'Forza Horizon 2' vermijdt de platgereden paadjes

De visuele presentatie, het schademodel,  de voertuigfysica en andere kernelementen komen recht uit raceklepper 'Forza Motorsport 5'. De sterk vereenvoudigde gameplay en de vele gimmicks doen denken aan die van de 'Need for Speed'-reeks. Er is weinig opmerkelijks aan 'Forza Horizon 2'. Maar Microsofts nieuwe racegame slaagt wel in de enige ware test: ondergetekende speelde de hele game met een brede glimlach op zijn snuit.

Er is niets aan 'Forza Horizon 2', een nieuwe 'light'-versie van de serie racegames voor Microsofts Xbox-consoles, dat uit de band springt. De technologische kern van de game komt recht van 'Forza Motorsport', Microsofts racereeks die vandaag de enige echte referentie in zijn genre is, en die op zich al een uitstekende balans vindt tussen de toegankelijkheid van een arcaderacer en de doortastendheid van een simulator. De 'verhaallijn' die de makers aan hun game regen, een serie 'Gumball'-achtige races in het zuiden van Europa, heeft al helemaal niks om het lijf. De gameplay is, net als die van de eerste 'Horizon'-game, gewoon 'Forza', maar dan door een 'Need for Speed'-achtige mangel gehaald: er zijn hulplijntjes à volonté, de game helpt je door de bochten, en je wordt nauwelijks bestraft voor stommiteiten tijdens de race.

Maar ook in die grote toegankelijkheid wisten de twee ontwikkelingsstudio's die bezig zijn aan de game (met 'Forza'-ontwerper Turn 10 die gewoon ondersteuning biedt) het juiste evenwicht te vinden. 'Forza Horizon 2' gaat uit van het tegenovergestelde idee van de 'grote' Forza-game: eender wie de game in handen neemt is er meteen mee weg, ook een speler die niet zo bedreven is in racegames, maar de moeilijkheidsgraad valt à volonté bij te stellen. Ook die van de 'Drivatars' waartegen je rijdt: deze game trekt de grootste nieuwigheid van 'Forza Motorsport 5' namelijk nog een eindje verder, en laat je uitsluitend tegen de AI-rendities van andere spelers (mogelijk zelfs je eigen vrienden) racen. En ook in de kern van zijn gameplay houdt het spel je niet teveel bij het handje: er zit een overduidelijke automatische correctie in de bochten, maar hij zit niet zo strak als bij sommige 'Need for Speed'-games die de afgelopen jaren op de markt kwamen. 'Forza Horizon 2' zet in zekere zin de queeste van de grote Forza-games, de speler tegelijkertijd het plezier en de finesses van autoracen leren kennen, verder.

Het zijn elementen die van 'Forza Horizon 2' vanuit ieder opzicht een deftige racegame maken. Maar hetgene wat je iedere keer terug naar de game brengt, zit dieper dan die puur technische efficiëntie. De tientallen races waaraan je deelneemt voordat je de finale van de game aanvat, gaan letterlijk buiten de platgereden paden, met sequenties waarin je door zandweggetjes, wijngaarden en ander natuurschoon klieft. Letterlijk rijden als een halve zot dus, wat bij iedere race waaraan je deelneemt een paar onvergetelijke momenten oplevert. 'Forza Horizon 2' behoort tot die categorie van games die je constant een glimlach op je gezicht toveren, en dat is in alle opzichten de definitie van uitstekend gameontwerp. Als de makers het hart op de juiste plaats hebben zitten, is het werk al half klaar.

'Forza Horizon 2' verscheen voor Xbox One en Xbox 360.