Met Donkey Kong bent u nooit in de aap gelogeerd
Sinds 'Donkey Kong Country' twintig jaar geleden geldt Nintendo's huisgorilla zo'n beetje als de tweede totemfiguur die het Japanse gamehuis er, naast de Mario-reeks, op nahoudt. En waarop het zichzelf ongeveer dezelfde strenge kwaliteitsnormen stelt: ook 'Donkey Kong Country: Tropical Freeze', de nieuwste aflevering in de serie, doet u bijna spijt hebben dat u toch maar geen Wii U hebt gekocht.
In 'Tropical Freeze' komt u Nintendo's primaat voor het eerst in een hd-wereld tegen: het is de eerste 'Donkey Kong Country'-game sinds 'Donkey Kong Country Returns' uit 2010, en meteen ook de eerste die de overstap naar de Wii U heeft gemaakt. Die wereld van het hoge pixel- en polygonental gaat de game verdraaid goed af: de hele wereld waar u zich doorheen wroet, ook al is die vooral in twee dimensies, ziet er bloedmooi uit, met klare lijnen rond alle personages en objecten en een prettig oog voor detail. Wat dat betreft zit het dus al snor met 'Donkey Kong Country: Tropical Freeze': klassieke platformgameplay in een relevant, hedendaags visueel jasje.
En dan moet u weten dat deze reeks eigenlijk niet eens dat hd-veneer nodig heeft om het hart van de speler te veroveren: u weet uit zichzelf dat de figuren in de reeks, van Donkey Kong zelf via sidekick Diddy Kong tot ouwe trekhond Cranky Kong, garant staan voor een onweerstaanbare game-ervaring, en wat dat betreft stelt ook 'Donkey Kong Country: Tropical Freeze' weer niet teleur. De actie brengt u ditmaal in het verweer tegen een bende boze pinguïns, die het tropische paradijs waarin de Kongs leven omtoveren tot een bar winterlandschap, en het is aan u om ze weer naar huis te sturen. Wat weer gepaard gaat met een hoop intense platformlevels, waarin de focus opnieuw heel anders ligt dan bij de Mario-games.
Waar Mario in essentie doorheen de levels vlucht naar de verlossende vlaggenmast, heeft Donkey Kong om te beginnen een veel grotere greep op het decor: ook in 'Tropical Freeze' slaat hij soms hele bouwwerken aan barrels. Maar het grootste verschil tussen de twee, zo bewijst deze game opnieuw, is de ratio tussen beloning en straf: bij de Super Mario Bros-games walst u door de level terwijl u gewoon bepaalde personages en objecten moet zien te vermijden, in een Donkey Kong Country-game gaat u van obstakel naar obstakel. Zo ook dus in 'Donkey Kong Country: Tropical Freeze': het is een game die u meter per meter speelt. Waar u in een Super Mario Bros-game pas na een paar werelden écht voor moeilijkere obstakels komt te staan, zit u in 'Tropical Freeze' al na een level of twee binnensmonds te vloeken. Maar - en dat bewijst meteen dat deze game weer een 'vintage' Donkey Kong Country-episode is - de wereld van het spel is zo onweerstaanbaar (let bijvoorbeeld op de soundtrack!) dat u na een korte pauze altijd weer de controller vastgrijpt.
