Recensie 'Resistance Burning Skies': knallen maar
'Resistance' is sinds de eerste game uit 2006 een vaste waarde geworden in het wereldje. De serie heeft naam en faam gemaakt op de PlayStation 3 console, en waagt zich nu ook aan de de nieuwe handheld van Sony. Blijft de vraag of 'Resistance Burning Skies' dezelfde spelervaring weet te creëren op de Vita als op de PS3?
Je begint deze 'Resistance' als brandweerman die uitrukt om een inferno in een New Yorkse elektriciteitscentrale te blussen. Al snel kom je vreemde wezens -de Chimera- tegen en vind je, hoe kan het ook anders, toevallig een machinegeweer. Vanaf dat moment is deze game alles wat je van een 'Resistance'-titel verwacht: je weg door een kluwen van Chimera knallen. Eens alle tegenstanders in een missie gedood zijn, wacht er steeds nog een eindbaas. Het beproefde concept met andere woorden.
Waar verschilt deze Vita-game dan van de consoleversies? Wel, de makers hebben hun best gedaan om de speciale features van deze handheld uit te spelen, zonder een overdaad te creëren zoals bij 'Uncharted: Golden Abyss' wel het geval was. Hierdoor moet je soms het aanraakscherm gebruiken, maar toch vooral de gebruikelijke knoppen. Het aanraakscherm wordt gebruikt voor speciale handelingen, zoals een granaat werpen, of om de secundaire ammunitie van een wapen afvuren. Sommige zaken -zoals de granaten- zijn goed geïmplementeerd, maar het afvuren van secundaire ammunitie bij bepaalde wapens laat toch te wensen over. Bij het spannen van de napalmkruisboog, bijvoorbeeld, moet je het aanraakscherm gebruiken, maar daardoor mis je belangrijke tijd om op knoppen te duwen. Daardoor gaat het nut van de sterkere secundaire ammunitie vaak verloren omdat je er te veel tijd mee verliest. Overgaan in sprintmodus -twee keer klikken op het achterste aanraakpad- werkt dan weer heel aangenaam.
Genoeg over de besturing, en terug naar de openingsmissies. In de elektriciteitscentrale lijkt het nog alsof je munitie genoeg hebt, maar we kunnen spelers toch aanraden om spaarzaam te zijn. Eens buiten wordt het namelijk iets moeilijker om genoeg kogels te vinden, zeker als je zoals deze recensent met amper 20 kogels buiten komt, en er dan een tiental Chimera staat te wachten. Gelukkig heb je ook altijd nog je brandweerbijl, die ook in latere missies -die zich in verschillende delen van New York afspelen- nog goed van pas zal komen.
Naast de erg goede singleplayer kan er ook online met acht personen samengespeeld worden. Zo zijn er spelvormen Deathmatch, Team Deathmatch en Survival. In de eerste spelvorm moet je iedereen neerknallen, en de tweede alleen spelers van het andere team, en tot slot is er een Survival. Dat is de 'Resistance'-versie van Last Man Standing. De menselijke spelers starten tegen de Chimera, en elke speler die wordt neergeschoten voegt zich bij de Chimera tot er maar één iemand overblijft. Spijtig genoeg werkt de multiplayer enkel met een WiFi-verbinding, en niet via 3G. De makers van het spel hebben zelf toegegeven dat de hoeveelheid data die door het spel verstuurd en ontvangen wordt, nooit door gsm-masten gedragen kan worden. Toch spijtig voor een spel voor een draagbare console.
Hoewel er enkele verbeteringen mogelijk zijn -zoals het afvuren van secundaire ammunitie-, verdient deze game toch vijf sterren. Het is zonder twijfel een van de beste Vita-games die we al gespeeld hebben, en is het prijskaartje zonder twijfel waard. Dat kan alleszins niet door al te veel Vita-games gezegd worden.
