Het eenzame, stressloze Limbo van 'No Man's Sky' (****)

Als u alle 18 kwintiljoen planeten in de videogame 'No Man's Sky' zou willen bezoeken, zouden zelfs uw achterkleinkinderen aan het einde van hun leven dat karwei nog niet hebben afgemaakt. Nog nooit is er zo'n enorm universum geschapen in een videogame, en het is zo levendig en mysterieus dat u niettemin zin hebt om er iedere uithoek van te verkennen. Maar valt er op langere termijn wel genoeg in te doen?

Mijn eerste anderhalve uur in 'No Man's Sky' bracht ik met mijn neus in - en op een bepaald moment zelfs ònder - de grond door. Ontwikkelaar Hello Games houdt de speler tijdens de introductie van zijn game aan het oppervlakte van één enkele planeet, waar hij eerst zijn gecrashte ruimteschip weer moet zien te repareren.

En dat is slim, want zo hebt u meteen alle vaardigheden beet om een minimum aan succes te hebben in de game. Grondstoffen ontginnen van de planeet waarop u zich bevindt, en die vervolgens gebruiken voor reparaties. Uzelf verdedigen tegen agressieve lokale fauna, met uw voorlopig enige wapen: een soort lasersnijder waarmee u in steen en organisch materiaal snijdt om er de bouwstenen van op te slaan.

Op een bepaald moment, helemaal in het begin van de game, spendeerde ik een vol kwartier op zoek naar een natuurlijke uitgang van een grot waar ik per ongeluk in was getuimeld, tot ik doorhad dat het volstond om het in mijn ruimtepak ingebouwde jetpack te gebruiken om mezelf weer uit de kloof te hijsen waarlangs ik naar beneden was gestort.

Het contrast met het half uur daarna was groot: vanaf het moment dat ik mijn schip had opgekalefaterd en ik er de dampkring van mijn tijdelijke gevangenis mee had verlaten, lag er een heel universum aan mijn voeten.

Gelukt!

Ze hebben het voor elkaar gekregen. Een videogamebedrijf uit het Britse Guildford, slechts dertig man groot, heeft een volledig levend universum geschapen dat op een PlayStation 4 of pc draait , met 18.446.744.073.709.551.616 planeten die elk hun eigen unieke, geloofwaardige fauna en flora hebben. Wanneer u 'No Man's Sky' aan het spelen bent, duurt het eventjes voordat u dat echt kunt bevatten. In principe kan u andere spelers tegenkomen, maar die starten de game allemaal op een verschillende, willekeurig gekozen planeet uit het hierboven genoemde aantal. De kans is dus bijzonder klein dat u een andere levende ziel tegen het lijf loopt.

Het is een eenzaam, bevreemdend universum: in ruimtestations komt u wel eens een computergestuurde alien tegen, en soms moet u ruimtegevechten aangaan, maar het merendeel van de tijd brengt u in uw uppie door, alleen omringd door niet-intelligent leven op de planeten die u aandoet.

Dat is op zich weinig nieuws: 'pertinente werelden', zoals dat ondertussen heet, zijn gewoon het nieuwe ding in videogames. Ook bij 'Far Cry 4', 'Fallout 4' en de iets oudere onlinewereld 'World of Warcraft' wordt u gewoon in een virtuele wereld gedropt waarin u vierkant uw zin kunt doen, maar wel een aantal vecht- en overlevingsvaardigheden moet aanscherpen om uw spelerpersonage niet ten onder te zien gaan aan de vijandige omgeving.

Zo is het ook in 'No Man's Sky': u hebt alle vrijheid, maar er loopt een uitstekend gedesignde game door, die zijn hele universum niet onmiddellijk aan uw voeten legt. Het duurt een uur of vijftien voordat uw ruimteschip voldoende is uitgerust om de verste uithoeken van zijn heelal te verkennen.

Stressloos

U zult, na een paar tientallen uren, 'No Man's Sky' geheid beu worden: de gameplay waarop de game draait - ontginnen, managen en verkopen van grondstoffen, beestjes en plantjes fotograferen, af en toe een ruimtegevecht - is ondanks de omvang van het universum te beperkt om het gedurende langere tijd uit te zingen. Maar voordat het zover is, hebt u een betoverend virtueel mysterie doorkruist, een artistiek en technisch wonder.

De visuele stijl van 'No Man's Sky' komt recht van de cover van sciencefictionboeken uit de jaren 60. Zijn technische vernuft ligt in het feit dat de relatief kleine ploeg erachter alleen de 'bouwstenen' van het leven op de planeten heeft ontworpen, en daarna de processoren in uw console of pc aan het werk zette om daarmee een universum te genereren.

Ze parkeerden er ook een onderliggend verhaal in: u treft het universum van de game aan na een intergalactische oorlog, waardoor bijna alle sterrenstelsels die u aandoet vol brokken puin van schepen hangen. De ecologie van alle planeten die u aandoet is bovendien eenvoudig maar plausibel.

Er is een - tegenvallende - 'endgame' aan 'No Man's Sky': u kunt naar het centrum van het universum proberen te reizen, waarna u ook de mysteries ervan ontdekt. Maar de grote lol van de game ligt in het genereren van uw eigen belevenissen en anekdotes. En in de stressloosheid van de virtuele wereld - pardon: het virtuele universum - waarin u wordt ondergedompeld: van iedere confrontatie kan worden gevlucht, ieder bezoek aan een planeet kan meteen worden afgebroken. Niets moet.

En niets van wat erin gebeurt doet echt adrenaline door uw lijf pompen. Dit parallelle universum staat tot uw dienst, niet andersom.