'Saint Seiya: Soldiers' Soul': het beste én slechtste samengevat in drie minuten

'Saint Seiya: Soldiers' Soul' is een vechtgame rond de Japanse manga- en animeserie 'Saint Seiya', ook wel gekend als 'Les Chevaliers du Zodiaque' of 'Knights of the Zodiac'. En net als zoveel andere animegames ontsnapt ook 'Saint Seiya: Soldiers' Soul' niet aan enkele typische kwaaltjes waar dergelijke titels een patent op lijken te hebben: het avontuur is opgewarmde kost, het geluid is véél te druk en het verhaal is zo sterk ingekort dat van de oorspronkelijke charme niet veel overblijft.

'Saint Seiya' speelt zich af in een hedendaagse wereld waarin nog goden rondwaren en jongemannen met bovennnatuurlijke krachten en dito harnassen strijd leveren. De reeks recycleert gretig oude Griekse mythes maar haalt even vlotjes wat Germaanse sagen door de mangel, zoals het verhaal rond de Ring der Nibelungen. De hoofdpersonages zijn enkele jonge strijders die keer op keer veel sterkere vijanden overwinnen door boven zichzelf uit te stijgen.

De animereeks was eind jaren 80 ook bij ons flink populair toen ze werd vertoond in 'Club Dorothée' op de Franse zender TF1, een jeugdprogramma waar ook heel wat Vlaamse jongelui op afstemden wegens niet veel soeps op Nederlandstalige zenders - jup, we worden oud. De reeks kreeg recent enkele spin-offs, en nu dus ook een nieuwe game.

Verhaal
Al is 'nieuw' heel relatief. In plaats van een opwindend vers avontuur kan je de grote verhaallijnen uit de tekenfilms herspelen, drie heel oude - de strijd tegen de gouden ridders,  de Asgard-saga en de oorlog met Poseidon - en een iets minder oud, namelijk het Hades-hoofdstuk. En aangezien de makers zo hele seizoenen moesten herleiden tot een handvol gevechten, hangen de gebeurtenissen vaak nogal met haken en ogen aan elkaar. Gamers die de animereeks niet volledig hebben gevolgd zullen niet helemaal wijs raken uit het verhaal, en mensen die alle afleveringen hebben gezien - we bekennen - zullen zich ergeren aan al die keren dat iconische momenten effenaf worden verprutst.

Neem nu Shiryu's stokoude meester die vroeg in het Hades-avontuur transformeert naar zijn jonge zelf, een van de kippenvelmomenten uit de reeks. Wel, in de game doet hij 'POEF' en daar staat hij dan. Niks opbouw, niks spanning, niks emotie. Je snapt bijvoorbeeld ook maar amper hoe Ikki erin slaagt de gouden ridder Shaka te kloppen, waarom Asgard-strijder Mime opeens het licht ziet, of waarom de bijzonder sterke gouden ridder Aldebaran opeens de rode loper uitrolt voor Seiya. Het lijken misschien triviale voorbeelden, maar de game zit er wel vol mee.

Vechten
Het verhaal wordt dus verteld met animaties tussen de gevechten in. En in die duels bestuur je gelukkig vaak andere personages, zodat je veel afwisseling krijgt. De fragmenten uit een vorige game, 'Saint Seiya: Sanctuary Battle', waarin je veel zwakke vijanden tegelijk moest bekampen, zijn gedumpt. Het voordeel is dat je af bent van die krakkemikkige camerastandpunten, het nadeel is dat je nog maar een enkel type gameplay hebt - zie ook de 'Naruto'-games.

De tutorial zet je alvast meteen goed op weg, al hoef je geen crack te zijn om deze game uit te spelen. Meestal win je een gevecht al van de eerste keer, dus nog voor je weet wat de sterke en zwakke kanten van je tegenstander zijn. Die zijn er echter wel degelijk, zodat je je wel kan uitleven met een heleboel verschillende aanvallen. Plezier primeert dus over een echte uitdaging, al liggen aanval en verdediging wel goed in balans. Het duel valt bovendien niet helemaal stil wanneer je je energiemeter probeert te vullen, en ook de animaties bij de superkrachtige aanvallen halen het ritme niet echt uit de game.

Geluid en beeld
En gelukkig maar dat de moeilijkheidsgraad niet hoog is, want na een verloren gevecht komt (op de PlayStation 4) de godin Athena uit je controllerspeaker blèren dat je toch nog niet gaat opgeven zeker? Erg irritant, en dan moet je nog op de x-toets rammen om een 'ik wil doorgaan'-metertje te vullen ook. Maar - de goden zij geprezen - je kan het volume van alle types geluid gelukkig ook aanpassen. En dat is nodig, want tijdens de duels krijg je bovenop de vechteffecten standaard niet alleen veel te luide en veel te drukke muziek, maar ook nog conversaties tussen de tegenstanders voor de kiezen. Overkill, en nog geen klein beetje. Zelfs wanneer iemand compleet bij elkaar wordt gemept blijft ie gewoon doorgaan met emmeren. En aangezien de stemmen alleen in het Japans zijn, moet je eigenlijk nog ondertitels lezen tijdens het bikkelen. Een onmogelijke opdracht, en het spijtige is dat ook 'Sanctuary Battle' daar drie jaar geleden al last van had. Hoe ridicuul het kan worden, zie je in de video bovenaan dit artikel. De muziek daarin staat trouwens al stiller.

Ook qua beeld kon 'Soldier's Soul' zeker beter. De filmpjes van de speciale aanvallen spatten weliswaar van het scherm, en ook de tekenfilmstijl van de personages blijft trouw aan de serie.  Voor de achtergronden leek het geld echter op, waardoor de game als geheel toch vaak gewoonweg lelijk aandoet. Een heel verschil met bijvoorbeeld de kleurrijke 'Naruto'-titels.

Tot slot
Naast de singleplayermodus, waarmee je wel een hele tijd zoet bent, bevat de game uiteraard ook de mogelijkheid om met twee tegelijk te spelen, online of in de zetel. Uiteraard kan je daarvoor ale vrijgespeelde personages benutten, en dat zijn er wel belachelijk veel. Je hebt verder nog een modus om het in je eentje tegen extra sterke gouden ridders op te nemen, en uiteraard vind je net als bij 'Dragon Ball'- en 'Naruto'-games ook een onderdeel waarin je alle vrijgespeelde filmpjes en allerlei andere mikmak kan bekijken - geen idee wie zoiets effectief ook doet.

Uiteindelijk bevat 'Saint Seiya: Soldiers' Soul' dus heel wat content en hebben we er ook wel plezier aan beleefd. De game aanraden is echter lastig. Los van de technische minpunten is het grootste euvel misschien wel dat je de typische verhalen uit 'Saint Seiya' gewoon moeilijk kunt vertellen via de opzet van de game. Je wint een gemakkelijk duel, om dan in het tussenfilmpje opeens van je sokkel te worden gemept door die loser die je net buiten westen hebt geknalt. Om dan opnieuw tegen die pipo te vechten en hem weer te kloppen. Om dan in het tussenfilmpje wéér te verliezen, waarna iemand anders je moet komen redden. Narratief sputtert de game, en hoeveel fun je wel kunt hebben met de duels, al bij al voelt 'Saint Seiya: Soldier's Soul' toch te vaak als een gemiste kans.