GAMEREVIEW Luigi’s Mansion 3: spoken vangen was nog nooit zo plezant
Arme, arme Luigi. Hij is geen geboren held, die slungelige broer van Mario. Bibberend, gillend en met een ei in zijn broek baant hij zich in Luigi’s Mansion 3 een weg door een behekst hotel. Spoken houden zijn vrienden gevangen, en dus gordt Luigi zijn spokenvanger weer om. Who you gonna call?
Luigi is tegen wil en dank de ster van dit Nintendo Switch-verhaal, dat heel leuk wordt opgebouwd. Hij, zijn vrienden en zijn koddige ‘polterpup’ zijn uitgenodigd in een majestueus hotel. Het is een lekker amicale boel, maar de sfeer wordt snel grimmig wanneer de nacht valt. Een duistere gloed slokt de glitter en glamour op, waardoor heel de spelwereld baadt in een lekkere over-the-top Halloweensfeer - lugubere pompoenen incluis. Het duurt gelukkig niet lang eer de besnorde loodgieter de spokenzuiger van bolleboos K. Wibus vindt, waarmee hij de rollen omkeert en de jagende geesten verandert in zijn prooi.
Geld en griezels
Luigi verkent zo beetje bij beetje de kamers, gangen, winkels en bars van het immense hotel. Ongeveer alles in de sprankelende spelwereld is manipuleerbaar en quasi overal zit geld verstopt. Enerzijds kan je bv. kasten, schuiven en zelfs wc-brillen openen, waarna er al dan niet iets angstaanjagends uitfloept. Anderzijds kan je alles wat niet te groot is, opzuigen in je wonderlijke zuigmachine. De animaties daarbij zijn trouwens oogstrelend, waardoor de wereld echt tot leven komt en dit aspect van de game zelfs na uren nog altijd niet aanvoelt als grinden. De visuele stijl van Luigi’s Mansion 3 in het algemeen is ook echt om door een ringetje te halen, met zachte sfeervolle lichtinval die de perfecte balans vindt tussen dreigende duisternis en zichtbaarheid.
Geweldige gameplay
Naast de spokenzuiger beschikt Luigi ook over een zaklamp om geesten te verblinden, maar zijn wapenarsenaal breidt snel uit. Wanneer enkele snuggere spoken bijvoorbeeld een zonnebril opzetten om zich te beschermen tegen de zaklamp, kan Luigi een zuignap afschieten om die bril van hun snoet te snokken. Dankzij dergelijke kleine maar goed gevonden - en best wel grappige - ideeën blijft de game altijd fris.
En dat is niet alles, want Luigi kan in een mum van tijd ook onzichtbare objecten tevoorschijn toveren, verborgen gangen openen of in schijnbaar ontoegankelijke ruimtes raken. Dat laatste doe je meestal met Gooigi, een groene kloon van Luigi die een kruising is tussen een gummibeer en de T-1000 uit de Terminator-films. Gooigi wurmt zich door roosters en buizen, en kan daarnaast alles wat Luigi kan. Wanneer je in coöp speelt, kan je met beide personages tegelijk spelen, maar als solospeler moet je wisselen tussen de twee om bijvoorbeeld puzzels op te lossen.
Kolder
De ontwikkelaars bij Nintendo doen al die puzzels trouwens erg logisch en natuurlijk aanvoelen in deze prettig gestoorde setting, waardoor dit een staaltje van gamedesign is waar we een diepe buiging voor maken. Wanneer je te lang op het verkeerde spoor zit, krijg je trouwens een telefoontje van K. Wibus om je weer zachtjes op het rechte pad te brengen. Niet te vroeg, niet te laat, echt op het perfecte moment. Het draagt allemaal bij aan de lekker aparte en ongedwongen sfeer van deze game, die dankzij de fratsen van de o zo bange Luigi ook een leutig laagje kolder en slapstick krijgt.
Conclusie
Samengevat is Luigi’s Mansion 3 een zeldzaam pareltje dat bulkt van de uitstekende ideeën. Waar veel andere games genoegen nemen met één leuk idee en vijf halfbakken uitwerkingen daarvan, blijft Luigi’s Mansion 3 je verrassen met inventieve en plezante gameplay, puzzels en animaties. Ongeveer het enige puntje van kritiek dat we hadden, was rond het richten van de spokenvanger. Maar dat kan je gewoon aanpassen in het instellingenscherm. Wat een topper, en als bonus krijg je er nog een paar multiplayergames bovenop.
