Recensie 'The Darkness II': potentieel wordt niet benut
Met 'The Darkness II' kwam uitgever 2K Games vorige week met een opvolger voor het eerste deel uit 2007. Dat eerste deel werd over het algemeen goed ontvangen door de recensenten, al is het maar de vraag of de opvolger hetzelfde lot beschoren is. Het tweede spel bepaalt namelijk veelal of een reeks gemaakt of gekraakt wordt.
In 'The Darkness II' speel je de maffiabaas Jackie Estacado. Jackie, die spreekt met een irritant Italiaans accent, kan de Darkness al twee jaar onderdrukken. In de openingscène van het spel wordt hij in het restaurant aangevallen. Uiteraard komt Jackie in een netelige positie, waardoor hij voor het eerst in jaren zijn duistere krachten moet aanspreken. Daardoor krijgt hij, bovenop zijn twee armen, ook nog twee tentakels waarmee hij tegenstanders kan vastgrijpen en zware elementen kan wegwerpen.
Tussenfilmpjes
In de warrige openingsscène krijg je nog een pistool in je handen geduwd, terwijl een van je vele hulpjes je door het restaurant naar de veiligheid probeert te trekken. Al schietend sla je ook nog een praatje, en dat doe je in feite het ganse spel. Schieten en praatjes maken. Iedereen in het spel praat namelijk zo enorm veel, zowel tegenstanders als vrienden. Na een tijdje begint het dan ook gewoonweg irritant te worden. Je wil echter niets van het verhaal missen, waardoor je de tussenfilmpjes toch afspeelt, maar tijdens de zes uur durende singleplayer kan je toch wel een boek half uitlezen.
Grafisch
Een passend boek is misschien wel de strip 'The Darkness', waarop het spel gebaseerd is. Dat is ook meteen de reden waarom deze game grafisch iets wegheeft van een 'graphic novel'. Hoogstaande HD-beelden moeten er dan ook niet verwacht worden. Hetzelfde geldt spijtig genoeg voor het ontwerp van de levels. Zo moet je je een weg banen door een metrostation, een kerkhof en stripclub, zowat de traditionele levels van een horrorgame. Op de koop toe eindigen bepaalde missies ook nog eens met een gevecht tegen een 'baas', toch niet iets wat een speler geïnteresseerd kan houden, niet meer in deze tijd. Van een puzzelelement is zelfs gewoon geen sprake, je moet gewoon de kleine Darkling volgen.
Creatief doden
Het enige aspect waar de makers creatief mee zijn omgesprongen, lijkt wel een vechtsysteem. of toch een deel daarvan. Je kan namelijk op een enorm aantal verschillende manieren een iemand doden, waarna je het lichaam ook nog eens van het hart kan plunderen. Des te impressionanter je iemand dood, des te meer punten je verzamelt. Met die punten kan je vervolgens nieuwe krachten van de Darkness 'aankopen', waarna je iemand op nóg een extra manier kan doden. Al zou het toch iets realistischer zijn als je een nieuwe manier aanleerde, in plaats van aankocht.
Irritante Darkling
De multiplayer van het spel is dan weer wel de moeite waard. In de multiplayer komen de verschillende spelelementen namelijk veel beter tot hun recht. Niet in de co-op, waarin je kan wisselen tussen Jackie en een irritante kleine Darkling, maar wel online. Zonder deze multiplayer zouden we geneigd zijn om het spel te buizen, maar nu verdient 'The Darkness II' voor ons toch nog drie sterren. (sg)
