'Final Fantasy XV' puurt zijn fantasie uit Amerikaanse mythes
Iedere aflevering uit de langlopende videogamereeks Final Fantasy speelt zich af in een compleet nieuwe fantasiewereld, die ook telkens op nieuwe mythische thema's wordt gebouwd. Voor de vijftiende episode zochten de makers ze echter in een compleet onverwachte hoek: in het Amerika van Easy Rider en Jack Kerouac.
Sinds 1987 verschijnt er om de twee à drie jaar een nieuwe genummerde aflevering uit de Final Fantasy-videogamereeks. Daar zit vooral een schare van enkele miljoenen hardcorefans op te wachten, maar het écht brede publiek ligt er in de regel niet wakker van.
Alleen in 1997, toen Final Fantasy VII op de eerste PlayStation-console verscheen, kwam de serie eventjes in een ruimer daglicht te staan. Die aandacht wil Square Enix, het Japanse videogamehuis dat achter de games zit, nu terug met Final Fantasy XV, in meerdere opzichten een uitgesproken toegankelijke aflevering van de serie.
Meer voor iedereen
De game speelt om te beginnen heel wat makkelijker weg dan voorganger Final Fantasy XIII, die zes jaar geleden weliswaar een commercieel succes werd door de grote niche die de game aanriep, maar door een breed spelerspubliek werd verguisd wegens te moeilijk, te hermetisch, te veel gericht op ware freaks van de serie.
Bij Final Fantasy XV (de veertiende aflevering was een World of Warcraft-eske onlinewereld) is het meteen al te merken dat de makers wat meer in de breedte willen gaan. "We wilden beginnen vanuit een realistische wereld, waar de fantasie-elementen gaandeweg in kruipen", zegt Takashi Honjo, artdirector van de game.
'We wilden beginnen vanuit een realistische wereld, waar de fantasie-elementen gaandeweg in kruipen'
"Gaandeweg doorheen de speelduur zul je de wereld meer en meer naar het fantastische zien neigen, maar het startpunt is een wereld die geworteld is in de realiteit. De willekeurige monsters die je tegenkomt en waar je soms tegen moet vechten, gedragen zich bijvoorbeeld gewoon als wilde dieren: ze gaan hun eigen gangetje in hun natuurlijke habitat."
Roadmovie-vibe
Alle voorgaande afleveringen van de Final Fantasy-reeks laveerden, wat hun visuele thema's betreft, van het ene uiterste naar het andere: sommige games speelden zich af in een sprookjesachtige middeleeuwse wereld, andere in een cyberpunk-universum van staal en elektronica.
Maar deze keer hebben de makers hun mythische referenties uit een heel andere hoek gepuurd: Americana. De eerste dozijnen uren van de game spelen zich af in een landschap dat lijkt op het Amerikaanse zuidwesten, met lange autoritten door de woestijn, truckstops en auto's met vinnen. Het decor wordt bevolkt door fantasiecreaturen, en ook de vier hoofdpersonages waarmee de speler zich een weg doorheen het verhaal baant zien eruit als typische Japanse fantasyfiguren. Maar tegelijkertijd ademen de decors de geest van Jack Kerouac of John Steinbeck uit, of de vibe van roadmovies als Easy Rider, Duel en Thelma & Louise.
"Die Amerikaans lijkende setting was een van de ideeën die bleven hangen toen we een wereld creëerden die moest blijven inhaken in de realiteit", zegt Honjo. "Maar we troffen er ook al snel een pak andere elementen in aan die perfect in een Final Fantasy-game passen: de weidse landschappen, het feit dat je dagen onderweg kunt zijn om je bestemming te bereiken, de auto's, de kitsch van wegrestaurants. Daar zitten heerlijke kleine mythes in verscholen."
Als u niet op tijd de auto voltankt, valt hij stil, en mag u uw personages besturen terwijl ze het tuig centimeter voor centimeter naar het dichtstbijzijnde tankstation duwen
Als een western
Ook de manier waarop de speler zich een weg door het verhaal baant is geworteld in het concept van onderweg zijn: als u bijvoorbeeld niet op tijd de auto voltankt, valt hij stil, en mag u uw personages besturen terwijl ze het tuig centimeter voor centimeter naar het dichtstbijzijnde tankstation duwen. En dan kan de game láng duren. In andere games worden zo'n dingen weggelaten wegens niet interessant voor de speler, maar Final Fantasy XV probeert de speler in de cadans van een roadtrip te houden.
Een ander voorbeeld is het berijden van Chocobo-pluimdieren, een soort struisvogelachtige beesten die in de meeste Final Fantasy-games terugkeren: in deze game lijken de scènes waarin u op de rug van zo'n creatuur zit op beelden uit een oude John Ford-western. "De taferelen die we tonen in de game ademen weidsheid uit, net als die films", oppert Honjo. "Dat is ook iets wat we pas voor elkaar kregen op deze generatie consoles: die heeft eindelijk de rekenkracht om zo'n wereld geloofwaardig naar het scherm te brengen."
Final Fantasy XV verscheen op PlayStation 4 en Xbox One.
