Shadow Warrior 3 kruidt shooteractie met puberaal gegniffel
Humor en games, het blijft een moeilijke combinatie. Grappige games bestaan zeker, kijk maar naar recente titels als Psychonauts 2 of Deltarune, maar jammer genoeg nemen ontwikkelaars vaak al genoegen met scheldpartijen en pipi-kakahumor om hun creatie als hilarisch te bestempelen.
Shadow Warrior 3 valt helaas in die laatste categorie, met een niet aflatende stroom matig tot extreem flauwe woordspelingen en puberaal gegniffel. Het hoofdpersonage heet namelijk Lo Wang. En wang betekent piemel. Daar teert de reeks nu al voor de derde keer op, maar hey: comedy gold! Maar gelukkig valt er naast de “humor” ook gameplay te rapen in dit derde deel van de Shadow Warrior-serie, en die is gelukkig wel van een hoger niveau.
Shooter
Niet dat er in essentie veel gemorreld is aan de beproefde formule: je speelt net als in Shadow Warrior 1 en 2 nog steeds een snelle, flitsende firstpersonshooter die je door de non-stop-actie eerder in de categorie van Doom dan Call Of Duty moet situeren. Net zoals in Doom en Doom Eternal sta je al snel tot aan je enkels in de bloederige overblijfselen van demonisch gebroed. De upgradebare wapens voelen gewichtig aan vormen een indrukwekkend arsenaal in combinatie met de meer exotische vaardigheden die je ter beschikking hebt. Tot zover niets nieuws onder de zon.
Dynamiek
De grote innovatie in deel drie ten opzichte van de vorige twee, is de invoering van een grappling hook om gezwind van hot naar her te zwieren. Het leveldesign wordt zo een pak dynamischer en er durft al eens een kleine puzzel opduiken waarvoor enige platformactie vereist is. Qua gameplay is er dus amper iets aan te merken op Shadow Warrior 3, en ook op audiovisueel gebied is dit zeker geen miskleun. De wereld van Shadow Warrior is kleurrijk en gedetailleerd, en het geluid - vooral dat van de meer uit de kluiten gewassen schietgeweren - past perfect bij het grafische en inhoudelijke geweld.
Pudding
En toch is het moeilijk om deze game echt aan te raden. Zelfs al lig je in twee deuken tegelijk met weinig geïnspireerde piemelhumor, dan nog valt het moeilijk te ontkennen dat het spel buiten de brute vuurgevechten weinig om het lijf heeft. Het werkelijk fenomenale tutoriallevel doet helemaal in het begin nog het beste vermoeden voor wat komen gaat, maar spijtig genoeg zakt het verhaal daarna in elkaar als een voorspelbare pudding.
Tenenkrommend
Niet dat je van dit soort game hoogstaand drama verwacht, maar zelfs in vergelijking met de vorige twee games is wat je hier voorgeschoteld krijgt gewoonweg saai en vaak tenenkrommend kinderachtig. Niet enkel het verhaal stuikt in mekaar naarmate het spel vordert, ook de vijanden en uitdagingen worden repetitiever naarmate het einde nadert. En dat einde nadert vrij snel, want meer dan een uurtje of zes heb je niet nodig vooraleer de eindcredits over het scherm rollen. En dan is een prijskaartje van 50 euro wel héél hoog.
