'Child of Light' is een onvoldragen meesterwerk
Ubisofts nieuwe 2D-game 'Child of Light' is zo'n vreemde vogel dat hij moeilijk te quoteren valt: de game drijft op het soort frisse ideeën die titels uit het 'indie'-circuit typeren, maar tegelijkertijd bespeur je ook de hand van een studio die miljoenengames maakt. Uiteindelijk wordt de rake schoonheid van dit speelbare prentenboek getemperd door een paar zware ovolkomenheden in de gameplay, maar zijn plaats in de geschiedenis van het medium heeft de game niettemin veroverd.
Het verhaal achter 'Child of Light' is ondertussen genoegzaam bekend: Patrick Plourde, een producer van miljoenentitels als 'Assassin's Creed II', wilde zich eens aan een kleinere 'indie'-titel wagen, en kreeg uitzonderlijk tijd, geld en personeel van zijn eigen werkgever, de in het Canadese Montréal gevestigde Ubisoft-studio waar onder meer de 'Assassin's Creed'- en 'Far Cry'-games worden gemaakt, om zijn droomproject te maken. Dat werd dus 'Child of Light', een redelijk eenvoudige 2D-game met een aparte esthetiek die doet denken aan die van oude sprookjesboeken met prenten erin, en met een centrale gameplay die is weggegrist bij oude 'role playing games' als de allerprilste 'Final Fantasy'-afleveringen.
Visueel is 'Child of Light' zonder meer verbluffend. Plourde mixt invloeden uit Japanse kunst en de 'Golden Age of Illustration' uit de late negentiende en vroege twintigste eeuw met elkaar, grist gretig thema's weg uit sprookjes van Grimm en Andersen, en dankzij de middelen die hij tot zijn beschikking kreeg zitten er ook de juiste HD-toetsen in. Het wapperende haar van het roodharige hoofdpersonage Aurora, bijvoorbeeld, is een technologische prestatie die met het budget van een echte indie-studio wellicht niet mogelijk zou zijn geweest. Op zich schuif je 'Child of Light' meteen in hetzelfde rayon als indieklassiekers à la 'Braid', 'Limbo' en 'Journey', maar tegelijkertijd valt de invloed van een gamebedrijf dat zijn schaapjes op het droge heeft, zoals Ubisoft, niet te ontkennen. Dat zit onder meer ook in de speelduur van de game, die boven de tien uur afklokt: geen enkele van de zonet genoemde games komt zelfs in de buurt daarvan, omdat de studio's erachter niet de middelen hadden om zoveel content te produceren. Met 'Child of Light' zet Ubisoft die gewoonlijke indie-sprint moeiteloos door naar een halve marathon.
Het element waar 'Child of Light' uiteindelijk een beetje over struikelt, is de rpg-gameplay waarrond het spel draait. De gevechten voltrekken zich beurt om beurt, net zoals in de eerste 'Final Fantasy'-games, en er zit een vlotte dynamiek in dankzij de voortgangsbalk onderaan, met snellere en tragere karakters, toverspreuken ook om ze te versnellen of vertragen, handelingen die veel of weinig 'cast'-tijd vergen, en de mogelijkheid om tegenstanders in de laatste rechte lijn nog te snel af te zijn. Het levert bij momenten spannende gameplay op, waarbij tegenstanders elkaars aanvallen kunnen blokkeren. Ook het achterliggende cijfer- en regelsysteem zit robuust in elkaar. Maar tegelijkertijd lieten de makers een paar onvergeeflijke steken vallen. Dat er geen enkele visuele 'cue' bestaat over hoe ver zelfs de zwaarste tegenstanders van een nederlaag verwijderd zijn, is misschien een weloverwogen artistieke keuze van de makers, maar voor een speler die een game van tien uur of langer speelt is het knap frustrerend. Ook zijn er te weinig mechanismen voorzien om je magiepunten aan te vullen: in de meeste rpg's is er een interne economie met winkeltjes, waarin de speler zelf kan voorzien in een voorraad toverdrankjes, in deze game ben je afhankelijk van wat je onderweg vindt in kisten. Met dat resultaat dat je voor het aanvullen van je magiepunten (gewone gezondheidspunten vallen makkelijker bij te tanken) volledig afhankelijk bent van je spaarzaamheid, en je voorraadbeheer minder strategisch kunt aanpakken.
De onmiskenbare gebreken waaronder de gameplay van 'Child of Light' lijdt, nemen niet weg dat de game zijn plaats in de geschiedenis van het medium heeft veroverd. Het verhaal is een queeste met Homerische proporties, visueel is het een plaatje dat tegelijkertijd origineel en consistent met zijn bronmateriaal is, en qua opzet alleen al is het een signaal dat kan tellen: als zelfs een miljoenenbedrijf als Ubisoft geen schrik meer toont om het eens wat eenvoudiger aan te pakken - en gewoon intern, zonder gemakshalve een indie-studio in te lijven of te ondersteunen -, zijn er ongetwijfeld concurrenten die dit voorbeeld zullen volgen.
