'The Master Chief Collection' is verplichte aankoop voor 'Halo'-fans

Microsoft brengt, in afwachting van 'Halo 5: Guardians' volgend jaar, een compilatie van de vier voorgaande afleveringen op de markt. Zoiets gebeurt op zich wel vaker, maar deze epische omnibusuitgave is toch nog van een heel andere orde dan de gewoonlijke bundels die je meestal rond deze periode ziet verschijnen. 'Halo: The Master Chief Collection' brengt games die al stuk voor stuk klassiekers zijn, en herverpakte ze met een verbeterde, geremasterde, geherstructureerde grootsheid voor de Xbox One.

Vergeet het verbeterde grafische veneer dat over de vier 'Halo'-games (2001-2012) werd gegoten, of de overstap van de titels naar een 60-frames-per-seconde-, 1080p-hogedefinitie-game-ervaring. Vergeet ook de status van klassieker die de vier games (inclusief het iets mindere 'Halo 4') al jaren bekleden in het collectieve gamergeheugen: dat zijn vandaag, met gamehardware die van minder dan de zonet genoemde specificaties een doodzonde maakt en een alomtegenwoordigheid van first person shooters (een genre dat 'Halo' destijds naar de huiskamer bracht), dingen waar je automatisch van kunt uitgaan. Nee, de ware kracht van 'Halo: The Master Chief Collection', een episch pakket dat de vier eerste 'Halo'-games plus hun multiplayercomponenten naar de Xbox One brengt, zit in de manier waarop 343 Studios de boel van een nieuwe structuur hebben voorzien. 'Halo: The Master Chief Collection' heeft meer weg van de cinefiele 'boxset'-heruitgave van een klassieke film: vol mogelijkheden om specifieke scènes (hier: levels) uit het geheel te lichten, bijvoorbeeld. Welbepaalde missies, levelbazen, gebeurtenissen, die blijven hangen in het geheugen van de speler: dat is de erfenis die de 'Halo'-games hebben achtergelaten. En de makers van deze compilatie weten dat.

Dus hebben ze iets méér gedaan dan gewoon wat visueel opkalefaterwerk op de vier games, om ze vervolgens op een schijfje te stansen. Van iedere 'Halo'-game in dit pakket (voor de duidelijkheid: het ook best epische 'Halo: Reach' en het deplorabele 'Halo 3: ODST' zitten er niét in) kun je vanaf het begin specifieke levels uitkiezen: ze hoeven dus niet 'unlocked' te worden, zoals dat meestal gaat in videogames. Zo'n aanpak lukt ook niet bij de meeste games, maar wel bij 'Halo': deze reeks heeft - in zijn singleplayercampagne tenminste - nooit gedraaid rond het verbeteren van je personage. 'Master Chief', de mythische held van de games, is gewoon wie hij is, zijn schild krijgt terug energie als hij eventjes uit de vuurlinie gaat, en als zijn wapen leeg is grijpt hij er gewoon een van een zonet gedode tegenstander. Kortom: eender welke level van eender welke 'Halo'-game is inderdaad perfect instapbaar, en daar maakte Microsoft-onderdaan 343 Studios handig gebruik van. Er is zelfs de mogelijkheid om 'remixes' te spelen van oude 'Halo'-levels, bijvoorbeeld alle bazen na elkaar. Hetzelfde geldt voor de multiplayer, die niét verdeeld is per game: de meerspeleropties van alle 'Halo'-spellen werden gewoon in één enkele component gedraaid. En dat werkt eveneens, want zeker multiplayergames zijn - zeker in het geval van 'Halo', waarin de makers het afgelopen anderhalve decennium nauwelijks hebben getornd aan de gameplay - niet meer dan de som van hun componenten: de individuele 'maps' waarop je in de gebruikelijke onlinechaos loos tegen elkaar kunt gaan.

Ook visueel werden de games van een ernstige laag vernis voorzien. Bij de pas drie jaar geleden geremasterde originele game uit de reeks en het iets recentere 'Halo 3' en 'Halo 4' is dat verschil erg subtiel: er zijn merkbare verbeteringen aan de vormgeving van de games (vooral in de celbelichting is er een merkbare evolutie te zien) en ze voelen 'scherper' aan, maar in de vergelijking met een gewone Xbox One-game halen ze het niet. Dat geldt ook voor 'Halo 2', de enige game in deze doos die aan een 'anniversary'-remasteringproces werd onderworpen, al is die game dan weer zo vakkundig visueel aangescherpt dat het een nieuwe standaard zet voor dit soort 'remasters'. Het herinnerde er ons ook aan dat 'Halo 2' veruit de beste game uit de reeks was, maar laat dat je niet tegenhouden om ook te snoepen van levels uit de andere games. Je kunt ze er allemaal nog eens integraal doorrammen, maar dat is niet de primaire bedoeling van deze 'Best Of'-compilatie, die vooral gericht is op het herbeleven van specifieke epische gameherinneringen in sprankelende HD.

'Halo: The Master Chief Collection' is uit voor Xbox One.