Recensie 'Little Nightmares': kinderdromen à la David Lynch
De 'enge dromen' uit je kindertijd. Niet echt iets waar je nostalgisch naar terugkijkt, maar je kan er blijkbaar wel een videogame uit puren. We doken dan ook met een dubbel gevoel in Little Nightmares.
We misten de eerste voorstelling van Little Nightmares op de E3 in Los Angeles, hadden er geen tijd voor tijdens de GamesCom in Keulen, maar kregen de game uiteindelijk te pakken in Japan. Het is dan wel de onafhankelijke Zweedse ontwikkelaar Tarsier Studios die de game maakt, uitgever Bandai Namco zag al heel snel de potentie in van zo'n spelletje over kindernachtmerries. Aparte jongens, die Japanners. Al zijn ze in dit geval zo gek nog niet.
De jongens en meisjes bij Tarsier Studios deden eerder al mooie dingen met nagenoeg elke LittleBigPlanet en hoewel ze die game zelf niet pionierden, is er zeker iets van het sprookjesboekstijltje blijven hangen. Toen we de ontwikkelaars naar andere invloeden vroegen was het antwoord vooral een bevestiging van wat we al vermoedden: Jean-Pierre Jeunets 'City of Lost Children', de Japanse animatiestudio Gibli, Pixar op z'n donkerst en ietwat onverwacht ook David Lynch. "Omdat niemand tussen het speelse en onheilspellende kan schakelen zoals hij dat kan". Wij zagen er ook het hallucinante van Pan's Labyrinth in.
Boze dromen
Little Nightmares dropt je in de boze dromen van een jong meisje dat zich Six noemt. Onder jouw vingers rent, sluipt, klautert en puzzelt ze zich blootvoets een weg door bevreemdende tot ronduit angstaanjagende omgevingen en situaties. In het stuk dat wij speelden leek haar wereld een soort poppenhuis, maar dan eentje waarin we de aandacht van een met bloed besmeurde kok probeerden te ontsnappen en de voornaamste puzzel vereiste dat we creatief met een vleesmolen omsprongen.
Je hoofdrolspelertje is klein, schattig en nagenoeg hulpeloos in een omgeving die haar een paar maten te groot en een paar graden te gevaarlijk is. "Little Nightmares is geen actiegame", drukt de ontwikkelaar ons op het hart. "Six zal geen wapens vinden om haar tegenstanders mee te lijf te gaan of superkrachten ontwikkelen. Haar overleven hangt af van hersenwerk, timing en experimenteren met de mogelijkheden die de omgeving biedt".
10/10 voor spanning
We lieten Six naar deurklinken springen, voorwerpen vastgrijpen, verplaatsen of wegsmijten. We loodsten haar door ventilatieschachten, over boekenplanken en onder keukenkasten. De ontwikkelaar kent zijn griezeltechnieken. De minuten waarin we door de omgeving navigeerden zonder dat er iets gebeurde, groeide het gevoel alleen maar dat er elk moment wel iets zou gebeuren. Tien op tien voor afwachtende spanning. Hoe deze scènes in het verhaal pasten, daar wilden de designers liever niet dieper op ingaan. Little Nightmares zou net zoals dromen voor verschillende interpretaties openstaan.
Respect ook voor de jongens die de audio verzorgen. Van gepast orkestraal ondersteunde achtervolgingsscènes tot het al even dramatische ontbreken van elke achtergrondmuziek. Op die momenten creëert het geluid van Six' blote voetjes op tegels zelfs bij (nog) niet vaders een betrokkenheid waar menig videogamepersonage jaloers op mag zijn. En ooit gedroomd dat er iets achter je aanzat maar dat het wel leek alsof je door stroop moest waden? De makers van Little Nightmares blijkbaar ook. De game verschijnt in de lente van 2017 voor pc, PS4 en Xbox One.
