Recensie 'Pandora's Tower': Leuk avonturenspel in een Zelda-kleedje
'Pandora's Tower' is al een jaar uit op de Japanse markt, maar deze maand mocht Europa eindelijk kennis maken met dit fantasierijk avonturenspel. Al snel geeft deze Wii-game je een 'Zelda'-gevoel, wat we alleen maar toejuichen. Voor de echte fans van de Zelda-reeks zal 'Pandora's Tower' nooit een evenwaardige concurrent worden, maar toch is het een meer dan verdienstelijke benadering.
Aeron en Elena wonen in het koninkrijk Elyria. Elena is uitverkoren om te zingen op het jaarlijkse feest naar aanleiding van de oogst. Maar terwijl ze het beste van zichzelf geeft, wordt ze plots vervloekt. Langzaam maar zeker verandert ze in een afschuwelijk beest. Pandora is een verwijzing naar de Griekse mythologie, beter gekend als de mythe over de doos van Pandora. Toen Pandora een doos kreeg waarin alle kwaad verborgen zat, kon ze haar nieuwsgierigheid niet bedwingen en zo liet ze alle rampspoed op de wereld los. In dit spel is de doos vervangen door een toren, dertien torens om precies te zijn. Deze torens hangen boven een grote kloof die met ketens aan elkaar hangt. Wat zich onderaan de kloof bevindt, weet niemand. Maar zonder de torens en de kettingen zou de kloof verder scheuren. In de torens bevinden zich allerlei monsters, maar in de hoofdzaak draait het rond de meesters van de dertien torens.
Met de hulp van een oude vrouw en haar seniele echtgenoot trekken Aeron en Elena naar de kloof. Het zal je waarschijnlijk niet verwonderen dat het om een liefdesverhaal tussen de twee hoofdrolspelers gaat. Aeron is echter niet zo spraakzaam, terwijl Elena juist zelden kan zwijgen. Je moet tussendoor ook vaak met haar praten en haar geschenken geven om de relatie te stimuleren. De kracht van de relatie is belangrijk voor de verschillende scenario's waarmee het spel kan eindigen. Daarover verklappen we niets, maar je mag je aan alles verwachten. Eens aangekomen in het observatorium moet Aeron meteen naar de eerste toren om een monster te vangen. Elena is snel aan het transformeren en hij moet van de oude vrouw het vlees van een monster meebrengen. Om dat te verkrijgen, krijg je een speciale ketting die in gevechten ook handig is om monsters te ketenen.
Aeron moet snel terugkeren naar Elena, die versteld staat wanneer de oude vrouw haar opdraagt het vlees op te eten. Elena is net als de rest van haar volk vegetariër en daar hangt een heel geloof aan vast. Echt smakelijk ziet de klomp vlees er niet uit en Elena kan haar maaltijd maar met moeite binnenhouden. Na haar diner verandert ze snel weer in de jonge vrouw die ze vroeger was. Ze is echter verplicht om monstervlees te blijven eten om de vloek telkens weer om te draaien. De enige manier om de vloek definitief te stoppen is het eten van het vlees van de meesters in de torens. Meesterham dus, maar een delicatesse hoeft Elena niet te verwachten. Iedere toren staat in het teken van een thema en de meesters vormen een wapen dat gecreëerd werd om de torens te beschermen.
In de torens is de link met Zelda snel gelegd. Het lijkt wel een typische kerker waarin Link op zoek moet naar een kaart, een kompas, sleutels en uiteindelijk de eindbaas. Bij het betreden van de torens zien we een reusachtig beeld dat enkele kettingen vasthoudt. Je eerste opdracht is het uiteinde van de kettingen te vinden. Op twee verschillende plaatsen moet je de kettingen met je zwaard in stukken hakken. Zo ontgrendel je de deur van de eindbaas. Met de meeste kerkers ben je wel een half uurtje zoet, waarna een zwaar gevecht met de meester van de toren volgt. Sommige van deze monsters zijn heel erg sterk en het duurt dan ook een tijdje voor je de technieken onder de knie hebt. Eens de eindbaas verslagen is, moet je met vlees meteen terugkeren naar Elena. Onderaan je scherm kan je de hele tijd volgen hoe ver de transformatie al gevorderd is. Je verliest dus niet alleen als je verslagen wordt, je moet ook vanaf bepaalde punten herbeginnen wanneer Elena helemaal in een monster veranderd is.
We keren dus snel terug, want Elena zal wel honger hebben. Iedere keer herhaalt zich een pijnlijk scène waarin ze vol afkeer haar maaltijd verorbert. Eigenlijk had ze tijdens de afwezigheid van Aeron toch tijd genoeg om er een lekker sausje bij te maken, maar ze zal misschien niet beste kokkin zijn.
Tot zover de spottende noot in onze review. We moeten eerlijk zijn, 'Pandora's Tower' is zeer leuk spel. Zonder twijfel één van de hoogvliegers in het matige voorjaar dat we gekend hebben. In het doorgaans drukkere najaar zou dit spel misschien veel anoniemer gebleven zijn. Wie graag games in het genre van Zelda speelt, kunnen we dit spel zeker aanraden. Natuurlijk zullen we 'Pandora's Tower' niet gelijkstellen met bijvoorbeeld 'Skyward Sword', het meest recente Zelda-spel dat eind vorig jaar nog het maximum van ons kreeg. Daarvoor ontbreekt het aan de magie die we enkel bij Zelda terugvinden. De originaliteit in de verschillende torens en monsters heeft 'Pandora's Tower' dan weer wel en ook de tussenscènes zijn een verdienstelijke poging om op een eigenzinnige manier het concept van de Zelda-reeks na te bootsen.
De besturing van dit Wii-spel gaat minder ver dan de laatste Zelda. Terwijl daarin zelfs de beweging van je zwaard bepaald werd door de beweging van de Wii-controller, maakt 'Pandora's Tower' toch nog meer gebruik van de traditionele stick op je controller. Iets wat wij in sommige gevechten zeker toejuichen. De besturing van je ketting gebeurt wel via de bewegingscontroller. Zo mik je op doelwitten met een stip die op het scherm verschijnt en ook allerlei sleurbewegingen met de ketting gebeuren op jouw commando. De bewegingen haperen bovendien niet vaak, waardoor we een positief gevoel overhouden aan de besturing van het spel. Voorts zijn ook de graphics behoorlijk goed en de muziek en het geluid zijn eveneens van goede kwaliteit.
'Pandora's Tower' heeft nog een andere eigenschap van de Zelda-spellen overgenomen: het is behoorlijk verslavend. Je wil immers niet stoppen voor je een toren veroverd hebt en soms komt er wel wat zoekwerk bij kijken. We plaatsen deze game dan ook hoog in onze voorjaarsbeoordelingen. Evenwaardig aan Zelda is het zeker niet, maar in afwachting van de volgende game in die legendarische reeks is 'Pandora's Tower' zeker een aangename afwisseling.
