Recensie 'Saint Seiya: Sanctuary Battle': intensief vechtspel voor animefans
Lang geleden, toen vtm nog niet bestond en de VRT nog gewoon BRT heette, viel er op de openbare omroep niet al te veel te beleven voor kinderen die 'Tic Tac' en 'Merlina' waren ontgroeid. Op 'Holland een' en 'Holland twee' was het al niet veel beter, waardoor heel wat kinderen bij Franstalige zenders als RTL TVI of TF1 terechtkwamen en daar Japanse series ontdekten.
Ruimteschepen en transformerende robots vond je terug in reeksen als 'X-Or' of 'Goldorak', terwijl personages met superkrachten de plak zwaaiden in veel andere (jongens)series. 'Dragon Ball' is misschien wel het bekendste programma, maar ook 'Les Chevaliers du Zodiaque' was enorm populair. Ook bij ons lagen er toen poppetjes - "Dat zijn geen poppetjes, dat zijn 'action figures'!" - in de grote speelgoedwinkels. De reeks, in Japan bekend als 'Saint Seiya' en in Amerika als 'Knights of the Zodiac', kreeg een paar jaar geleden nieuwe afleveringen, en nu dus ook een nieuwe game.
Verhaal
De gebeurtenissen in 'Saint Seiya: Sanctuary Battle' vormen het slot van de eerste grote verhaallijn in de reeks, waarin vijf jonge vechtersbazen met bovennatuurlijke krachten - we zullen hen voor het gemak ridders noemen - ten strijde trekken tegen onrecht en vooral tegen het corrupte hoofd van alle ridders. Die strijders dragen allemaal een soort levend harnas dat hun speciale krachten nog versterkt. In de hiërarchie van de ridders staan de hoofdpersonages van het spel met hun bronzen harnas op het onderste trapje, terwijl ze het in het verhaal moeten opnemen tegen zilveren en gouden ridders. Die zijn veel sterker, waardoor de helden boven zichzelf moeten uitstijgen om de Vrouw In Nood te helpen, niemand minder dat de reïncarnatie van de godin Athena. Jawel, die Griekse dus, want de reeks haalt veel inspiratie uit de Griekse mythologie.
Wie ooit de tv-reeks heeft gevolgd, kent natuurlijk de plot. Voor de anderen doen de makers van het spel een kleine poging om de gebeurtenissen een beetje te kaderen, maar veel hoef je daar niet van te verwachten. Van de personages verneem je zelfs helemaal niets.
Vechten
'Sanctuary Battle' draait dan ook rond vechten, afwisselend tegen enerzijds erg veel zwakke aanvallers tegelijk en anderzijds tegen een enkele enorm sterke, een gouden ridder. Het goede nieuws is dat alle speciale aanvallen van de personages uit de reeks erg goed zijn vormgegeven in het spel. De meteorenstorm van Seiya is indrukwekkend, de draak van Shiryu is machtig en de feniksaanval van Ikki zet tegenstanders zelfs in vuur en vlam. Wat meer is: de animaties van die aanvallen hinderen de actie niet, zoals dat wel het geval is in veel andere games.
Het gaat natuurlijk wel om een vechtspel, een echte beat-em-up, dus tijdens de gevechten met meerdere tegenstanders moet je constant knokken. Je hebt wel combo's, maar indien je niet houdt van het genre ben je die repetitieve actie snel beu. De confrontaties met de gouden ridders zijn dan ook nog erg lastig, en bestaan vooral uit rondlopen en aanvallen ontwijken tot je energieniveau hoog genoeg is om net op het juiste moment een tegenaanval in te zetten.
Camera
Het grote minpunt is echter het camerastandpunt tijdens de gevechten met meerdere vijanden. Dat verandert namelijk niet, terwijl je personage wel alle richtingen uitrent. Zo kan je held in feite naar de camera (en dus de speler) toelopen, maar dan zie je de vrijanden niet die voor je ridder staan. Anderzijds belemmeren die vijanden soms ook gewoon je zicht op je personage, terwijl je uit gewoonte maar vergeefs aan die rechterjoystick zit te trekken om het camerastandpunt aan te passen. Echt heel storend, en na een eerste speelbeurt stonden we dan ook klaar om het spel hiervoor de grond in te boren. Met een portie doorzettingsvermogen en een iets aangepaste speelstijl ging het wel beter. Alles went, maar dit is toch echt een erg vermijdbaar probleem.
Ook vermijdbaar was het gebabbel van de personages tijdens de gevechten. Doordat het spel Japans gesproken is met Engelse ondertiteling, moet je immers lezen tijdens de intensieve actie. Niet dat Seiya en co iets interessants te melden hebben, maar zo zijn er wel meer dingen die meer aandacht hadden verdiend.
Charme
Toch heeft 'Sanctuary Battle' zijn charme voor nostalgische mensen zoals wij. Je kan in de missiemodus aan de slag met veel speelbare personages, waarmee het vechten dankzij hun unieke eigenschappen echt verschillend aanvoelt. Daarnaast zijn er talloze knipogen naar de tv-serie, zoals je kompanen die je in een soort droombeeld weer op de been proberen te helpen wanneer je knock-out gaat, of de pilaren die tijdens de gevechten instorten. De gebeurtenissen verlopen ook niet exact zoals in de reeks, waardoor het spelverloop toch een beetje fris blijft. Je kan verder met twee tegelijk spelen, het enige waarvoor dat vaste camerastandpunt dan weer wel goed is.
'Club Dorothée', het jeugdprogramma waarin 'Les Chevaliers du Zodiaque' werd uitgezonden op TF1, bestaat inmiddels al zo'n vijftien jaar niet meer. Zouden er vandaag nog Vlaamse kinderen naar Franstalige zenders kijken?
We geven twee collector's editions van het spel weg. De game van die 'myth cloth edition' zit in een harnasdoos, die verder nog een T-shirt bevat en een DLC-code om het boogschuttersharnas voor Seiya te downloaden. Hou voor deze wedstrijd de komende dagen onze Facebookpagina in het oog!
