'Trials Frontier' rijdt zichzelf in het wiel
De ongeveer gelijktijdig met consoletitel 'Trials Fusion' uitgebrachte mobiele game 'Trials Fusion' had vrolijk kunnen meerijden met de fysicapuzzlergekte die games als 'Angry Birds' hebben veroorzaakt. Helaas gooide maker Redlynx een potentieel leuke maar eenvoudige game in een overtrokken verhaalstructuur, en voegden ze er een al even overtollig microtransactiesysteem aan toe.
Het succesverhaal van de Finse 'Trials'-reeks, die veertien jaar geleden begon met een doodeenvoudig browserspelletje en zopas met 'Trials Fusion' zijn eerste 'next-gen'-consolegame op zijn naam heeft staan, valt niet te ontkennen. Extra opmerkelijk is dat dat succes volledig draait rond één element: het achterliggende fysicasysteem van deze motorcross-platform-puzzelgames werd gewoon doorheen de jaren geperfectioneerd, maar het was wel vanaf dag één die fysica die de gameplay drijft. Niet makkelijk in het begin, want eventjes te ver vooruit of achteruit leunen en je bijt in het stof, maar eens je ermee weg bent is het een prima gameplay-ervaring, waar je pas stilaan het ware meesterschap in verwerft.
Een zijsprong/terugkeer naar een eenvoudiger platform, die 'Trials Frontier' inluidt op iOS, was dus een ideale manier om de avondvullende gameplay van de consoleversie uit te kristalliseren naar een 'Angry Birds'-eske fysicapuzzler, maar dat krijgen we dan uitgerekend niét. In plaats daarvan komen er in 'Trials Frontier' parcours op ons af die we weliswaar met vier eenvoudige knoppen krijgen afgerond (gas, remmen, vooruit en achteruit leunen), met een fysica waar spelers van de 'grote' games zich meteen thuis in zullen voelen, maar ontwikkelaar Redlynx bouwde daar dan een overtollige verhaal- en missiestructuur rond die het potentiële plezier van die deksels korte parcours alleen maar in de weg staat.
En het wordt nog erger. Uitgever Ubisoft, die sinds twee jaar geleden eigenaar is van de ontwikkelingsstudio achter 'Trials', is volop aan het experimenteren met het 'free-to-play'-businessmodel, en deze game is een van de titels diewat dat betreft het haasje zijn. Je krijgt de game dus in principe gratis, maar op een bepaald moment wordt het natuurlijk wenselijker en wenselijker dat je toch wat geld uitgeeft in het spel. Dat gebeurt door jerrycans met benzine aan te vullen, waarvan je er vijf en later zeven nodig hebt om deel te nemen aan een race. Je kunt ze ook verdienen in de game en hoéft dus geen geld uit te geven, maar de manier om ze aan te vullen - een volgend level bereiken - doet zich schaarser en schaarser voor. Het is nog niet écht een crimineel businessmodel, maar het staat - net als de overdreven verhalende omkadering - het echte speelplezier van deze game in de weg.
