Er zit te weinig schot in 'Sniper Elite III'
Nazi's overhoop maaien vanop grote afstand, deze keer tijdens de Noord-Afrikaanse campagne van Wereldoorlog II, en de bloederige resultaten van je werk aanschouwen vanop het puntje van de kogel? Je wordt het niet snel beu. Helaas worden die 'lekkere' sequenties in 'Sniper Elite III' van elkaar gescheiden door een ondermaatse sluipgame.
Ook in een 'Call of Duty' of een 'Battlefield' kun je al eens met een scherpschutterskarabijn tekeer gaan, maar de sequenties waarin dat gebeurt in die games nemen slechts een miniem deel van de verhaallijn in. Voor méér geweld vanop grote afstand moet je bij twee alternatieve reeksen zijn: 'Sniper: Ghost Warrior' en 'Sniper Elite', waarvan zonet de derde episode in de winkelrekken landde, ook voor de nieuwe generatie consoles. De game blijft in de WOII-setting van de reeks, maar verplaatst de actie van het beleg van Berlijn in de twee jaar oude voorganger 'Sniper Elite v2' naar de veldslagen in Noord-Afrika. Die dorre setting geeft 'Sniper Elite III' een compleet nieuw kleurenpalet, maar de kern van de actie blijft hetzelfde: het gebruiken van je M1 Garand-sluipschutterskarabijn is opnieuw het element dat de game zijn leute geeft, en zit qua speelmechaniek prima in elkaar. Adem inhouden, beetje zoomen, juiste moment afwachten om de trekker over te halen, en dan de 'killcam' bekijken die het puntje van de kogel volgt, en dat zich vervolgens door het vlees, de organen en de beenderen van je onfortuinlijke vijand boort.
Aan spektakel is er geen gebrek tijdens die gebeurtenissen. Soms gooien de makers, de Britse studio Rebellion, er ook wat extra panache bovenop door je bijvoorbeeld de brandstoftank van een voertuig te laten doorboren met je kogels, en het hele ding - met omstanders in de buurt - in de hens te doen gaan. Plezier gegarandeerd, maar je moet er soms wel eventjes op wachten: tussen die schietsequenties door moet je je ook een weg door vijandelijk gebied sluipen, en dat is het gedeelte waar de game lelijk de mist ingaat. De ontwikkelaars keken goed naar hoe de makers van succesvolle sluipgames het deden (de 'spookafbeelding' van waar de tegenstanders denken dat je laatste positie is hebben ze bijvoorbeeld uit de 'Splinter Cell'-reeks), maar hun eigen poging tot 'stealth'-actie blijft ondermaats. De artificiële intelligentie van je tegenstanders voelt bijvoorbeeld bezopen aan (soms gaan ze zelfs gewoon terug naar hun positie nadat je het lijk van een van hun maats hebt laten liggen), en het ontwerp van de bevolkte delen in de semi-open levels waaruit de game bestaat is niet van die aard dat het veel variatie in aanpak toelaat.
Soms begon ondergetekende, zelfs wanneer hij best goed bezig was met het sluipwerk, er ineens gewoon op los te schieten met zijn machinegeweer, gewoon om de sequentie zo snel mogelijk achter zich te kunnen laten. En dat brengt ons meteen bij mijn belangrijkste kritiek op 'Sniper Elite III': je bent gewoon te wéinig met je sluipschuttersgeweer bezig. Ik snap dat het werk van een echte 'sniper' ook niet alleen uit schieten bestaat, en de game hoefde heus geen virtueel schietkraam te worden. Maar qua sublimatie van de realiteit hebben videogames sowieso een hoop speelruimte, en daar maken de ontwikkelaars van 'Sniper Elite III' te weinig gebruik van. Meer sluipschutterij dus, minder sluipen: dat kon toch niet zo moeilijk zijn in een game die het woord 'sniper' in de titel draagt?
