‘It Takes Two’ is een plezierige game over echtscheiding
In It Takes Two, een nieuwe coöpgame van de makers van het uitstekende A Way Out, staat een koppel centraal dat op scheiden staat. Niet meteen het meest opbeurende uitgangspunt voor een videogame, maar dat hoeft ook niet altijd, zegt bedenker Josef Fares.
Na het in het realisme van een misdaadfilm badende A Way Out twee jaar geleden heeft de Zweedse studio Hazelight, onder Electronic Arts’ EA Originals-label, een nieuwe coöpgame klaarstaan. Wie die voorganger heeft gespeeld (maar ook misschien Brothers: A Tale of Two Sons, de ook al uitstekende eerste game van bedenker Josef Fares uit 2013), weet waar hij aan toe is in It Takes Two. Coöp is, ten eerste, een absolute must: het is onmogelijk om de game alleen te spelen. Je hebt elkaar nodig om de omgevingspuzzels in de game te ronden (zie de videopreview bij dit artikel), en de gameplay stelt zelfs de vriendschap, relatie of eender welke andere omgang tussen de twee spelers op de proef: je bent écht aangewezen op elkaar.
Liefde!
Fares, een Zweedse filmregisseur met Libanese roots die zich een beetje heeft bekeerd tot het videogamemaken, slaagt er bij iedere van zijn games in om dat samenspel-element ook te laten samenvallen met het verhaal dat hij achter zijn game creëert. Het ging van een familieband in Brothers: A Tale of Two Sons via twee criminele ‘broeders’ in A Way Out tot, nu, een liefdeskoppel.
“Het is een game over de liefde”, zegt Josef Fares. “Ik haalde veel inspiratie uit romcoms. Uit When Harry Met Sally bijvoorbeeld: mijn favoriet. Maar je zult ook elementen uit de film True Lies met Arnold Schwarzenegger zien. Dat was een actiefilm, maar er zit een mooi liefdesverhaal in.”
Echtscheiding
Alleen: het gaat niet zo goed tussen Cody en May, de twee protagonisten van de game. Ze staan op het punt om uit elkaar te gaan, tot groot verdriet van hun dochter. Maar door een soort magische interventie veranderen ze in twee poppen die dochterlief heeft gemaakt, en moeten ze samenwerken om weer uit die toestand te geraken. Maar dat is dus niet makkelijk wanneer ze moeite hebben om lang in elkaars buurt te zijn. Onder het koddige uiterlijk van It Takes Two zit dus een game over een echtscheiding: niet bepaald een opbeurend thema.
“Maar videogames hoeven niet altijd rond plezier te draaien”, zegt Fares. “Voor ons is het belangrijker dat we spelmechanieken vinden die passen bij het verhaal. Er zitten een paar scènes in It Takes Two die helemaal niet zo funny zijn. Maar we hebben er tegelijkertijd ons best voor gedaan om er een lichthartig, warm verhaal van te maken.”
Gewoon samenwerken
Dat verhaal wordt uit de doeken gedaan terwijl je samenwerkt, onder meer in het gekibbel tussen de twee in voice-overs en door middel van supersnelle cutscenes. Want het plezier van het samenspelen blijft volgens Fares uiteindelijk wel het belangrijkste. Al houdt hij die gameplay wel goed in balans met verhaal en thema: It Takes Two is een onverdroten lineaire verhaalgame.
”Er zitten geen collectibles in It Takes Two, en er komt geen downloadable content”, zegt Fares. “We zijn vooral bezig met onze volgende game. En ik heb nooit begrepen waarom er altijd vragen komen over herspeelbaarheid. De spelers vragen daar in ieder geval niet om: slechts een kleine minderheid van alle gamers speelt een videogame meer dan één keer door. De meeste kopen een game, en hopen vervolgens dat ze die uitgespeeld krijgen voordat er weer een volgende hun aandacht trekt. De meeste gamers hebben een immense backlog. Wij hopen vooral dat zo veel mogelijk gamers It Takes Two uitspelen.”
