Wario is terug! Maar wie is die sympathieke ‘anti-Mario’ nu precies?
Stel je Nintendo’s totemfiguur Mario voor, maar dan met ADHD en misschien ook een vleugje van het syndroom van Gilles de la Tourette erbij, en je hebt Wario. De figuur uit het Nintendo-rijk, die het levenslicht zag als een soort kwade tweelingbroer voor Mario, werd zo sympathiek gevonden door spelers dat hij al snel zijn eigen games kreeg. Omdat die zopas werden aangevuld met de nieuwe titel WarioWare: Get It Together!: wie is die Wario precies?
Zo’n vijftien jaar geleden heeft ondergetekende een levenslang zwak ontwikkeld voor WarioWare, een collectie van compleet nietszeggende, meestal op minder dan een seconde tijd afgerond zijnde ‘microgames’ die draaien rond één enkele handeling die de games je met één woord (“Snijden!” / “Vegen!” / “Hakken!” / “Aantikken!” enzovoort) oplegden wat je moest doen, en waarbij de hele truc zat in het zéér snel ontdekken wat de bedoeling was. Zo moest je onder meer in neuzen peuteren, hotdogs vreten, uit een boom vallende appels vangen, voedingswaren in tweeën snijden, haren uittrekken, slapende sujets wakker trommelen en rolletjes pleepapier uitrollen.
Op zich snijden die WarioWare-games, waarvan er sinds 2003 al zes verschenen (de compilatie WarioWare Gold! uit 2018 even niet meegeteld), weinig hout. Maar het wordt allemaal wat opgeleukt door de dragende figuur, en het achterliggende metaverhaal: Wario, zeg maar de ‘anti-Mario’, heeft uit pure hebzucht een gamebedrijfje opgericht, en probeert nu munt te slaan uit zeer lui gemaakte, veel te korte games.
Geen ‘evil twin’
Uit Wario’s gedrag tijdens ook weer WarioWare: Get It Together!, dat zopas is verschenen voor de Nintendo Switch, leid je nog veel meer karaktergebreken van het figuurtje af dan alleen maar hebzucht: hij is ook grof, vuilgebekt, niet bepaald begaan met persoonlijke hygiëne, en contrair. Qua uiterlijk lijkt hij wel héél erg op Mario (behalve dan de zigzaggende snor en de motorrijdersoutfit), in die mate dat hij makkelijk kan worden gezien als een soort kwade tweelingbroer voor Nintendo’s mascotte, een beetje zoals Dr. Evil in de Austin Powers-films. En jazeker, in de eerste game waarin hij verscheen – de Game Boy-game Super Mario Land 2 (1992), was hij ook de slechterik. Maar zijn ontstaansgeschiedenis is complexer dan dat.
Om te beginnen was Wario – in tegenstelling tot Mario, Luigi, Bowser en Princess Peach – geen creatie van Mario-bedenker Shigeru Miyamoto. Het figuurtje hoort eerder bij de uitgebreide cast van Nintendo-figuren die er in de vroege nineties bij kwamen toen het boomende Japanse gamebedrijf nood begon te krijgen aan meer personages om games op te baseren. Hiroji Kiyotake, de man die Wario bedacht, zag hem ook niet als een familielid van Mario. “Als Mario Popeye zou zijn, was hij Bluto”, zei Kiyotake in een interview voor de ‘strategy guide’ van Super Mario Land 2. “We bedachten eigenlijk eerst de naam, en de rest volgde. Hij was een Warui (een slechterik), en we draaiden de letter M van Mario om.”
Sympathieke ploert
Niet héél lang na Wario’s eerste optreden als nieuwe erfvijand kreeg hij echter al zijn eigen games. Die begonnen al in 1994 met Super Mario Land 3: Wario Land, een tweedimensionale platformgame voor de Game Boy waarin iets meer ‘combat’ en confrontatie zat, en waarin Wario onder meer met neergeslagen vijanden kon gooien naar weer andere tegenstanders. De daaruit ontsproten Wario Land-reeks kreeg nog nieuwe afleveringen tot in 2008, met Wario Land: The Shake Dimension (2008) voor de Wii. Tegen die tijd hadden de WarioWare-titels de fakkel echter alweer overgenomen. Tot vandaag zelfs.
Waarom ging die slechterik vrij snel een hoofdrol spelen? Omdat hij een sympathieke slechterik is, natuurlijk. Om redenen die moeilijk te vatten zijn. Toen Kiyotake destijds de eerste concepten voor Wario intern toonde bij zijn bazen, werden er veel door hen afgeschoten, zei hij. “Omdat niemand hen ‘mocht’. Bij Wario kregen we die reactie wel.”
WarioWare: Get It Together! is uit voor Nintendo Switch.
