Geloof de hype: 'Dark Souls II' is krankzinnig moeilijk
Veel liever had ik deze recensie aangeheven met een stoer 'Pff, dat viel best mee'. Maar de game bracht me al snel met de twee voeten op de grond: 'Dark Souls II' is zo moeilijk dat het nauwelijks te beschrijven valt. Deze game spelen een vorm van zelfkastijding noemen, is zelfs nog te zwak uitgedrukt: 'Dark Souls II' is als een mes dat u in uw eigen nier steekt, en vervolgens nog een keer of tien ronddraait.
De verhalen over Bandai Namco's actie-rpg 'Dark Souls II' en diens belachelijk hoge moeilijkheidsgraad zullen u wellicht niet ontgaan zijn, dus de meeste spelers vatten de game al aan in de wetenschap dat het geen lachertje wordt. Maar dan, wanneer u vol overmoed toch uw eerste vijand aanvalt, reveleert 'Dark Souls II' pas zijn ware aard: één, maximum twee slagen, en uw hoofdpersonage zijgt dood door zijn knieën. "Dit is Dark Souls", onderstreept uw eerste gametrofee meteen. En u weet in één keer waar u aan toe bent: als dit al de moeilijkheidsgraad is van de eerste vijanden die u tegen het lijf loopt, wat moet het dan verderop in de game worden?
Dit is, met opzet, een review zonder cijferscore. Ondergetekende bracht acht uur in 'Dark Souls II' door, langer dan de speeltijd van de hoofdverhaallijn uit een gemiddelde 'Call of Duty', en vertelt mooi niet hoe ver hij kwam in de game. Maar het was in geen geval ver genoeg om de volledige complexiteit van het spel te snappen; tijdens die volle werkdag dat ik bezig ben geweest met de game, moest er vooral ontzettend vaak dezelfde vijand worden aangevallen. De belangrijkste vraag luidt nu natuurlijk: heb ik me wel een beetje geamuseerd tijdens die acht uur? Vreemd genoeg wel: de kleine overwinningen die ik toch nog behaalde in de game, waren allemaal het resultaat van goed tactisch inzicht, het juiste gepriegel aan mijn wapens, pantser en magische verbeteringen, en goed getimede rol- en blokkeringsbewegingen. Niet aanval, maar verdediging is de beste verdediging in 'Dark Souls II': een charge riskeert u alleen maar als u zeker bent dat u de tegenstander op een zwakke plek raakt.
Of uzelf zich, net zoals ondergetekende, relatief vroeg in de game zult gewonnen geven of niet, hangt af van de mate waarin u een 'hardcore' gamer bent. Zelfs als u de moeilijkheidsgraad van alle spellen die u speelt op maximum zet, wordt dit een stevige rit, waarin soms meer dan een half uur frustratie wordt beloond met slechts een kleine morzel genoegdoening. Wat misschien helpt, is de online-speelvariant aanzetten, zodat u de geesten van spelers die u voorgingen kunt zien, hints kunt puren uit de manier waarop ze de pijp uitgingen, en zelfs boodschappen van hen kunt lezen.
Waar ik me, los van die moeilijkheidsgraad, wel aan stoorde, is de visuele presentatie van 'Dark Souls II'. De sfeer van de game zit best goed dankzij de constante dreiging die de gameplay uitstraalt, de onheilspellende muziek en de keuze van locaties die u als speler kruist. Maar de grafische afwerking is ondermaats, en doet eerder denken aan PlayStation 3- en Xbox 360-games uit de vroegste levensjaren van die consoles. Ondertussen krijgen gamemakers visueel veel meer uit die bakjes geperst, en het is niet dat het gebrek aan detail wordt goedgemaakt door een raak gekozen visuele stijl. Maar anderzijds: wie heeft er tijd om naar het decor te kijken wanneer hij constant op leven en dood aan het strijden is?
'Dark Souls II' verscheen op PlayStation 3 en Xbox 360. Een pc-versie staat gepland voor eind april.
