‘FAR: Changing Tides’ is een game die klimaatellende tastbaar maakt

In ‘FAR: Lone Sails’ bestuurde je vier jaar geleden een zeilwagen op een eenzame, meditatieve trip door een stoffige, post-apocalyptische woestenij. Opvolger ‘FAR: Changing Tides’ - geen sequel maar een ‘companion piece’, zeggen de makers - neemt het ‘zeilen’ nog wat letterlijker, en brengt je naar een andere wereld waar een andere apocalyps heeft gewoed: die van het klimaat.

Het schip dat je roodharige figuurtje erin bestuurt, een houten gevaarte gebricoleerd in een stijl die ergens halfweg tussen ‘Mad Max’ en ‘Mortal Engines’ in zit, is wel weer een zeilboot die zoetjesaan evolueert naar iets krachtigers, maar in plaats van die naargeestige woestijn die je in de eerste doorkruiste, vaar je nu door troosteloze wateren.

Introspectieve trip

De bewoners van de planeet waarover je vaart, hebben zich duidelijk niet aan hun Klimaatakkoorden gehouden, want de zeespiegel heeft korte metten gemaakt met hun beschaving. Gebouwen en monumenten staan diep onder water, wrakhout drijft aan de oppervlakte van het sop, en er is geen levende ziel te bespeuren in het decor. Wie een prettig wegspelende game zoekt, is er met ‘FAR: Changing Tides’ dus aan voor de moeite: de decors waar je doorheen vaart, bij momenten versterkt met schrale plukjes ingetogen muziek, zetten je eerder op een introspectieve trip. Maar liefhebbers van dat soort videogames, titels dus als ‘Journey’, 'Abzû’ of ‘Ori and the Will of the Wisps’, vinden hier ongetwijfeld weer een nieuwe fix in.

Als een zeiler

Dat varen gaat niet van zichzelf. Toe (spreek uit op z’n Engels, het woord voor ‘teen’ dus), het eenzame wezentje dat je bestuurt in de game, moet het schip doorheen woelige wateren en half ondergelopen restanten van een ooit geordende samenleving loodsen. Dat gebeurt vooral door het zeil- en stoommechanisme van het tuig te bedienen, iets waarvoor je geregeld van stuur- naar bakboord en weer terug zult moeten rennen, constant de verschillende schakelaars en pompen aantrekkend en aanstampend.

Dat klinkt allemaal veel complexer dan het is. Je bestuurt je tuig met de liefdevolle devotie van een zeiler. Al snel ga je dat schip namelijk als een varende thuishonk beschouwen, wat de ontwerpers en ontwikkelaars nog extra in de hand hebben gewerkt door meerdere manieren te bedenken om het vaartuig te betreden. Tijdens de puzzelsequenties gaat het schip ook mooi op in het decor, en niet zelden vormt het ook een deel van de oplossing.

Vastgelopen technologie

De omgevingspuzzels zijn restanten van een ooit hoogtechnologische samenleving die nooit het industriële tijdperk lijkt te zijn ontgroeid, en die - omdat ze zelf zijn vastgelopen in de zondvloed - ook een obstakel vormen voor je tocht. Okomotive, een inmiddels tienkoppige Zwitserse studio ontstaan uit het studentenproject dat voorganger ‘FAR: Lone Sails’ was, doet zijn best om die puzzels niet té moeilijk te maken, zodat alle aandacht blijft gaan naar het meditatieve element van de game: de meeslepende ervaring van het varen door drijfhout blijft de kern van de opzettelijk trage en behoedzame gameplay. Een flink deel van de tijd gebeurt er helemaal niéts: alleen de diepe treurnis van de verlate decors die zich bij je inwerkt terwijl je de stoommotor opnieuw aanstampt.

Er had iets meer Zwitsers topvernuft in de besturing van je personage mogen zitten, die hier en daar wat krakkemikkig aanvoelt. En het is natuurlijk niet dat dit soort contemplatieve ervaringen noodzakelijk nieuw is: ongeveer een derde van alle games die de indie-beweging baart schotelt je zoiets voor. Maar binnen dat al erg ruime aanbod blijft 'FAR: Changing Tides’, voor zijn speelduur drie tot vijf uur, een kleine uitschieter.

Bekijk ook: