GAMEREVIEW. Spoken jagen als vanouds in ‘Ghostbusters: The Video Game’
Toen ‘Ghostbusters: The Video Game’ tien jaar geleden uitkwam op PS3 en Xbox 360, leek het even alsof de vloek van afgrijselijke filmadaptaties gebroken was. Even, want in 2016 toonde PS4- en Xbox One-titel ‘Ghostbusters’ (gebaseerd op de reboot van de films) met een nieuwe release weer aan dat het nog steeds heel goed mogelijk is om een populaire franchise danig door de digitale mangel te halen. Maar nu is ‘Ghostbusters: The Video Game’ dus terug, geremastered. Dat van tien jaar geleden, niet van 2016.
Voor wie niet meer kan volgen: ‘Ghostbusters: The Video Game’ was (en is) een direct vervolg op de originele twee klassieke Ghostbusters-films uit de jaren 80. Meer nog, het verhaal werd geschreven door Dan Aykroyd en Harold Ramis en het merendeel van de originele cast keerde terug om het stemmenwerk te verzorgen, aangevuld met onder andere Alyssa Milano. Niks aan te merken op de productiewaarde dus. De fans van de originele Ghostbusters worden dan ook getrakteerd op een feest van herkenning dat nog het best te omschrijven is als een interactieve ‘greatest hits’-compilatie vol geinige easter eggs en verwijzingen naar de films met een zorgvuldige balans tussen humor, enge stukken en jump scares. En voor wie het spel de eerste keer gemist zou hebben, is het extra ontroerend om de helaas in 2014 overleden Harold Ramis nog een laatste keer te horen als dr. Egon Spengler.
Ook op visueel gebied staat het spel na tien jaar nog steeds overeind. Uiteraard zijn de graphics van een flinke poetsbeurt voorzien, die Ghostbusters zonder problemen naast de betere B-titels van het moment plaatst. Enkel bij de cutscenes is de typische remaster-blur zichtbaar, een effect dat de beelden vaak flou en onscherp maakt en er kortom voor zorgt dat het soms lijkt alsof de camera zelf door Slimer onder handen is genomen.
Ellenlange tunnels
Een nadeel is wel dat samen met het uitstekende verhaal en dito stemmen en muziek jammer genoeg ook de negatieve aspecten rechtstreeks de oversteek uit 2009 gemaakt hebben. Zo is het spoken jagen aanvankelijk heel cool omdat je je echt een ghostbuster waant, maar na het elfendertigste spook dat op exact dezelfde manier gevangen moet worden, raakt de lol er wel een beetje af. Daarnaast werken de lay-out van de levels en de camera nog steeds niet altijd even gewillig mee met de speler. Hoewel het spel op een zevental uurtjes uit te spelen is, voelen sommige delen van het spel aan als ellenlange tunnels die veel minder storend zouden zijn als de makers ze compacter hadden gemaakt. Als je dan in die tunnels ook nog eens belaagd wordt maar door de camera niet meteen kan zien langs welke kant, steekt frustratie af en toe de kop op. Het voelt als een gemiste kans dat deze minpuntjes niet uit de remaster gehaald zijn.
Wat er dan weer wel uitgehaald is, is de multiplayermodus. Een bizarre keuze, want online multiplayer is momenteel toch aanzienlijk populairder en belangrijker dan tien jaar geleden. Er is ondertussen weliswaar een patch aangekondigd waarmee je alsnog samen met vrienden op spoken kan jagen, maar dit had natuurlijk gewoon in de release moeten zitten.
Exact hetzelfde
Al bij al is ‘Ghostbusters: The Videogame’ exact hetzelfde spel als tien jaar geleden gebleven, minus de multiplayer (die er hopelijk snel aankomt). Met alle positieve en negatieve puntjes die er toen ook al op aan te merken waren. Een kort, maar -zeker voor de fans- genietbaar avontuur waar helaas naast grafische verbeteringen amper iets mee gedaan is en dat dus vooral wie het destijds niet heeft opgepikt zal aanspreken.
