'Saints Row IV': humor ten top of stapje te ver?
Als één gamereeks zich alles lijkt te kunnen permitteren, dan is het 'Saints Row' wel. Nummer vier wijkt andermaal volledig af van wat we van een goed verhaal verwachten en humor lijkt meer dan ooit een hoofdrol op te eisen. Wie geen spoilers wil riskeren - en dat is onvermijdelijk bij deze game - raden we aan meteen naar onze conclusie in de laatste alinea van deze review te scrollen. Wie verder leest, waarschuwen we zich schrap te zetten.
De openingsscène van 'Saints Row IV' zet de toon voor de rest van de game. Het lijkt even allemaal serieus, wanneer het team een bende terroristen uit de weg wil ruimen. Toch slagen ze erin een kernwapen in te schakelen en richting Washington DC te sturen. Tot jouw personage plots op de kernraket springt en op de tonen van een bekende hit van Aerosmith uit een al even beroemde film met Bruce Willis mee de lucht in schiet. U kan het al raden: de kernbom wordt in volle vlucht op heroïsche wijze onschadelijk gemaakt.
Nogal wat games zouden nu al veroordeeld zijn, maar 'Saints Row' mag dit. We verwachten zelfs niets anders. Al keurde Australië deze game wel degelijk af en zal er Down Under een gecensureerde versie verschijnen. Vijf jaar na de openingsscène is de leider van de Saints dankzij zijn populariteit president van de Verenigde Staten geworden. Maar achter zijn bureau in het Witte Huis zitten, is niets voor hem. Dat blijkt wanneer zijn land plots aangevallen wordt... door aliens. Opnieuw een wending in het verhaal die we niet zagen aankomen.
Orde verstoren
De aliens plaatsen de president in een gesimuleerde versie van Steelport. Hier begint het spel eindelijk opnieuw vertrouwder aan te voelen. Iedereen leeft in zijn simulatie in een stad die je ergste nachtmerries naar boven brengt. Voor de Amerikaanse president is dat vreemd genoeg een stad waarin vrede en discipline boven alles staan. Wie de orde verstoort, zal hoe dan ook gestraft worden.
Die nachtmerrie blijkt ook één van de manieren om de strijd met de aliens aan te binden. Zo moet je proberen de simulatie tilt te doen slaan en dat kan enkel door zoveel mogelijk chaos te creëren. Schiet dus gerust op de aliens en de politie die je in de straten ziet rondlopen. Het is helemaal niet erg wanneer je alle voetgangers van de openbare weg veegt. Maar wees wel alert voor wraak, want sommige voorbijgangers vallen je zonder vrees aan wanneer je in hun buurt iets doet wat niet door de beugel kan. Al volstaat het dan meestal om eens een schot af te vuren om hen alsnog het hazenpad te doen kiezen.
Superkrachten
Je beweegt je met behulp van een kaart doorheen de stad waar je overal opdrachten moet uitvoeren en winkels kunt verkennen. Kies en pimp je auto, ga regelmatig eens voor een nieuwe outfit, zelfs plastische chirurgie is mogelijk. Sommige opdrachten gaan in de stijl van het spel redelijk ver. Zo moet je al eens met een tank de omgeving vernietigen. Of je moet jezelf zoveel mogelijk onder voorbijrijdende wagens gooien om punten te verdienen. Vergeet immers niet: dit is allemaal een simulatie.
Als je denkt dat we daarmee alles uit de doeken hebben gedaan, vergeet het dan maar. Je kan allerlei superkrachten vergaren waarmee je bijvoorbeeld sneller dan auto's kunt lopen of van gebouw naar gebouw kunt springen. Naast de hoofdmissies zijn er ook nog een pak extra opdrachten, waarvan enkele op de multiplayermogelijkheden inspelen.
Conclusie
Misschien heb je nu al zoiets van: dit is absoluut niets voor mij. Dat valt te begrijpen na de knotsgekke uitleg van dit bizarre spel. 'Saints Row IV' heeft z'n grenzen alweer verlegd en misschien zullen sommige gamers een beetje verloren lopen, maar als je het ons vraagt zal de meerderheid dit opnieuw heel erg kunnen smaken. Het hoeft niet altijd even serieus te zijn, toch? Het spel is ook weer heel origineel, al gaat de besturing niet overal even hard met zijn tijd mee. Vuurgevechten met aliens voelen immers een beetje eenvoudig aan en ook auto's hebben al realistischer aangevoeld in dit soort games. Maar realisme is misschien net de reden waarom de makers hier niet te veel aandacht aan hebben besteed. En voor één keer hebben we daar geen probleem mee.
