Upgrade naar nieuwe consoles is precies wat 'Dark Souls II' nodig had
De enige handicap waaraan 'Dark Souls II' vorig jaar leed, was dat de game nog op de oude consoles verscheen, terwijl heel wat spelers inmiddels al de overstap naar nieuwe hardware hadden gezet. Met 'Scholar of the First Sin', zeg maar de definitieve versie van deze instantklassieker, werd er eindelijk een inhaalmanoeuver gemaakt.
Zo teleurgesteld als we waren in het pompeuze, overgewaardeerde 'Bloodborne', met zijn repetitieve wereld, zijn roestige camera en zijn houterige animaties, zo blij zijn we met de 'new-gen'-versie van voorganger 'Dark Souls II'. Die vorig jaar op de markt gebrachte game is wat ons betreft de pivotale titel uit de 'Souls'-reeks, en - voorlopig althans - de enige uit de serie die écht bestemd is voor de annalen van dit medium. De game zag er een beetje flets uit in zijn originele vorm, als een van de laatste titels voor de PlayStation 3 en Xbox 360, maar ontwikkelingsstudio From Software en uitgever Bandai Namco gaven hem gelukkig het verdiende eerherstel voor spelers die al vroeg waren overgeschakeld naar de PlayStation 4 of Xbox One (of hebben geïnvesteerd in pc-hardware die DirectX 11-graphicssoftware ondersteunt, want ook de pc-versie betekent een hardwaresprongetje vooruit). Ziehier dus 'Dark Souls II: Scholar of the First Sin', zeg maar een 'director's cut' van de game: mooiere plaatjes, meer content (de extra vijanden en miniqueestes van drie downloadbare 'packs' zitten erin), en bij momenten zelfs lichtjes bijgespijkerde centrale gameplay.
Visueel is alles scherper getrokken in deze nieuwe versie, met onder meer een pak extra detail in de texturen (zeg maar de 'vulling' van het decor) en de omgevingseffecten. De audio is deftig bijgewerkt (voetstappen op rots of steen klinken holler, gras en struikgewas ruiselen realistischer), en de hogere beeldverversingssnelheid maakt de actie een pak vlotter. De vormelijke boenbeurt legt nog wat meer nadruk op de betoverende omgevingen die de makers hebben gecreëerd, en die evenwichtig laveren van majestueus (zie het geruststellende Majula, zie de weidse hallen rond Heide's Tower of Flame) naar het efficiënte duister van een kerker. Hardcorefans van de informele 'Souls'-reeks (die begon met 'Demon's Souls', werd verdergezet met de twee 'Dark Souls', en recentelijk nog werd aangevuld met 'Bloodborne') lamenteerden vorig jaar nogal dat de hand van meesterdesigner Hidetaka Miyazaki in deze lichtjes toegankelijkere aflevering afwezig was, maar dat is eerder een voordeel: 'Dark Souls II', dat inderdaad door twee gezellen van Miyazaki werd gemaakt, breekt voorlopig als enige 'Souls'-game uit de rigide niche die de serie voor zichzelf heeft gemaakt omdat hij door gewone stervelingen is gemaakt, en daardoor toch een licht handje uitsteekt naar spelers die wat minder bedreven zijn.
Wat niet betekent dat 'Dark Souls II: Scholar of the First Sin' een makkie is: de game draait nog steeds op aartsmoeilijke gameplay, die je alleen verzacht krijgt door goed je tijd te nemen tijdens het exploreren, dingen te verzamelen, en je personage sterker te maken. Dit is het soort games die je berekend moet aanvatten, met een koel hoofd, en in de wetenschap dat je eerst alle hoekjes van de omgeving hebt afgespeurd voordat je de confrontatie met een vijand aangaat. En, vooral, wetend dat je bijgod vaak zult sterven. De allereerste tegenstanders zijn meteen al belachelijk moeilijk en daarna gaat het alleen maar steil bergopwaarts, maar de moeilijkheidsgraad van 'Dark Souls II' is gebaseerd op strikte maar faire regels. Die geduldige aanpak wordt, zeker in deze opgekalefaterde versie, een heel eind makkelijker gemaakt door de savoureerbare omgeving en de coherente (zij het nog steeds cryptische) verhaalstructuur - ook al niet het sterkste punt van de 'Souls'-titels die van Miyazaki-san's eigen hand zijn. Laat de 'Souls'-nerds maar verder knabbelen op 'Bloodborne': voor de rest van ons - zij die althans niet vervaard zijn van een beetje uitdaging - is er 'Dark Souls II: Scholar of the First Sin'.
