige kleuter wiens speelgoed is afgepakt.

Wolverine is ook minder cynisch en zwartgallig dan we hem kennen, je zou hem zelfs menselijker kunnen noemen. Waarschijnlijk zit de bevallige aanwezigheid van Jean Grey - die groene avondjurk! - daar voor iets tussen.

Besluit: 8,5/10

Het is nog eens een verademing om een ‘popcorngame’ te spelen die aanvoelt als een interactieve film waarin je niet te veel moet nadenken. Het vechtsysteem past uitstekend bij Logan en het betere hakwerk is dan ook het hoogtepunt van de game.

In de mooiste omgevingen van het verhaal levert die combinatie een topper op, op andere momenten zit je repetitief vijanden in stukjes te hakken in een grijze fabrieksomgeving. Maar ook dan blijft ‘Marvel’s Wolverine’ plezant, en wil je weten wat het verhaal nog in petto heeft. Niet geschikt voor wie een grote uitdaging zoekt, maar spek voor de bek van liefhebbers van een goeie pot oldskool pretentieloze fun.