'MotoGP 14' houdt zich overeind in de bochten

De graphics zijn flets, de presentatie is oubollig, maar waar het écht telt raakt 'MotoGP 14' de juiste snaar: in de fysica en handelbaarheid van de baanbeesten die je bestuurt. Het is het winnende concept waarmee de Italiaanse studio Milestone stilaan het referentiehuis wordt wat racegames betreft.

Het lijkt alsof gamemakers collectief gestopt zijn met racegames ontwikkelen, en de Italiaanse studio Milestone zich er dan maar over heeft ontfermd. Het bedrijf leverde zelf al racespelletjes af binnen verscheidene licenties (het heeft bijvoorbeeld licentiegames voor merken als Corvette en Alfa Romeo op zijn cv staan), en de afgelopen jaren haalde het licenties binnen op de WRC-rallycompetitie, het MXGP-motorcrosscircuit, en (wel met een pauze van enkele jaren) de motorracediscipline MotoGP. Met 'MotoGP 14', het recentste exploot, maakt het bedrijf de overstap naar de nieuwe consolegeneratie: er is, naast de PS3- en XBox 360-uitvoering, ook al een PlayStation 4-versie. Al merk je daar ontzettend weinig van, want een van de handelsmerken van Milestone is dat de studio niet zo sterk investeert in de visuele pracht van zijn games: de graphics in het decor, de omgevingseffecten en de animaties zijn ook op de next-gen-versie oubollig, en de hele presentatie van de game bevat - met tussenfilmpjes die gewoon uit opgenomen videobeelden bestaan - ontzettend weinig tierelantijnen. Het is alsof we terug in het relatief ongedwongen tijdperk van de eerste PlayStation zijn beland, toen er ook al een enorme discrepantie bestond tussen de onaffe graphics van de levels en het realisme van de filmpjes die ze van elkaar scheidden.

Daar komt wel iets belangrijks voor in de plaats: wat de pure race-ervaring betreft, heb je weinig te mekkeren in 'MotoGP 14'. Milestone werkt, voor al zijn licentiegames, samen met echte teams en piloten uit de competitie die ze omzetten naar gamevorm, en dat geeft een onwaarschijnlijke waarachtigheid in de handelbaarheid van de baanmachines waarmee je aan de slag kunt in 'MotoGP 14'. Ieder model, van de lichte Moto3-klasse tot de gegeerde 'grote' MotoGP-bakken, voelt anders in de besturing, en je hebt ook de beschikking over een aanpasbaar tractiecontrolesysteem (TCS), dat ondertussen standaard is bij motorracen. Ook werd er zwaar ingezet op het fysische realisme van de game: niet onbelangrijk in een motorsport waarbij balans een cruciale rol speelt. Maar ook bandendeterioratie en grip spelen een belangrijke rol in de game: als je aan het begin van een race te gek doet in de bochten en dus je banden verslijt, is het mogelijk dat je vlak voor de eindmeet zo weinig tractie overhebt dat je het verschil niet meer kunt maken.

Die aandacht voor realisme maakt van 'MotoGP 14' wel een lichtjes ontoegankelijke game: in tegenstelling tot andere racegames kun je hier niet de brokkenpiloot uithangen, of zelfs maar eventjes in de fout gaan, en toch nog de race winnen. Door de focus op evenwicht ga je namelijk vrij snel op je smikkel als je niet in balans blijft, of te roekeloos door de bocht gaat. Het maakt van 'MotoGP 14' een knap frustrerende game als je een speler bent die eerder terloops een racegame in zijn console floept, en niet het voornemen koestert om er merkelijk beter in te worden. Heb je dat wèl, dan levert 'MotoGP 14' je een vette kluif op: één waarin je je leercurve helemaal doortrekt tot het moment waarop je tegenover de groten uit de sport staat in de MotoGP-klasse. En waarin je je opgedane kunsten nog verder kunt botvieren in middelpuntvliedende disciplines, zoals 'Real Events'-hoogtepunten uit het vorige seizoen, of 'Challenge the Champions'-kunstjes.