Heerlijk 'over the top' hakken en klieven in 'Metal Gear Rising: Revengeance'

Los van het feit of een game nu goed of slecht is, heb je als recensent soms de pech net een titel op je bord te krijgen waar je geen zin in hebt: een shooter wanneer je vol gas wil racen, of een interactief verhaal wanneer je gewoon even zonder nadenken wil knoppenrammen. 'Metal Gear Rising: Revengeance' kwam voor ons precies op het juiste moment, zowel omwille van wat het wel als wat het niét biedt.

'Revengeance' heeft om te beginnen geen diepgravend verhaal. Je hoeft geen uur naar introfilmpjes te kijken om een inzicht te krijgen in de ongelukkige jeugd van de personages, en je hoeft geen twee uur een tutorial te doorlopen vooraleer het spel een beetje plezant wordt. Integendeel: 'Metal Gear Rising: Revengeance' duwt je in een achtbaan, klikt de beschermbeugels vast en takelt je naar boven. Terwijl je achteruitgedrukt in dat ratelende karretje nog net wat veiligheidsinstructies op het hart krijgt gedrukt, bekruipt je meteen het gevoel dat een opwindende rit volgt. Vervolgens zet de game zich in beweging voor actie, actie en nog eens actie.

Hakken en klieven
Je speelt als de cyborg Raiden met een superzwaard dat overal doorheen klieft, zeg maar een soort lichtsabel zoals in 'Star Wars'. En meer woorden gaan we niet verspillen aan het verhaal: jij bent de goede en al wie in je weg staat is slecht. Geen gezeik, veel gesplijt! Want met dat zwaard klief je door robots en cyborgs alsof ze gemaakt zijn van boter, iets wat een erg bevredigend gevoel geeft. Je voelt je echt krachtig met dat zwaard, een sensatie die nog wordt versterkt door de übercoole animaties die weliswaar de clichés niet schuwen. Integendeel: je krijgt van die typische gehurkte "kijk eens hoe achteloos ik mijn zwaard in de schede steek"-poses terwijl op de achtergrond een enorme robot explodeert. Je zou je neus kunnen ophalen voor dergelijke taferelen die je terugziet in ongeveer alle anime waar een zwaard in voorkomt, maar wat ons betreft zijn ze schitterend.

Schepjes en sneetjes
'Metal Gear Rising: Revengeance' doet er dan - net zoals in de redelijk onnozele titel - nog eens een paar schepjes bovenop, met bijvoorbeeld een knop waarmee je Raiden even op supersnelheid kan doen uithalen. In de praktijk lijkt het dan alsof de tijd trager gaat, waardoor je een bombardement van uithalen kan lanceren zodat je de vijand daarna in realtime echt in stukjes kan zien vallen. Dat kan je zelfs doen met helikopters, waarbij je eroverheen springt, dan in slow-motion het tuig in mootjes hakt en je het vervolgens achter je uiteen ziet brokkelen.

Dergelijke taferelen toveren steeds een grijns op onze smoel, en dan hebben we het nog niet eens gehad over de superaanval waarmee je in dat trager tijdsverloop kan mikken op het meest kwetsbare punt van de tegenstander. Slaag je daarin, dan kan je met een druk op de knop gewoonweg de ruggengraat uit je vijand trekken nog voor ie in mootjes op de grond is gevallen. Het klinkt luguber, maar het is o zo bevredigend als het lukt - en bovendien essentieel voor je overlevingskansen, want Raiden haalt broodnodige energie uit zijn buit. Ook essentieel is trouwens je beheersing van je zwaard, want aangezien er geen echte knop is om aanvallen te blokkeren moet je dat doen door met je wapen een lichte aanval in te zetten in de richting van je aanvaller. Het is zeker wennen, maar gelukkig beschikt het spel over prima tutorials die losstaan van het verhaal.

Uitdaging
Het vechten in 'Metal Gear Rising: Revengeance' is trouwens echt wel een uitdaging, en we hadden de game misschien beter een eerste keer doorlopen op het gemakkelijkste niveau in plaats van het normale. Het spel rekent er ook wel op dat je het hele verhaal meermaals herhaalt, daar je het op slechts zes à acht uur kan uitspelen. Heel erg is dat dan weer niet, aangezien het vechten zoveel voldoening geeft dat de omkadering toch naar de achtergrond verdwijnt. Je wil toch altijd net iets efficiënter vechten, en die ruggengraat toch net iets sneller fileren dan tijdens de vorige confrontatie.

Een gigantisch pluspunt van de game is trouwens hoe snel hij altijd laadt, ook als je hem speelt vanop een schijfje. Zo gingen we tijdens nogal wat confrontaties met bazen vaak de pijp uit, waarna we het duel moesten herbeginnen. Terwijl dat in heel wat games leidt tot een pak frustratie omdat je na een lange laadtijd nog maar eens naar hetzelfde tussenfilmpje moet kijken, verloopt dat in 'Metal Gear Rising: Revengeance' supervlot. Chapeau aan de makers, die zo nog maar eens aantonen dat die 'oude' consoles nog steeds heel wat in hun mars hebben. Ook grafisch kan je weinig kritiek geven op de game, buiten dat de volgcamera het geregeld laat afweten wanneer er bijvoorbeeld muren in de buurt zijn.

Tongue in cheek
Een dikke pluim gaat ook naar de opzwepende muziek, die echt perfect past bij het rollercoastertempo van de actie en bovendien nooit stoort - wie dat vanzelfsprekend vindt, moet echt eens luisteren naar eender welk 'Dragon Ball'-spel. Ook de dialogen zijn in orde, al zijn ze ook zo 'over the top' en cliché dat ze niet iedereen zullen bekoren. Zo blijkt je ingenieur een Duitser die zich zoals zo vaak bedient van een 'Allo Allo'-Engels, maar dat is maar een van de voorbeelden van hoe het spel zichzelf totaal niet au sérieux neemt.

Je hebt bijvoorbeeld ook een episch - en we gebruiken dat woord echt niet vaak - baasgevecht waarin Raiden over aansuizende raketten stormt om de gigantische robot die ze afvuurt eens manieren te leren. Of wat dacht je van de robothond die je aanvalt met een kettingzaagstaart, terwijl hij steeds zit op te scheppen over zijn superieure artificiële intelligentie? Het zijn van die heerlijke tongue-in-cheekmomenten waarmee de game constant de draak met zichzelf steekt, en die 'Metal Gear Rising: Revengeance' een apart plaatsje in ons hart geven.

Conclusie
De game zal niet iedereen kunnen bekoren, maar is wat ons betreft een dikke vette aanrader die supervlot speelt en zich zo perfect leent om even lekker te ontspannen. Geen gezeik, veel gesplijt!