'Lords of the Fallen' struikelt over zijn moeilijkheidsgraad

Maak een actie-rpg zo belachelijk moeilijk dat spelers je game automatisch gaan associëren met het masochistische fenomeen 'Dark Souls': dat moet zo ongeveer het plan achter 'Lords of the Fallen' zijn geweest. Alleen laat dat fijne raderwerk van gamemechanieken, dat de 'Souls'-games toch nog speelbaar maakt, zich niet zo gemakkelijk kopiëren.

Moeilijke games maken is makkelijk. De truc van goed gamedesign zit hem uitgerekend in de balans die er in de moeilijkheidsgraad zit: als je verliest van het spel, moet je ook een beetje eerlijk verloren hebben. En dat is maar net het geval bij 'Lords of the Fallen', een actie-rpg waarbij de makers - Deck 13, een Duits collectief dat tot hiertoe vooral adventuregames voor de pc maakte - het je behoorlijk lastig maken om je een weg doorheen de verhaallijn te ploeteren. Ha, zeg je dan, maar zo moeilijk waren 'Demon's Souls' en de twee 'Dark Souls'-games ook. Klopt, maar tijdens de uren die we in 'Lords of the Fallen' doorbrachten, merkten we toch een groot verschil op: de tegenstanders in dat grote voorbeeld dat de makers van deze game ontegensprekelijk hebben gevolgd, vielen met de juiste strategie en voldoende doorzettingsvermogen altijd wel te verslaan, en iedere gedode demon betekende een kleine overwinning. 'Lords of the Fallen' is vooral een uitputtingsstrijd, die je op een bepaald moment wel zult verliezen. Als je op dat moment al niet geveld was door de allergrootste vijand in deze game: de schabouwelijke camera, die je geregeld onnodig de controle over je situatie doet verliezen.

Visueel is er natuurlijk een groot verschil tussen deze 'next-gen'-titel en de op de vorige consoles gelanceerde 'Dark Souls'-serie: 'Lords of the Fallen' ziet er messcherp uit, zowel in de schaarse buitenscènes als in de tenebrale krochten waar je je  een eind doorheen wroet. De game presenteert zich een pak toegankelijker dan 'Dark Souls', met klare tussenscènes en een deftig verteld verhaal. Helaas heeft dat laatste, over de levenslang opgesloten crimineel Harkyn die vrij wordt gelaten op voorwaarde dat hij eerst eventjes een invasie van demonen tegenhoudt, behoorlijk weinig om het lijf. Het is, naast de gameplay en de camera, het belangrijkste manco aan 'Lords of the Fallen': alles wat je tegenkomt in deze game hebben we al eens eerder - en beter - gezien.

Het is wel iets makkelijker om 'in' deze game te komen dan in zijn grote voorbeelden: voordat het je echt te heet onder de voeten wordt, ben je toch al een paar uur bezig, terwijl de tegenstanders in de 'Souls'-games al vanaf het begin belachelijk moeilijk te verslaan waren. Ook het vreemde maar doeltreffende combatsysteem, met de L-knoppen op de controller die je schild besturen en de R-knoppen die voor een aanval met het blanke zwaard, zit scherp in elkaar, en neemt een mooi zijpaadje van het gewoonlijke geram op de kleurknoppen dat je in de meeste andere games uit dit genre ziet. Er is heel wat aan 'Lords of the Fallen' dat we sympathiek vonden, maar het woog niet op tegen de vele teleurstellingen.

'Lords of the Fallen' is uit voor PlayStation 4, Xbox One en pc.