'Short Peace: Ranko Tsukigime's Longest Day' duurt niet lang genoeg
De Japanse 2D-actiegame 'Short Peace: Ranko Tsukigime's Longest Day' is zo'n typisch spel waarbij u zich afvraagt wat de makers in hun aderen hebben gespoten toen ze het maakten: je speelt een zeventienjarig schoolmeisje dat op pad gaat om haar vader te doden, en tijdens die queeste de meest onbeschrijflijke wezens in psychedelische kleuren fileert. Het is ondanks zijn gestoorde thema een verrassend krachtige game, maar duurt véél minder lang dan zijn titel laat vermoeden.
Dat er, zowel visueel als qua thematiek, een fameuze vijs loszit aan 'Short Peace: Ranko Tsukigime's Longest Day' mag voor wie een beetje verzot is op Japanse games geen verrassing heten: de game werd mede ontwikkeld door Goichi 'Suda51' Suda, een gamemaker die in het land van de rijzende zon zo'n beetje de status van een rockster geniet, en ook in het westen van de wereld bekendheid verwierf met zwaar krankzinnige meesterwerkjes als 'No More Heroes' en 'Killer is Dead'. Uit datzelfde vaatje - enorm veel kleurrijke drukte op het scherm, verscheidene videogamestijlen door elkaar geklutst, een videogame en een chemische trip tegelijk - tapt nu ook deze zijscrollende 2D-actiegame.
Heel wat Japanse games geraken nooit op de westerse markt, onder meer omdat hun gameplay niet toegeeflijk genoeg is of hun thema's niet 'pakken' bij westerse spelers, maar dat is alleszins niet het geval bij 'Short Peace'. De gameplay is erg rechttoe-rechtaan en toegankelijk, met het jonge meisje Ranko dat zich door een 2D-wereld begeeft, gewoon springend, hakkend en schietend zoals u het ook wel bij andere zijscrollende platformgames treft. Er zit een helse vaart in de game, en tegenstanders worden bij voorkeur verslagen door middel van 'combo's': als u de dichtstbijzijnde vijand neersabelt, vliegt hij in meerdere brokjes, die op hun beurt ook de vijanden in de buurt kunnen doen exploderen. Zo wordt het snel een psychedelisch janboeltje, want - en dat is een keurmerk van Suda51 - het grauwe decor staat in schril contrast met de kleurrijke figuren die u op het voorplan tegenkomt.
In tegenstelling tot bij de meeste 2D-platformers kunt u in 'Short Peace' echter niet overlijden wanneer uw tegenstanders u raken. In deze game gebeurt er dan iets ergers: u wordt vertraagd in uw voortgang, en u bouwt ook te weinig munitie voor uw vuurwapen op, zodat u de (wél dodelijke) demonische groene armen niet kunt wegschieten wanneer ze u dreigen in te halen. Het verleent 'Short Peace' toch weer die speciale invalshoek die u wel een beetje verwacht wanneer u een Japanse game koopt. Het enige punt is dat het allemaal véél te snel voorbij is. 'Short Peace: Ranko Tsukigime's Longest Day' heeft niet meer dan negen levels, en klokt af op maximum anderhalf uur. Hoe goed, vernieuwend, verfrissend of kunstzinnig de game ook kan zijn: een game die eigenlijk als 'indie'-achtig exploot zou moeten worden verkocht via download aan de volle pot in de winkelrekken leggen is ronduit crimineel.
Om die laatste pijn toch wat te verzachten: het schijfje van 'Short Peace: Ranko Tsukigime's Longest Day' bevat naast de game ook een collectie animatiefilms. Als u in het menu van uw PlayStation 3 iets verder naar links laveert, naar 'Video', opent u de Blu-Ray van een reeks van vier animatiekortfilms van regisseur Katsuhiro Otomo, de maker van genreklassiekers als 'Akira' en 'Steamboy'. De game is een vijfde deel in die anthologie, maar zelfs de toevoeging van de kortfilms verandert 'Short Peace' niet in een goeie deal. Ongetwijfeld zal deze game de annalen van de videogamegeschiedenis ingaan als een uniek project, maar hem aanraden als avondvullend entertainment kunnen we niet.
