‘Sudden Strike 5’ stilt de WOII-strategiehonger, maar verzadigt niet
We herinneren ons een tijd dat WOII-strategiegames alomtegenwoordig waren. Dat zegt misschien iets over onze leeftijd, maar toch: vandaag is het aanbod opvallend schaarser. Dat maakt ‘Sudden Strike 5’ bijna automatisch interessant. Het speelt in op de honger naar klassieke realtimestrategy. Degelijk, soms frustrerend, maar voor fijnproevers uiteindelijk niet het meesterwerk waarnaar het lonkt.
KIJK. De plechtige militaire sfeer gutst uit de trailer
‘Sudden Strike 5’ – nummer 4 dateert alweer van 2017 – voelt in de eerste plaats als een terugkeer naar een type game dat we de voorbije jaren minder hebben gezien. Geen basebuilding, wel grote slagvelden, beperkte middelen en een duidelijke focus op tactiek. In die zin doet het precies wat het moet doen: het vult een leegte. Wie ooit uren verloor aan klassieke WOII-rts’en, voelt zich hier snel thuis.
Ceci n’est pas ‘Company of Heroes’
Maar tegelijk is het moeilijk om de vergelijking met ‘Company of Heroes’ te negeren. Eerdere afleveringen flirtten al met deze referentie, maar deze gaat voor schaamteloze imitatie. Niets verkeerd mee. Echter: waar ‘Company of Heroes’ schittert in intensiteitsdynamiek, visuele duidelijkheid en impact, voelt ‘Sudden Strike 5’ vaker log en minder verfijnd. We begrijpen dat de makers ergens trouw willen blijven aan het originele ‘Sudden Strike’-DNA (en -publiek), maar ze trappen daarmee in de ‘noch vis, noch vlees’-valkuil.
Dat merk je onder meer in hoe het spel zijn systemen introduceert. Er zit best wat diepgang in, met bevoorradingslijnen, unit-synergie, terreinvoordelen enzovoort, maar het spel laat je daar grotendeels zelf achterkomen. Een echte onboarding ontbreekt, en dat maakt de instap voor nieuwkomers onnodig stroef. Zelfs met ervaring in het genre kan het in het begin soms aanvoelen alsof je tegen het spel vecht in plaats van tegen de vijand.
Schaal vs. controle
Op het slagveld zelf ontstaat dan weer een interessante, maar niet altijd geslaagde spanning tussen schaal en controle. De maps zijn vaak uitgestrekt, met meerdere fronten tegelijk. Die chaos botst regelmatig met de nood aan micromanagement. Zeker wanneer je niet op het traditionele pc-platform maar op een console speelt. Met een controller voelt het sturen van eenheden omslachtig, onhandig en frustrerend. Pas toen we een muis aan onze PS5 hingen – eigenlijk een primeur – werd het enigszins werkbaar. Pc-spelers blijven van deze horde gevrijwaard.
De pauzeknop wordt daardoor bijna een essentieel hulpmiddel, wat het ‘realtime’-aspect toch ietwat onderuithaalt. Je stopt het spel, geeft bevelen en laat alles weer lopen. Functioneel, maar het breekt de flow en de spanning die het net zou moeten opbouwen.
Dat alles maakt van ‘Sudden Strike 5’ geen slechte game, integendeel. Het is een degelijk opgebouwde rts met voldoende variatie in de twee dozijn meestal herkenbare scenario’s voor Geallieerden, Sovjets en Duitsers. Met ook heel wat knappe filmische momenten en vooral veel voldoening wanneer een tactiek werkt zoals bedoeld.
Besluit: 7/10
Absoluut niet de nieuwe standaard binnen het genre, maar de singleplayer zal zijn onderbedeelde publiek moeiteloos 50+ uur vermaken. Wie bereid is door de ruwere onboarding, besturing (van de consoleversies) en het tempo heen te kijken, krijgt een meer dan degelijke WOII-rts die bij momenten echt weet te overtuigen.
De game is beschikbaar op pc, Xbox Series X|S en PlayStation5.
