GAMEREVIEW. ‘Command & Conquer: Remastered Collection’ houdt zich kranig in de strijd
Een kwarteeuw geleden dropte Command & Conquer: Tiberian Dawn een tactische splijtbom op het hele genre van de oorlogsgame. Een ingrijpende remaster van de eerste en tweede game uit de langlopende reeks laat zien dat je de naschok daarvan zelfs nog tot vandaag kunt blijven voelen.
Al bij de derde missie van Command & Conquer: Tiberian Dawn , het eerste luik uit de Remastered Collection van EA’s strategieklepper, heb ik bijna alles overboord gegooid wat ik het afgelopen tweeënhalf decennium had bijgeleerd in dit soort games: ik put m’n middelen uit tijdens het bouwstadium, en laat vervolgens een overweldigende troepenmacht los op het bolwerk van de vijandelijke Nod-troepen. Wel natuurlijk met een zeker oog op het soort troepen die ik in een bepaalde richting stuw: grenadiers naar de voertuigen en structuren (om mijn eigen voertuigen bij te staan), stormfusiliers naar de troepen. Maar de vijand maakt, alleen al door de overmacht die je ertegen kunt organiseren, geen schijn van kans meer.
Die aanpak, die ik op m’n tweeëntwintigste ook hanteerde toen de originele game in de winkelrekken landde, is natuurlijk een licht onelegante manier om de strijd te winnen. Maar Command & Conquer was min of meer het beginpunt voor het realtimestrategy-genre (avantgardegames als Herzog Zwei (1989), Mega Lo Mania (1991) en Dune II (1992) natuurlijk niet te na gesproken), en miste nog wat verfijning op dat gebied. Later kwamen nog de StarCraft-, Total War- en Supreme Commander-reeksen, die veeleisender waren wat het in balans houden van je middelen betreft, en ook tegenstanders met veel betere AI en troepen met een slimmere pathfinding (de snelste manier om van punt a naar punt b te gaan) presenteerden. Vergis je niet: Command & Conquer: Remastered Collection blijft, onder zijn nieuwe laagje 4K-vernis, een retrogame.
Nog steeds een baas
Maar wel eentje die verbluffend goed overeind blijft staan. De responsieve manier waarop je troepen kunt uitsturen met een flukse sleepbeweging van de muis, de onwaarschijnlijke macht die je hebt over het slagveld: het blijft iets magisch hebben. De ‘remastering’ bevat hier en daar wat nieuwigheden op gebied van besturing: je kunt bijvoorbeeld kiezen om met de linker muisknop je troepen te selecteren en ze met de rechter ergens naartoe te sturen, waar die twee elementen destijds op één knop ‘gemapt’ stonden. Maar de bulk van de vernieuwing stak EA in de visuele presentatie van de games.
Hoogst indrukwekkend is die grafische verfraaiing overigens niet: de eenheden die worden uitgespreid over het veld zijn klassieke tweedimensionale sprites, geen 3D-modellen, waardoor ze er nog altijd een beetje uitzien alsof ze uit karton zijn geknipt. Het is vandaag – zeker in tijden waarin pixelgraphics weer een deel van de gamecultuur vormen – minstens even prettig om de games in hun oude pixelglorie door te spelen. Met de spatiebalk kun je op ieder moment switchen tussen de twee, maar ondergetekende bleef al snel hangen op de klassieke vormgeving.
Veel voor weinig
We kunnen Command & Conquer: Remastered Collection alleen maar aanraden voor gamers die de originele titels ooit hebben gespeeld, en een flinke trip down memory lane zoeken. Spelers die hiermee hun instap willen maken in het strategiegenre geraken naar ons aanvoelen in de aap gelogeerd: ze spelen er een game mee die veel primitiever is dan moderne titels als Total War: Three Kingdoms, waardoor de drempel naar een titel van nu des te groter wordt.
Nostalgici die met de Command & Conquer: Remastered Collection een stuk van hun jeugd willen herbeleven, krijgen dan weer enorm veel content voor ocharme twintig euro: de eerste game (1995) en opvolger Red Alert (1996) bevatten ook alle uitbreidingen die destijds voor die twee titels op de markt kwamen, en ook missies die toen alleen op de schijf van de PlayStation- en Nintendo 64-versies stonden zitten nu in het pakket.
