Game 'The Amazing Spider-Man 2' slingert nergens naartoe
Games die een grote Hollywoodfilm ondersteunen hebben niet zo'n goeie reputatie, en 'The Amazing Spider-Man 2' is daar geen uitzondering in. Bijna hadden de ontwikkelaars die vloek doorbroken door het webslingeren door de stad eindelijk goed te doen, maar het povere vechtsysteem en de krakkemikkige afwerking blokkeren de boel.
Goed, de film was al niet bepaald een nieuwe 'Citizen Kane', en games bij een film hebben per definitie niet zo'n goeie naam. Maar dat betekende geenszins dat er geen enkele hoop meer was voor de 'The Amazing Spider-Man 2'-game: Beenox, de studio onder het Amerikaanse gamehuis Activision die quasi-jaarlijks een 'Spider-Man'-game maakt, heeft vier jaar geleden met 'Spider-Man: Shattered Dimensions' al een heel capabele Spidey-game gemaakt, en met een beetje goeie wil kon ze dat opnieuw. De ambities waren bovendien groot: er zou onder meer een grotere en rijkere speelwereld komen, het webslingeren door de stad zou worden verbeterd, en je zou meer vrijheid krijgen om dingen op je eigen ritme te exploreren.
Het ergste is dat de meeste van die dingen nog kloppen ook. Zeker het webslingeren door de stad is een element waarbij veel lezers van de strip al jaren aan het wachten waren op een game waarin dat eindelijk hetzelfde gevoel geeft als wat de Marvel-tekenaars hun superheld doen ervaren op papier, en dit is zonder meer de game waarin die sensatie wordt geleverd. Door te alterneren tussen de linker- en rechtertrekker, die telkens een stuk spinnenweb uit de polsen van het hoofdpersonage doen schieten, laveer je behoorlijk vlot tussen de torengebouwen van Manhattan door, en de 'Web Rush'-punten die op daken en zelfs staarten van helikopters verschijnen geven je nog wat extra snelheid. Het gevoel van vrijheid dat het geeft zit dus goed, ondanks het feit dat er onderaan op straat bijzonder weinig beweging is: dit is Manhattan op een dinsdagavond in februari.
Dat contrast tussen de vlotheid waarmee je door de stad slingert en de doodsheid van de straten geeft al een wrang voorgevoel, dat verderop in de rit helaas alleen maar wordt bevestigd. Het webslingeren is een gamemechaniek waarrond de makers een knappe game hadden kunnen bouwen, maar de boel stort weer ineen onder de doodsheid van de gamewereld, de houterige vechtgameplay en de povere decors en effecten. Ook het verhaal - met dialoogscènes nota bene, die welk antwoord je ook kiest echter geen enkele consequentie hebben - redt de tent niet. Je zou je kunnen afvragen waarom de maker van succesgames als 'Call of Duty' en 'Skylanders' zich nog bezighoudt met deze licentietroep, maar dan moeten we je 'Spider-Man: Shattered Dimensions' weer voor de neus houden. Het is een game die toont hoe het wél kan (die je wellicht nog wel ergens in een ramsjbak vindt), en die steeds weer hoopvol stemt voor de editie van volgend jaar. Ze kùnnen het!
