'Pokémon Omega Ruby' en 'Pokémon Alpha Sapphire' houden het 'chill'

Ze zijn niet bepaald spek voor ieders bek, wegens soms beledigend makkelijk. Maar voor fans van de Pokémon-franchise zijn de twee nieuwe games die afgelopen week werden gelanceerd voor de 3DS, 'Omega Ruby' en 'Alpha Sapphire', een langverwachte comeback. Hou je klaar voor urenlang meditatieve gameplay, met een minimum aan adrenaline.

Als er al gidsen online verschijnen waarin wordt uitgelegd hoe je 'Pokémon Omega Ruby' en 'Pokémon Alpha Sapphire' een tikkeltje moeilijker kunt maken voor jezelf, op sites die je meestal bezoekt omdat je vastzit in een te moeilijke game, dan weet je het wel: spelers die een echte uitdaging zoeken, zijn niets verloren in deze games. Ondergetekende bracht in ieder geval uren door in 'Omega Ruby' (de twee games verschillen in essentie alleen cosmetisch van elkaar, met verschillende monstertjes om te vangen), en kwam op geen enkel moment een echte uitdaging tegen. Dit is rpg-gameplay van de dieetvariant: je hoeft geen échte hartverscheurende keuzes te maken wanneer je personage naar een nieuw level gaat (hij wordt gewoon sterker, over zes variabelen), en het systeem van regels en variabelen dat achter de game zit is makkelijk te bevatten.

Maar het bijna twintig kaarsjes uitblazende Pokémon heeft nooit zijn onweerstaanbaarheid gehaald uit een zware game-uitdaging. Ook 'Alpha Sapphire' en 'Omega Ruby' blinken uit in hun veilige, rustige, repetitieve, meditatieve gameplay. Het is niet dat de moeilijkheidsgraad doorheen de uren dat je deze games speelt helemaal niét naar omhoog kruipt, maar het gebeurt traag en vlakt snel af. Het gaat eerder om verzamelen van Pokémon dan grotere en grotere tegenstanders verslaan, eerder om exploreren dan uitspelen. Er is wel een plot, maar die is - opnieuw zoals dat de gewoonte is voor een Pokémongame - flinterdun, en dient alleen om het boeltje een beetje vooruit te duwen naar de volgende 'Gym' wanneer je je écht moest vervelen.

'Alpha Sapphire' en 'Omega Ruby' zijn remakes van twee oudere Pokémongames ('Sapphire' en 'Ruby'), die in 2003 verschenen op de Game Boy Advance. Wat ze extra aan boord brengen zijn natuurlijk de betere graphics (met de 3DS zitten we tenslotte al twee generaties zakconsoles verder) en het feit dat de wereld nu in drie dimensies kan worden doorkruist, maar de makers plantten nog meer nieuwigheden in het spel. Een soort 'sneak'-mechanisme, bijvoorbeeld, waarmee je het voordeel van de verrassing krijgt wanneer je vijanden die je aanvalt vanuit het struikgewas besluipt. Ook je arsenaal van aanvallen werd bijgespijkerd, soms met toch wel vreemde uitwerkingen: met een vuuraanval, bijvoorbeeld, kun je een vijandig monstertje gedurende enkele beurten in brand laten staan (en dus gezondheidspunten doen draineren). Je ziét hem niet branden, maar toch: is dat wel zo stichtend voor de allerkleinste spelers, op wie de Pokémongames evengoed gericht zijn?

'Pokémon Alpha Sapphire' en 'Pokémon Omega Ruby' zijn uit voor 3DS.