'Medal of Honor: Warfighter': matig op alle vlakken

Het tweeluik eind oktober-begin november is traditioneel de periode van het jaar voor de fans van shooters. 'Call of Duty' komt jaarlijks met een nieuwe aflevering in de serie, en de jongens en meisjes van Electronic Arts wisselen meestal een 'Battlefield'-editie af met eentje uit de 'Medal of Honor'-reeks. De verwachtingen zijn steeds hooggespannen, maar blijven de makers dat wel aankunnen?

'Warfighter' brengt het verhaal van Tier 1-operatoren, die zich zo verliezen in hun job dat hun familieleden in het geweld betrokken raken. Het zou een emotioneel schouwspel moeten worden, maar daar slaagt het spel bijna nooit in. De tussenfilmpjes mogen dan mooi gemaakt zijn, de emotie slaat alleszins niet over naar de speler.

Frostbite 2
Laten we dus maar meteen over andere spelelementen beginnen, zoals het grafische aspect. 'Warfighter' gebruikt net als 'Battlefield 3' de Frostbite 2-engine, waar we vorig jaar erg over te spreken waren. En het leek goed te beginnen, met mooie tussenfilmpjes, en goed ontworpen omgevingen. Net wanneer we dachten dat deze game grafisch goed zou scoren, krijgen we een missie te spelen die het tegenovergestelde was van de vorige. Grafisch slecht, veel bugs, en opeens kan amper iets worden stukgeschoten, terwijl in de vorige missie quasi alles stuk kon. Zo ging het de hele singleplayer maar door. Goede en slechte missies wisselden elkaar af, waardoor we niet anders kunnen dan 'maar' drie sterren voor het grafische gedeelte te geven. En dat met een engine die duidelijk alle pracht en praal aankan.

AI dan. Hoewel je bijna nooit alleen op het slagveld staat, heb je niets aan te teamgenoten. Die lopen er enkel maar wat bij. De tegenstand is niet veel beter. De volledige singleplayer lijkt zo gescript, dat ze je nooit eens kunnen verrassen. Of toch wel, als je een checkpoint bereikt en alle tegenstanders opeens weglopen zonder zich nog om je te bekommeren. Nu, we moeten zeggen dat veel andere shooters ook niet moeten uitpakken met hun artificial intelligence, dus dat willen we nog wel deels door de vingers zien. Als je voor verrassing en goede tegenstanders gaat, speel dan online, zullen velen zeggen.

Multiplayer
Is er dan niets 100 procent positief aan dit spel, horen we jullie al denken? Wel, de multiplayer stelt niet volledig teleur. De Fireteam-modus is echt wel leuk. Je wordt er aan een vaste teamgenoot gekoppeld, waarmee je de onlinewereld zal moeten veroveren. Met deze modus wilden de makers de verbondenheid van Tier 1-operatoren aantonen, en dat is gelukt. Alleen spijtig dat zo'n goed idee niet in een beter spel zit.

Ook de rest van de multiplayer is geen volledige voltreffer. Online mag het spel dan wel iets beter zijn dan de campagnemodus, echt overtuigen doet het nooit. Daarvoor zijn er iets te veel ontwerpfouten, en te weinig originaliteit in de verscheidenheid aan modi. 

Conclusie
'Medal of Honor Warfighter' is geen prachtspel, maar ook geen horroraflevering in de serie. In feite is deze game matigheid troef. Quasi niets is of heel goed of heel slecht. Eén ding is zeker: we hadden veel meer verwacht van deze shooter, die 'Call of Duty Black Ops 2' alvast niet het vuur aan de schenen zal kunnen leggen. Althans, dat mogen we hopen.