Recensie 'Rayman Origins': vrolijk vlammen op Vita!
Terwijl de PlayStation Vita op de markt kwam met een grote naam zoals 'Uncharted: Golden Abyss', lijkt vooral 'Rayman Origins' het meeste lof te krijgen. Een platformspel? In 2012? Dat moesten we eens nader bekijken, met blinkende oogjes tot gevolg.
'Rayman Origins', dat we nog niet hadden geprobeerd op de tv-consoles, voerde ons gewoon meer dan twintig jaar terug in de tijd, toen we als kind urenlang de eerste 'Super Mario Bros.' zaten te spelen op de inmiddels middeleeuwse NES-console. Zowat alle geheime gangen en verborgen power-ups wisten we zitten, en wanneer je levens verspeeld waren, kon je na uren zwoegen het spel helemaal opnieuw beginnen. Het waren toch andere tijden, en godzijdank bevat 'Rayman Origins' veel punten waarop je voortgang automatisch wordt bewaard.
Magie
Wat het spel echter vooral bevat, is die bijna magische aantrekkingskracht van het pure, intuïtieve gamen, zoals je dat ook vond bij de 'Super Mario'-klassiekers. Je personage reageert perfect op je commando's, waardoor je bijna zonder na te denken door de prachtig getekende kleurrijke werelden kan sjezen. Glijden, springen, zwieren, boksen, rammen... de besturing verloopt bijzonder vlot, en wanneer je sterft, is dat echt je eigen schuld.
Tot onze grote vreugde kan je vaak ook echt door 'Rayman Origins' razen, loopknop ingedrukt, en springen en boksen maar. Je wordt daarin aangemoedigd door gekke geluidseffecten en een aanstekelijk deuntje, al ging dat op de duur wel op onze zenuwen werken. Gelukkig niet zo fel als het muziekje van 'Super Mario Bros.' indertijd op die van mamalief.
Verschillen met tv-versie
In tegenstelling tot de games voor de tv-consoles heeft de Vita-versie spijtig genoeg geen multiplayer, terwijl dat in principe toch mogelijk zou moeten zijn. De snelheid waarmee je een level hebt uitgespeeld kan je wel delen met andere spelers, en je hebt ook een 'ghost mode' om in een level te racen tegen een computergestuurd 'spook'.
Wat de Vita-versie ook heeft, is de mogelijkheid om bepaalde objecten te verzamelen door op het aanraakscherm te klikken, wat handig is voor wegvliegende bellen. Je kan ook in- en uitzoomen door in het scherm te 'knijpen', maar verder maakt 'Rayman Origins' geen gebruik van speciale snufjes. En dat hoeft bij dergelijke klassieke gameplay ook helemaal niet.
Conclusie
Uiteindelijk heeft 'Rayman Origins' gewoonweg een onweerstaanbare charme, die je terugvindt in alle details. Van de geluidjes die bespringbare objecten maken tot de blikken van verslagen vijanden, gewoonweg alles klopt aan deze game. Nooit gedacht dat we nog zo weg zouden zijn van godbetert een platformspel. Chapeau! (sam)
