GAMEREVIEW. ‘Village’ is de ‘Greatest Hits’ van de ‘Resident Evil’-reeks
De achtste Resident Evil-game brengt je in een gloednieuwe, bijzonder creepy omgeving, en je primaire vijanden zijn weerwolven in plaats van zombies. Maar verder is het vooral een herkenbare – om niet te moeten zeggen: voorspelbare - aflevering uit de horrorserie.
Score
Ondergetekende heeft twee noodlandingen, een handvol vechtpartijen, een paar uit de hand gelopen betogingen, een echtscheiding en een faillissement meegemaakt, en durft mede dankzij die ervaringen van zichzelf zeggen dat hij vrij onbevreesd in het leven staat. Maar een Resident Evil-game speelt hij wel mooi overdag, met de gordijnen wijd opengesperd. Dat gold zeker voor het godsgruwelijke, intens smerige (maar ook best briljante) Resident Evil VII: Biohazard begin 2017.
En dan…
Opvolger Resident Evil Village, dat het verhaal van nieuwe protagonist Ethan Winters verderzet, trekt die gothic horror-vibe in het begin van zijn verhaal resoluut door: je hoofdpersonage maakt nu net als oudgediende Chris Redfield deel uit van de Bioterrorism Security Assessment Alliance (BSAA), en zoekt samen met zijn vrouw Mia en hun dochter Rosemary de rust van een niet nader genoemde Oost-Europese regio op om hun tijdens de vorige game in de zompige moerassen van Louisiana opgelopen trauma’s te verwerken.
Euh, wacht eens. ‘Rust’ vinden in Oost-Europa, ground zero van drie kwart van alle motieven en thema’s waarop het horrorgenre draait, in een videogameserie met biologische wapens gebaseerd op bovennatuurlijke fenomenen? Ik vertel niet hoe, maar natuurlijk gaat dat fout. En komt Ethan dus, afgezonderd van zijn gezin, in het dorp uit de titel terecht (voor wie het op dit moment nog altijd niet had opgemerkt: de ‘Vill’ uit ‘Village’ is in die titel gestileerd een Romeins cijfer 8).
Vertrouwd terrein
Vanaf dat moment staan er je weer heel wat vuige verschrikkingen te wachten, want er hebben bovennatuurlijke krachten lelijk huisgehouden in die negorij. Die hebben – voor een stuk tenminste – te maken met de duistere Dimitrescu-burcht die erover uittorent, en waarin je ook al snel belandt om er de speelbal te worden van de bewoners. De narigheid die je tegenkomt is bij momenten even sinister als de gebeurtenissen in de Baker Mansion uit deel zeven (ik moet bekennen dat ik een paar keer heb weggekeken), maar al vrij snel doet Resident Evil Village wat iedere Resident Evil-game de afgelopen kwarteeuw deed: de systemen van de game, en de wapens en uitrusting die je verzamelt, maken je steeds weerbaarder tegen al die griezels. Nog voordat de game op de helft zit, ben je daardoor weer helemaal op vertrouwd terrein.
Tough act to follow
Een dorp waarin door een kwade macht bezeten ongelukkigen je naar het leven staan, zoals in Resident Evil 4 maar evengoed de tweede en derde game? Check! Alleen word je hier belaagd door weerwolfachtigen in plaats van zombies. Een grote binnenlocatie vol duistere geheimen, versperde doorgangen en zelfs een volgens haar eigen willetje ronddwalend monster dat je voor aanvang van de onvermijdelijke bossfight niet neerkrijgt, zoals in de eerste, tweede, vierde en zevende game? Check! Een derde akte in de game die resoluut naar actievollere gameplay zwenkt, zoals delen vijf en zes? Check! Village is, zonder meer, de Greatest Hits van de Resident Evil-reeks.
Het is op zichzelf een solide Resident Evil-aflevering, en houdt ook de betere middenmoot aan binnen de serie: ik zie ‘m ergens op gelijke hoogte met Resident Evil 3: Nemesis staan, en hij is beter dan pakweg delen vijf en zes. Maar hij bewijst tegelijkertijd ook wat een tough act to follow de veel betere voorganger Resident Evil VII was.
Resident Evil Village is verkrijgbaar voor PlayStation, Xbox en pc.
