Vijf redenen waarom ‘Disco Elysium’ een absolute gametopper is

Een van de beste videogames van 2019, toen uitsluitend verschenen voor pc-spelers, verscheen vandaag ook voor de consoles. Vijf redenen waarom het écht de moeite is om dat culthitje te spelen.

In 2019 had je bekende toppers als Sekiro: Shadows Die Twice, Death Stranding, The Outer Worlds en Luigi’s Mansion 3, maar de game die dat jaar wat te weinig liefde kreeg, was de weergaloze role-playinggame Disco Elysium. Een game die zich afspeelde aan de zelfkant van de samenleving, met inwoners van de fictieve stad Revachol die zichzelf door hun trieste leven slepen. En waarin je hoofdpersonage, als flik in dit pandemonium van menselijke ellende, misdaden moet oplossen. Ontwikkelstudio ZA/UM lanceerde deze week een Final Cut-versie van de game. Hij is vanaf nu dus ook beschikbaar voor de PlayStation- en Xbox-consoles, met verbeterde graphics, aangepaste gameplay, nieuwe extra content en – zo gaven de makers tenminste aan - een miljoen lijnen ingesproken dialoogtekst. Maar er wàren al goeie redenen om dit pareltje te spelen. Zoals deze vijf.

1. Rollenspel zonder nadruk op vechten

Disco Elysium is een role-playinggame, waarin je constant de uitrusting en de vaardigheden van je hoofdpersonage opwaardeert zodat je grotere uitdagingen aankunt. In het merendeel van de ‘rpg’s’, zoals Skyrim, Mass Effect en Final Fantasy, worden die vervolgens gebruikt om een robbertje te vechten tegen andere personages, maar niet in Disco Elysium dus: je scherpt het kunnen van je protagonist primair aan om te ontdekken wie je bent, en de game draait om conversatie.

2. Een marginaal mooi decor

ZA/UM, de studio achter Disco Elysium, is gevestigd in de Estse hoofdstad Talinn. Dat merk je voor een stuk aan het decor van de game: Revachol, de fictieve stad in de al even gefingeerde seventieswereld waarin de game zich afspeelt, lijkt op een schim van een stad uit het voormalige Oostblok. Voor een stuk hebben de makers, een kunstenaarscollectief dat zichzelf na enkele mislukkingen in andere ontpopte tot een gamestudio, gewoon hun jeugd gesublimeerd in deze op een speelbaar waterverfschilderij lijkende game.

3.  Onvergetelijke personages

Met je hoofdpersonage op kop. Je speelt een flik met een joekel van een drankprobleem en een aversie voor kappers en een bad, die wakker wordt met geheugenverlies, een aanslepende moordzaak en een verloren pistool. Je zoektocht naar dat alles brengt je in de criminele onderbuik van de stad, waar er in de alternatieve seventies van Disco Elysium een flinke klassenstrijd bezig is, en je nog een paar tientallen andere sujets tegenkomt die elk al even memorabel zijn als je flik.

4. Bijtende dialogen

Het werkelijk allereerste wat je pakt wanneer je Disco Elysium opstart, is het proza van de game. Dat werd in de Final Cut nog een handje geholpen door het toegevoegde stemmenwerk van acteurs, maar alleen de conversaties lezen gaf ook al een hoop voldoening in de pc-versie uit 2019. De actie van de game draait goeddeels op conversaties, maar ze zijn niet vrijblijvend zoals in de meeste andere rpg’s: alles wat je zegt heeft gevolgen. En de manier waarop je je personage uitbouwt heeft ook gevolgen voor zijn interne monoloog.

5. Diepe spelsystemen

Hoewel vechten dus niet de focus is van Disco Elysium, gaat het onderliggende systeem van regels en variabelen bijzonder diep. Zo diep dat het risico groot is dat je er compleet in verloren geraakt. Maar tegen de tijd dat je dat beseft ben je al zo betoverd door de andere elementen dat je er met het grootste plezier je tijd voor neemt.