'Pikmin 3': verslavende en verfrissende game
Nintendo heeft gamers lang laten wachten op 'Pikmin 3'. Het Wii U-spel uit de koker van 'Super Mario'-bedenker Shigeru Miyamoto had al bij de lancering van Nintendo's jongste console in de winkels moeten liggen, maar de release werd meer dan een half jaar uitgesteld. Het wachten werd wel beloond met een enorm verslavende en verfrissende game.
Het verhaal draait rond enkele ruimtevaarders die neerstorten op een planeet die wat lijkt op onze blauwe knoert. Vreemde beesten bevolken de wereld, waarop gigantisch fruit groeit dat de ruimtevaarders moeten verzamelen om te overleven én om mee te nemen naar hun eigen hongerlijdende bevolking.
Er huppelen ook Pikmin rond, kleine mannetjes die als gewillige slaafjes alles doen wat de ruimtevaarders - de speler - hen opdragen. Ze verzamelen fruit, vallen zonder vrees de grootste monsters aan en wandelen als kiekens zonder kop hun dood tegemoet wanneer de speler iets doms doet.
Uitwerking
Het concept van het spel is even simpel als geniaal, want Miyamoto zou Miyamoto niet zijn als hij zijn team de details niet piekfijn liet uitwerken. Je hebt namelijk verschillende soorten Pikmin, die allemaal hun eigen eigenschappen hebben. Verder kan je op de wereld verschillende plaatsen bezoeken, die bijzonder uitgekiend in elkaar zitten. Aanvankelijk kan je slechts een klein deel van die locaties verkennen, tot je een nieuwe Pikminsoort hebt vrijgespeeld waarmee je dan kan terugkomen voor nieuwe delen. Sommige plaatsen zijn bovendien slechts bereikbaar door twee of drie ruimtevaarders te laten samenwerken, terwijl je start met slechts een personage.
Dat alles dwingt je steeds goed na te denken over waar je mee bezig bent, iets wat ook geldt voor de indeling van de spelsessies. Die verlopen namelijk in de vorm van dagen van pakweg een kwartiertje, waardoor je alle Pikmin steeds in je buurt moet hebben wanneer de avond valt. Anders worden ze namelijk - op ongelooflijke zielige wijze, je zou er compassie mee krijgen - verslonden door de nachtdieren van de planeet. Wanneer je dan met meerdere ruimtevaarders en Pikminsoorten aan de slag bent op verscheidene fronten, mogen je gedachten niet te veel afdwalen of je bent een hoop slaafjes kwijt. Op zich is dat trouwens niet erg, want je kweekt er meteen een pak bij. Maar toch spoort het spel je aan zoveel mogelijk stumperds te redden, terwijl je rationeel gezien best soms echt wel een hoop van die Pikmin opoffert om nog iets meer fruit te verzamelen.
Modi en besturing
Op dezelfde manier moedigt de game je aan sessies te herspelen, om steeds een zo hoog mogelijke score te behalen. En wie daar niet genoeg aan heeft, kan buiten de verhaalmodus nog aan de slag met speciale uitdagingen, ook met twee spelers tegelijk. De besturing kan met de tabletcontroller, een WiiMote plus een Nunchuk of met een gamepad. Wij kozen voor de tweede optie, terwijl het tabletscherm naast ons rechtstond als een handige kaart om de locaties te bekijken en ruimtevaarders snel van de ene naar de andere plaats te sturen.
De kleurrijke wereld ziet er trouwens prachtig uit, al zijn we minder te spreken over het geluid, dat tijdens enkele statusmomenten zo lijkt weggewaaid uit het NES-tijdperk. Ook de eentonige stemmen van de ruimtevaarders gingen snel vervelen, om nog maar te zwijgen over dat irritant fluitje waarmee je Pikmins in het gelid houdt. Gelukkig zijn die slechts een voetnoot in het meeslepende spel dat 'Pikmin 3' absoluut is, zowel voor volwassenen als voor kinderen. Het is alleszins een opkikker die de Wii U na een moeizame start zeker kan gebruiken.
