'Octodad: Dadliest Catch' kronkelt zichzelf in een knoop
Dat je niet altijd alle heil hoeft te verwachten van de momenteel sterk in opmars zijnde 'indie'-scene in de gamesector, wordt pijnlijk duidelijk gemaakt door de game 'Octodad: Dadliest Catch'. De game draait rond één overtrokken gimmick, die vervolgens zo lang wordt uitgespeeld dat het echt niet leuk meer is.
Middelmatige tot slechte games komen in verschillende maten en gewichten, en hun vreselijkheid kan verschillende oorzaken hebben. Soms gaat het om een goed idee dat slecht werd uitgevoerd, andere keren rammelden er wat schroeven en moeren aan het basisdesign maar werden die goedgemaakt door de sympathieke omkadering, in nog andere gevallen is het allemaal te wijten aan een gebrek aan middelen, waardoor de makers pijnlijke concessies moesten maken. Maar de ergste soort execrabele games zijn degene waarbij er al duidelijk iets schortte aan het initiële concept, en niemand de moed heeft gehad om de boel te aborteren voordat er teveel tijd, mankracht en middelen in werden gestopt. Zo'n game is 'Octodad: Dadliest Catch', een spel waarin je een gele octopus speelt die wilt doorgaan voor een mens, zelfs een menselijke vrouw en kinderen krijgt (!), en zich met hulp van de speler ongemerkt door de mensenwereld moet begeven.
Dat laatste is niet zo makkelijk, want je bent dus in essentie een inktvis in een kostuum, ongewerveld dus, en dat maakt het niet eenvoudig om zelfs eenvoudige bewegingen uit te voeren: je trouwkostuum aantrekken in het begin van de game, bijvoorbeeld, is al een hoop gewroet, en dan moet het echte werk nog komen. 'Octodad' moet het vooral hebben van zijn fysica: met de twee trekkers op de controller bestuur je twee uitrekbare poten waarmee je jezelf door de omgeving moet sturen, en het komt erop neer om ondanks dat zware nadeel de gewoonste lichamelijke handelingen uit te voeren.
'Octodad: Dadliest Catch' is misschien schateren in het begin, maar die éne grap wordt gewoon véél te lang - lees: op een totale speelduur van twee tot drie uur - uitgespeeld, waardoor de game al snel iets krijgt van een slechte practical joke. Zeker wanneer je met een opzettelijk inaccurate besturing wordt gevraagd om toch op precisie gerichte handelingen uit te voeren (die minigames), of op bepaalde momenten wordt verplicht om geen lawaai te maken. Op zich is het een gedurfde zet om een game met opzettelijk frustrerende gameplay te maken, maar het is frustratie waar je niets voor terugkrijgt. Of het moet zin in gefrituurde inktvisringen zijn.
