'Sly Cooper: Thieves in Time': afgelikt maar geen 'wauw'
'Sly Cooper: Thieves in Time' is een exclusieve game voor de consoles van Sony, en dan weet je dat alles erg verzorgd is. De wasbeer-meesterinbreker reist door de tijd in het gezelschap van een roze nijlpaard en een schildpad met een spraakgebrek, om in het verleden een slechterik bij zijn nekvel te grabbelen.
In dit geval is het woord 'verzorgd' niet zomaar gekozen. We zouden 'Thieves in Time' ook nog 'netjes', 'afgelikt' of 'mooi' kunnen noemen. Een beetje zoals de keurige dametjes die 's zondags een koffietje gaan drinken of misschien een glaasje witte wijn, want we stellen ons voor dat dametjes dat wel eens graag drinken, zo op een zondagnamiddag.
Maar geen slecht woord over die vrouwtjes. Ze zitten daar, doen niemand kwaad, zijn een beetje een met het decor. Ze gaan niet plots op de tafels staan dansen, wegscheuren op een moto of een aangebrande mop vertellen. Oké, de vergelijking is wel heel vergezocht, maar 'Thieves in Time' mist voor ons gewoon een ziel, opwinding, begeestering.
Veel troeven
Objectief gezien heeft de platformgame nochtans veel troeven, en eigenlijk niets waarvan je kan zeggen dat het echt slecht is. Je loopt door mooi ontworpen omgevingen met verschillende personages die dankzij hun specifieke eigenschappen allemaal een andere gameplay bieden. Met de gluiperige Sly Cooper kan je langs richels sluipen of palen beklimmen, terwijl nijlpaard Murray de buitenwipper van dienst is en schildpad Bently de, welja, nerd. Al noem je hem best zo niet in zijn gezicht, of hij bestookt je met een granaat terwijl hij met zijn raketaangedreven rolstoel over je hoofd zoeft.
De game is een 'cross-buy'-titel van Sony, waardoor je een versie voor de PS Vita bij je aankoop voor de PS3 krijgt, en je een spel op het ene platform kan voortspelen op het punt waar je gebleven was op het andere. 'Thieves in Time' is verder voorzien van een eigenwijze soundtrack die de jazz niet schuwt, en biedt veel afwisseling met tussenfilmpjes en uiteenlopende opdrachten. Toch stonden we bij de start meteen ook allerlei objecten kapot te meppen om munten te verzamelen waarmee we later meer aanvallen konden kopen: cliché en saai.
Nostalgie?
Het kan dus aan ons liggen, maar dat gevoel raakten we niet meer kwijt. Bij anderen roept al dat springen en munten verzamelen misschien gewoon nostalgische gevoelens op, maar 'Sly Cooper: Thieves in Time' weet hier echter niet de juiste snaar te raken, en we snappen niet eens goed waarom. Te weinig eigen smoel? Iets te veel 'Heineken' misschien, een bier dat met een neutrale smaak vooral geen mensen wil afstoten in plaats van met een uitgesproken toets te mikken op een kleinere groep liefhebbers? We zullen het inderdaad maar houden op een kwestie van smaak, en trekken een flesje trappist open. Gezondheid.
