Nu is het écht wel tijd om 'Saints Row IV' te spelen
De PS4- en Xbox One-remake 'Re-Elected' maakt de unieke kolderkermis 'Saints Row IV' niet nog onweerstaanbaarder. Dat was namelijk een prestatie die al moeilijk te leveren viel. Voor wie de originele game heeft gemist: nu is het écht tijd om die verloren tijd in te halen.
Zelden hebben we een videogamereeks zo'n forse ommezwaai zien maken als 'Saints Row'. Wat in 2006 begon als een stouter alternatiefje voor 'Grand Theft Auto' groeide gaandeweg uit tot een franchise die alle genreconventies vrolijk overboord gooide, en die bijgevolg nog moeilijk onder een noemer onder te brengen valt. Als we héél erg ons best doen kunnen we in 'Saints Row IV: Re-Elected' nog wel de contouren van de openwereld-misdaadsimulator zien, maar de game neemt zichzelf én zijn medium - van 'Mass Effect' tot 'Space Invaders' - zodanig in de zeik dat we hem eigenlijk gewoon zijn eigen genrevakje moeten geven. Wij kunnen in ieder geval niet snel een game vinden waarin je met raketwerpers dood en verderf kunt zaaien in een Amerikaans theemutsstadje uit de jaren '50, en waarin de hele gamewereld in het decor van een reusachtige nachtclub lijkt te zijn opgetrokken.
Het 'spoofy' kermissfeertje uit de derde 'Saints Row' werd, met andere woorden, helemaal in 'overdrive' gezet, met naast de zonet genoemde satire op het eigen medium ook popculturele referenties aan powerballads en films als 'The Matrix' en 'They Live'. Ook de plot tart de wildste verbeelding. Hoe noem je anders een game waarin het spelerpersonage het van een eenvoudig straatboefje in de eerste game tot president van de Verenigde Staten schopt, ineens af te rekenen krijgt met een invasie van malevolente buitenaardse wezens, en uiteindelijk in een computersimulatie van een door criminele bendes gerunde grootstad terechtkomt? 'Saints Row IV: Re-Elected' krijgt alvast een vijf voor sfeer, en daar verandert de grafische opwaardering van deze 'next-gen'-versie (hoewel er duidelijk wat visueel oplapwerk is gebeurd) niet eens zo veel aan.
Het knappe aan 'Saints Row IV: Re-Elected' is ook dat de game wat zijn absolute kern betreft - de gameplaymechanieken, of de elementen die het spel zijn plezier verlenen - prima in elkaar zit. Het schieten, een vaardigheid die je tijdens een belangrijk deel van de game nodig hebt, is impactvol, en ook de superkrachten die je tijdens de game tot je beschikking krijgt leveren nét de visuele en fysieke feedback die je nodig hebt om in de game te blijven. We zouden kunnen kniezen over de nogal ontbrekende variatie in de missies, zeker in de helft van de verhaallijn, maar de toon van de game houdt je langer in het spel dan de pure missiecontent op zichzelf voor elkaar zou krijgen. Wij zijn in ieder geval blij dat deze game, die in 2013 misschien over het hoofd werd gezien omwille van het grote overaanbod aan andere kleppers én de komst van de nieuwe consoles dat najaar, een tweede kans krijgt.
