GAMEREVIEW. WWE 2K20 mept zichzelf KO (met een stoel in het gezicht)

Een klik op de knop, en die o zo bekende boodschap verschijnt: don’t try this at home, at school, or anywhere. Vol opwinding maken we ons klaar voor een potje goeie ouwe catch met de nieuwste worstelgame WWE 2K20, vol nieuwe en oude helden. Het spel rond die ‘superstars’, zoals ze in het wereldje van het professioneel worstelen worden genoemd, blijkt echter al snel niet zo super. En het jammere is dat de pijnpunten net liggen in de kern, namelijk het worstelen zelf.

De game werd voor het eerst volledig ontwikkeld door studio Visual Concepts, die sinds 2014 ook betrokken was bij de vorige versies. Spelen kan op veel verschillende manieren: alleen, online of met vrienden op de bank. Zelf een personage ontwerpen, een hele carrière doorlopen, ‘echte’ wedstrijden herbeleven ... Bij de nieuwigheden springt de aandacht voor het vrouwenworstelen het meest in het oog, met de mogelijkheid om zowel een mannelijk als vrouwelijk personage te ontwerpen en het verhaal van de ‘four horsewomen’ te beleven. Vreemd is wel dat je de huid van je personages ongeveer alle kleuren kan geven, waardoor we ons even lieten gaan en met helgroene en felrode personages in de ring stonden. Maar hey, vrijheid blijheid, en het is niet dat bij de echte worstelpartijen veel realisme gemoeid is.

Verhalen

Aan de verhaallijnen is duidelijk wel wat aandacht besteed, want met een jaarlijkse versie van een game moet je onder meer daar het verschil kunnen maken. Zo zie je je eigen personages in tussenfilmpjes die soms wel geinig zijn, maar waarin het steriele stemmenwerk nu ook niet meteen om over naar huis te schrijven is. Wanneer je de verhaallijnen van bestaande worstelaars volgt, krijg je videofragmenten van de echte ‘superstars’ die de wedstrijden duiden of vertellen over hun ervaringen in die confrontaties. Je moet er dan wel bijnemen dat die wedstrijden opeens worden onderbroken voor tussenfilmpjes. Mooi, maar tegelijk ook wel storend, en die ijkpunten in de partijen hadden best ook wel savepoints mogen zijn.

Een wedstrijd kan immers heel snel kantelen, en wanneer je gepind wordt, kan je uitgeteld worden voor je het goed en wel beseft. Op die momenten hangt je lot af van een kleine minigame die je krijgt voorgeschoteld, waarbij je op een knop moet klikken wanneer een metertje in een juiste zone beweegt. Dat leidt nogal af van het eigenlijke worstelen, en daarmee komen we stilaan bij de echte gameplay.

Het dilemma van de vechtgame

Bij het ontwerpen van een vechtgame moet je namelijk enkele cruciale keuzes maken over hoe je alle bewegingen wil weergeven. Kies je voor spectaculaire lange vloeiende aanvallen die je met een druk op de knop kan uitvoeren en die niet kunnen worden onderbroken, of ga je eerder voor snelle korte bewegingen die door de aanvaller of de tegenstander snel kunnen worden teruggetrokken of geblokkeerd?

Het is een dilemma waar veel gamedesigners mee kampen, met als een van de bekendste voorbeelden de Assassin’s Creed-games. Aanvallen met lange animaties komen mooier over en zijn leuker voor beginners, maar nemen veel controle weg van de speler. En WWE 2K20 trekt eerder die laatste kaart, gekoppeld aan een vreemde keuze om het rechtstreeks blokkeren van aanvallen niet mogelijk te maken. Een kwestie van wennen, dachten we aanvankelijk, maar dat bleek spijtig genoeg toch niet het geval.

Wraak

WWE 2K20 heeft in plaats van een blokkeerknop een wraakknop, die je tijdens aanvallen op een welbepaald moment moet indrukken om een move te kunnen maken. Mis je dat moment, dan krijg je weer op je donder en is het wachten op het volgende moment waarop je het laken weer naar je toe kan trekken. Het is een keuze, zeker niet onze favoriete manier van spelen, maar het is een verdedigbare optie àls ze altijd goed zou werken. In de praktijk zit je maar te klikken en te klikken omdat het vaak niet duidelijk is wanneer je dat nu exact moet doen, bijvoorbeeld wanneer je tegenstander je drie keer trapt als onderdeel van één en dezelfde aanval.

Nog erger is dat uithalen ook willekeurig wel of niet lijken aan te komen. Baf, een gat in de lucht. Een tegenaanval. Weer op het canvas. Wachten tot de animatie voorbij is. Klik. Klikklik. Klik ... Weer mis. Ook sprongen van hoekpalen gaan belachelijk vaak de mist in, en het vastgrijpen en plaatsen van objecten zoals ladders is veel lastiger dan zou mogen. Gameplezier verglijdt zo nogal snel in frustratie en een gevoel van machteloosheid, gewoonweg omdat je vaak niet weet of je nu effectief iets verkeerd doet, of dat het ligt aan de game. En na deze testrit moeten we besluiten dat het toch vooral het laatste is.

Graphics en bugs

Om de malaise nog wat groter te maken, zijn de graphics geregeld onverklaarbaar slecht. Zo zijn enkele bekende worstelaars amper herkenbaar. In plaats van echte gezichten te digitaliseren, lijken de makers eerder iemand met een ingedeukt masker als model te hebben gekozen. Bijzonder pijnlijk, en het wordt des te frappanter wanneer je schermafbeeldingen van WWE 2K19 en 2K20 naast elkaar zet. Misnoegde fans spreken zelfs van graphics van de vorige consolegeneratie, en niet helemaal onterecht.

Last but not least klagen veel gamers over rare bugs en glitches, waardoor personages en objecten door de grond zakken, worstelaars onnozel gehurkt rondsloffen of zelfs de hele tijd aan de touwen hangen te bibberen. Zo erg was het in onze PS4-test niet, maar we zagen wel vaak namen bij de verkeerde worstelaars, en liggende personages die opeens een meter opschoven om goed te liggen voor de volgende animatie. In singleplayerwedstrijden krijg je ook de knoppen van de minigame te zien die je tegenstander moet uitvoeren om bijvoorbeeld de geldkoffer in een ‘money in the bank’-wedstrijd te vangen, wat bijzonder verwarrend is. Maar het is nog net niet zo warrig als het haar van de worstelaars in tussenfilmpjes, dat de hele tijd onverklaarbaar hangt te wapperen alsof het leeft - Medusa is er niks tegen.

Conclusie

Samengevat hangt WWE 2K20 redelijk uitgeteld in de touwen, en de povere graphics en bugs staan erbij en meppen er nog wat stoelen op stuk. Het is allesbehalve de beste game in de reeks. Voor de echte fans lijken vooral de verhaallijnen rond de ‘four horsewomen’ en co echt wel interessant, maar dan ondanks en niét dankzij de brakke gameplay. Kan een patch dit nog oplossen?!