Zeven dingen die ‘Mass Effect: Legendary Edition’ de moeite waard maken
Afgelopen weekend kwam de langverwachte remaster van Mass Effect uit, een waanzinnig sterke trilogie van space-operagames die tussen 2007 en 2012 verscheen. Zeven redenen waarom het tijd is om die (opnieuw) op te pikken op je moderne 4K-tv, met danig bijgevezen graphics en besturing.
1. De graphics (soort van)
Voor een stuk valt Mass Effect Legendary Edition in dezelfde val als alle andere videogame-remasters: aan heel wat elementen, zoals animaties en lipsynchronisatie, blijf je merken dat het een reeks games van een (dik) decennium geleden is. Maar de graphics zijn wel vrij spectaculair verbeterd, met een flinke sprong naar 4K-resolutie (de originele kon je nauwelijks Full HD noemen) en volop mogelijkheden om onder meer het HDR-kleurenspectrum aan te passen. Kleuren, detail en belichting gingen een flinke lichtsprong vooruit.
2. Vooral de eerste maakt een sprong
Vooral de eerste game profiteert het meeste van de opgepompte graphics, omdat het een vrij vroege release was in de hardwaregeneratie Xbox 360/PlayStation 3. Ook Mass Effect 2 en 3 zien er veel beter uit, maar de meest merkbare evolutie is in de eerste te zien. Zowat àlles is overigens verbeterd in die openingsepisode: de verguisde wachttijd in de liften werd bijvoorbeeld drastisch verkort.
3. Er is krankzinnig veel content
De Legendary Edition bestaat niet alleen uit de drie games, maar ook uit de vele, vele extra downloadbare episodes. Inclusief fanfavorieten als Lair of the Shadow Broker en Leviathan. Zeker de tweede en derde game uit de reeks kregen een uitgebreide collectie aan downloadable content (dlc), en het is prettig om dat allemaal in één pakket terug te vinden. Het gaat in totaal om veertig extra pakketten van missies en opdrachten, goed voor in totaal zo’n tachtig extra speeluren bovenop de zestig tot tachtig uren die de drie basisgames al garanderen. Alleen Pinnacle Station, een dlc-brok bij de eerste game, zit er niet bij: ontwikkelaar Bioware vond er geen werkende broncode meer van.
4. Het is nu in essentie één game
Je kunt de trilogie nu ook beginnen met de iconisch geworden vrouwelijke basisversie van hoofdpersonage Shepard, die pas werd geïntroduceerd in Mass Effect 3. Het is het meest zichtbare teken dat de drie games, alhoewel ze apart aan te vatten zijn via een launcher, innig met elkaar verstrengeld zijn in dit pakket. Alle technische verbeteringen die de reeks erbij kreeg tegen de tijd dat de derde verscheen, zoals in de gebruikersinterface, lopen nu over de drie delen heen.
5. Vechten en sturen gaat vlotter
Even terug naar de eerste game: toen die uitkwam was Bioware nog aan het uitvissen hoe het shootergameplay moest mengen met gameplaysystemen uit het roleplaying-gamegenre, en dat gaf wel wat onhandigheidjes in onder meer de besturing. Die werden incrementeel weggevijld bij deel twee en drie, en die verbeterde ‘combat’ zit nu ook in het eerste luik van de Legendary Edition. Zelfs de besturing van het Mako-terreintuigje uit de eerste game, verfoeid door heel wat spelers, is verbeterd.
6. De ware kern zit ònder die mooie plaatjes
Maar vergeet eigenlijk die technologische verbeteringen en die 4K-graphics. Het belangrijkste blijft wat daaronder zit: een waanzinnig sterke space opera, de Star Wars der videogames, waarin je tijdens de vele dialoogscènes gewoon keihard je eigen temperament in je hoofdpersonage kunt steken. Dàt maakt er, meer dan de graphics, een tijdloze gameklassieker van. Is Mass Effect iets complete nieuws voor je? You’re in for a treat. Heb je de hele trilogie al eens gespeeld? You’re in for a treat. Je kunt niet verliezen!
7. Je krijgt er ontzettend veel zin in
Ondergetekende heeft voor dit artikel niet de hele rimram opnieuw gespeeld: ik heb een uur of zeven Mass Effect achter de kiezen, plus een uur of drie uit het tweede en derde deel. Maar die volledige speelsessie van een uur of honderd is wel op handen. Ik heb beslist dat ik eindelijk die tweede, alomvattende run zal doen, met één Commander Shepard die zich verder ontwikkelt doorheen de hele trilogie. Destijds heb ik wat dat betreft een nogal hobbelig parcours afgelegd: de eerste heb ik gerecenseerd voor de Xbox 360 (waarvoor het aanvankelijk een exclusive was), de tweede (omdat mijn reviewexemplaar toevallig daarop werd geleverd) op de pc, en de derde (om dezelfde reden) op de PlayStation 3. Niet ideaal dus.
Maar er zijn naar mijn vermoeden wel meer spelers die ernaar uitkijken om de hele santenboetiek, inclusief eventueel de DLC, in één ruk door te spelen, en met één en hetzelfde personage dat zijn/haar progressie behoudt, en met behoud van verhaalwendingen die je zelf in de voorgaande delen in gang hebt gezet.
