Recensie 'Yakuza: Dead Souls': maffe cocktail van zombies en Japanse maffia
Een game over yakuza en zombies, dat klinkt een beetje zoals chocoladebier: goed gevonden, maar is het ook lekker? De beelden die door ons hoofd spookten toen we het schijfje in de console stopten, leken gelukkig niet op wat er daarna op het scherm verscheen.
'Yakuza: Dead Souls' start niet met drukke 'de wereld is naar de vaantjes!'-achtige taferelen, maar grijpt integendeel meteen je aandacht door je te droppen in het alledaagse leventje van een man, Shun Akiyama. Het lot doet de bedrijfsleider en zijn assistente Hana op klaarlichte dag op straat getuige zijn van een aanval door een zombie, die onder anderen enkele agenten bijt en zo steeds meer zombies creëert. Akiyama raapt een gevallen pistool op, en slaagt erin de lelijkaards te stoppen.
De volgende ochtend blijkt echter de hel losgebroken: de straten krioelen met zombies, terwijl Hana doodziek is geworden. Telefoon- en gsm-verbindingen doen het niet meer, waarna Akiyama en zijn blaffer op zoek gaan naar hulp. Dat verhaal wordt verteld met mooi vormgegeven tussenfilmpjes en biedt een geloofwaardig kader voor de acties in het begin van spel.
Vreemde besturing
Die actie verloopt voornamelijk zoals bij een thirdpersonshooter, en daar zit meteen het belangrijkste minpunt van de game. De camera volgt het blikveld van de hoofdrolspeler niet, al kan je de camerahoek met een druk op een knop wel meteen vastzetten achter het personage. Tijdens het schieten gebeurt het mikken vreemd genoeg echter met de linkerjoystick, waar je ook mee loopt. We hadden heel wat moeite met die ongewone besturing, en stonden af en toe dan ook helemaal naar de verkeerde kant te schieten terwijl een zombie onze nek kwam savoureren.
Een ander negatief punt (voor ons) is de enorm aanwezige pompende muziek met vingervlugge gitaarsolo's, die je niet eens kan uitzetten. Ook de tussenfilmpjes kan je vreemd genoeg niet doorspoelen, wat vervelend is wanneer je een deel opnieuw moet spelen.
Fun
Daarnaast bevat 'Yakuza: Dead Souls' ook veel goede punten. Terwijl je in de straten zombies afknalt, kan je je tegenstanders een serieuze lel geven met bijvoorbeeld een fiets, waarvan je na enkele klappen enkel nog een wiel in je handen hebt. Ook een heleboel andere objecten liggen voor het grijpen, wat je toch redelijk wat afwisseling biedt bij de liquidatie van de monsters.
Het afmaken van zombies vult trouwens ook een 'snipermeter', die je kan gebruiken om heel erg precieze schoten af te vuren op hoogexplosieve items. Een snelle druk op de gevraagde knop leidt dan tot een succesvolle ontploffing - en rondvliegende zombies.
Veelzijdig
'Yakuza: Dead Souls' bevat verder nog een hoop opties waarmee je je personage kan upgraden, zoals de redelijk essentiële vaardigheid om sneller te mikken op het hoofd van een tegenstander. Het verhaal verloopt vrij lineair, maar je kan ook zijmissies aangaan. Ook goed gevonden is de mogelijkheid in sommige delen de steun van een partner te hebben die je opdrachten kan geven. Wie alles wil spelen wat de game te bieden heeft, zal vele uren zoet zijn.
En tijdens die uren kan er geregeld een lach af. In 'Yakuza: Dead Souls' zit namelijk ook flink wat goede humor, soms subtiel, soms hilarisch. Alleen jammer van die ongewone besturing, die voor sommige gamers in staat is het spel compleet te vergallen, maar anderzijds ook wel went. Wij beten - no pun intended - alleszins door, waardoor we 'Yakuza: Dead Souls' zeker durven aanraden.
