Ouderwets meeslepend 'Darksiders II' dompelt je onder in een andere wereld

Een goed spel start met een goed idee, en een game waarin je speelt als De Dood zelf, wekte dan ook meteen onze belangstelling. 'Darksiders II' bundelt 'hack & slash'-actie, avontuur en rollenspelelementen in een donkere queeste die Death leidt naar de hemel, de hel en alles daartussen.

Je hoeft de eerste 'Darksiders' niet gespeeld te hebben om het verhaal te kunnen volgen. Het komt erop neer dat Death, een van de vier ruiters van de apocalyps, op zoek is naar de Levensboom om - o ironie - de vergane mensheid opnieuw tot leven te wekken. Hij wil zo zijn broer War vrijpleiten, die (volgens hem onterecht) opgesloten zit voor die ondergang. Je merkt het al: over de pompeuze plot denk je best niet te veel na, je moet gewoon meegaan in het verhaal.

Gevarieerd vechten
Ondanks dat bombastische verhaal, een mengeling van bijbelse elementen en andere mythen, komt het avontuur van Death erop neer dat je door verschillende werelden reist, en je daar wezens ontmoet die je opdrachten geven. Ondertussen duiken er natuurlijk vijanden op, die je kan bekampen met een uitstekend uitgewerkt vechtsysteem. Death beschikt steeds over zowel een snel als een trager (maar krachtiger) wapen, waarmee veel combo's mogelijk zijn die zowel knoppenrammers als comboliefhebbers kunnen bekoren. Daarnaast kan je ook magie bovenhalen, waarmee de duistere kracht van Pietje De Dood pas echt tot zijn recht komt.

Wapens en magie
Naarmate het spel vordert, kan je zowel krachtiger wapens, meer gewone aanvallen als meer magische aanvallen bemachtigen. Handig hierbij is dat er geen beperking staat op je inventaris, maar ook dat je wapens die je niet meer gebruikt opnieuw kan verpatsen. Het is dan ook essentieel je personage te 'levelen', en het spel beschikt daarvoor over een uitstekend mechanisme dat je steeds helder toont op welke vlakken een bepaald wapen of stuk uitrusting verschilt van een ander. Je kan Death zo uitrusten op een manier die past bij je speelstijl, iets wat zeker geldt voor de magische aanvallen. Je hebt daarbij namelijk keuze uit zoveel aanvallen - die nog eens upgradebaar zijn ook - dat je ze niet allemaal kan kiezen. Wij kozen voor een beperkt aantal speciale aanvallen, die we allemaal wel zo krachtig mogelijk maakten. Zo konden we veel levenskracht van vijanden stelen en werd tegelijkertijd onze 'wrath' (mana) steeds goed aangevuld. Daarnaast heb je ook nog de mogelijkheid om bv. monsters uit de grond te toveren, vernietigend uit te halen met een spookachtige superzeis of zelfs even te vechten in de echte demonische vorm van De Dood.

Knoerten van bazen
'Darksiders II' schotelt je naast een hoop mindere vijanden ook enkele serieuze knoerten van bazen voor, die echt epische baasgevechten opleveren. Opmerkelijk is dat de game hier wat ons betreft een uitstekende balans vindt tussen de moeite die je moet doen en de beloning die je daarna krijgt. Iedere baas moet op een bepaalde manier verslagen worden, en je gaat toch een paar keer de pijp uit vooraleer je die tactiek onder de knie hebt. Toch is die tactiek niet zo moeilijk te vinden, maar je krijgt vervolgens wel het bevredigende gevoel dat jij die grote tegenstander hebt gemold omdat je de juiste strategie hebt uitgedokterd en je vervolgens net op het juiste moment de genadeslag uitdeelde. We hebben al véél games gespeeld waarin frustratie op dergelijke momenten de bovenhand haalde, maar bij 'Darksiders II' klopt het plaatje gewoon.

Sfeer
Over het vechtsysteem hebben we dus zeker niet te klagen, en ook de ietwat sinistere sfeer van de game zit goed, al had die wat ons betreft nog veel donkerder gemogen. Er gaat ook een zekere dreiging uit van de korrelige stem van Death - ingesproken door Michael Wincott, de slechterik uit 'The Crow' - en ook de ijzige krijs waarmee je opgeroepen demonisch ros onder je reet verschijnt in de open gebieden, past perfect bij de sfeer. En dan mogen we de soundtrack niet vergeten, die echt top is. De game verdient ook een dikke pluim voor het artwork, dat ons erg doen denken aan dat van metalgame 'Brütal Legend'.

