'Ultimate NES Remix' maakt de porties plezier te klein

Videogames bestaan niet alleen uit levels, missies en episodes: ze bestaan ook uit momenten. En die onvergetelijke, taaie, adrenalimepompende morzels plezier kunnen in een 'remix' worden gegoten, vond spellenmaker Nintendo met 'Ultimate NES Remix', een pakketje 3DS-microspelletjes waarin de prilste 'moments de gloire' van een hele generatie gamers in de Moulinex worden gegooid. Helaas maalden ze de porties nèt iets te klein.

'Super Mario Bros.', 'Donkey Kong', 'Dr. Mario', 'Excitebike', 'The Legend of Zelda', 'Metroid': als je de volledige collectie van 16 games in 'Ultimate NES Remix' bij elkaar ziet, heb je een epische collectie van videogames die de prilste gameherinneringen van een hele generatie, degene die pakweg tussen 1970 en 1985 is geboren, samenbalt. Maar dat is niet de bedoeling van deze compilatie: Nintendo gooide de games, zoals dat heet, 'in de mix', en levert een collectie microspelletjes en superkorte puzzelsequenties met scènes uit al die klassiekers. De voortgang die je boekt in deze collectie zit niet in de individuele games, maar in het kraken van een nieuwe set van die game-morzels. Ze gaan vlot binnen: het ene moment moet je Mario precies zòveel Goombahs doen overhoop 'dashen', het volgende moet je gewoon een paar moeilijkere seconden uit een bekend gamelevel zien door te geraken. Er is per definitie afwisseling zat, en het systeempje waarmee je nieuwe sequenties ontsluit laat heel wat keuze toe.

En toch stuit de game op een aantal problemen. Het eerste is dat de kwaliteit van die kortstondige driezels gameplezier erg wisselvallig is: op sommige momenten dachten de makers een deftige puzzelsequentie uit, die je ook een paar keer moet hebben gespeeld om ze echt te doorgronden, op andere ogenblikken weegt hetgene wat er van je wordt verwacht gewoon te licht om voor een uitdaging te kunnen doorgaan. En dan wordt het natuurlijk snel erg repetitief. Bovendien is het decor van die klassiekers zo uitnodigend dat de afsluiting van de meeste microgames gepaard gaat met teleurstelling omdat je die unieke gamewereld weer moet verlaten voor een andere. En teleurstelling is natuurlijk niet meteen een emotie waar een gamemaker op mikt. Het is niet anders: dat onwaarschijnlijke rijtje gameklassiekers dat we zonet opsomden laat zich nog het beste in zijn geheelheid spelen. Want memorabele momenten worden zelden gecreëerd door een gamedesigner: ze zijn het product van de allerindividueelste ervaring van de speler.