Spijtig genoeg is de grafische uitwerking niet van eenzelfde hoge kwaliteit, en lijkt die soms eerder op dingen die we tien jaar geleden al zagen in PC-games. Een voordeel daarvan is dan weer dat de laadtijden echt heel kort zijn, wat het spelplezier bevordert. De game hapert ook wel eens: zo zat onze Death eens ergens half zwevend vast, waarna een simpele 'save' hem weliswaar terug op de juiste plaats zette. Een andere keer hadden we minder geluk, en moesten we de Xbox herstarten omdat het scherm bevroren was. Wanneer je ergens probeert op te klimmen waar dat niet de bedoeling is, durft het scherm ook wel eens heel raar te schokken. Tijdens de gevechten heb je gelukkig wel een heel goed zicht op de vijand, en kan je de camera ook focussen op je tegenstander. Het prachtige ontwerp van het artwork maakt de grafische mankementen wel grotendeels goed, maar soms vallen ze toch wel erg hard op. Zeker wanneer je ziet welke innovaties er nog steeds (!) mogelijk zijn op de huidige generatie consoles, is het erg jammer dat de lat bij 'Darksiders II' niet iets hoger lag.

Klimmen en puzzelen
Naast de gevechten heb je ook klim- en puzzelsequenties, die ook niet meteen de sterkste kant van het spel zijn. Zeker die klimstukken, die ongeveer hetzelfde zijn als in alle games met hetzelfde opzet, voegen weinig toe. Niet dat ze nu zo fel storen, maar zou het spel nu echt slechter worden als die brug nog heel was, en Death niet langs een hoop richels en muren moest klimmen om aan de overkant van die afgrond te geraken? Het systeem om van de ene richel naar de andere te springen, verschilt trouwens lichtjes van de meeste andere games met die klimstukken, waardoor we iets te vaak knullig in een afgrond zijn geduikeld. Dergelijke vallen kosten gelukig slechts een klein streepje leven, waarna je opnieuw kan beginnen klauteren. De puzzelstukken konden ons dan weer iets beter bekoren: niet te moeilijk, niet te gemakkelijk, al werden ook die op de duur wel repetitief.

Uitstekende balans
'Darksiders II' biedt verder nog veel lekkers voor verzamelaars, want er zijn weer heel wat items op te rapen en ontdekkingen te doen. De game vindt ook hier trouwens een uitstekende balans tussen de moeite die je voor iets doet, en de beloning die je ervoor krijgt. In tegenstelling tot in veel andere games, zijn de voorwerpen die je opraapt vaak namelijk ook effectief nuttig, en zit er af en toe iets heel speciaals tussen.

Ook vermeldenswaardig is nog de mogelijkheid om via een grote kaart rechtstreeks naar bepaalde plaatsen in de enorme open wereld (met afgesloten 'dungeons') te gaan, wat erg handig is om bv. nieuwe items of vaardigheden te verkrijgen. In de open gebieden heeft Death gelukkig ook een paard, want sneller lopen kan hij spijtig genoeg niet. Zwemmen gelukkig wel, en daarbij hoef je je geen zorgen te maken over bijzaken als zuurstof - een voordeel van De Dood te zijn, waarschijnlijk. Zeer welkom is ook de kraai die steeds meevliegt als je compagnon - daar heb je 'The Crow' weer - om je te tonen waar je naartoe moet. Al weet het beest het soms ook niet meer, net als je kaart, waarop de stip van je hoofddoel - er zijn ook een heleboel zijmissies - wel eens plots durft te verspringen.

Conclusie
Uiteindelijk biedt 'Darksiders II' met zijn meer dan 30 uur gameplay zeker waar voor je geld. Voor sommigen is het spelverloop misschien te 'popcornachtig', maar voor ons was de zachte moeilijkheidsgraad en het daarbij horende spelplezier echt ideaal. Er zijn zeker minpunten, maar die wegen geenszins op tegen de vele positieve, zoals de eigen sfeer, het prachtige artwork, het uitstekende stemwerk en de sublieme soundtrack. 'Darksiders II' is gemaakt met de bezieling die we vaak missen in andere titels, en doet simpelweg wat games moeten doen: je even weghalen uit de dagelijkse sleur en je onderdompelen in een andere wereld. Een dikke aanrader.