Ga met 'Battlefield 4' naar de oorlog
Ooit was EA's 'Battlefield' de referentie op gebied van first person shooters, maar de vorige aflevering verdween twee jaar geleden in de schaduw van de veel succesvollere 'Call of Duty'-games. Dice, de Zweedse maker van de serie, slaat met 'Battlefield 4' echter terug op twee vlakken: het is tegelijkertijd een fraai brokje fanservice voor zware shooterfanaten en een snedige Hollywoodervaring voor spelers die gewoon wat vertier zoeken.
Twee jaar geleden moest 'Battlefield 3' nog zwaar de duimen leggen voor 'Call of Duty: Modern Warfare 3', de concurrerende shooter die in dat najaar in de winkelrekken kwam. De game presenteerde voor het eerst een volwaardige singleplayer-verhaallijn, en die was best oké, maar ze kwam niet in de buurt van de verhalende grandeur die je in de campagne van 'Modern Warfare 3', tot nu toe de beste aflevering in de 'Call of Duty'-reeks, geserveerd kreeg.
Dat is allemaal veranderd met 'Battlefield 4', de aflevering die het dit jaar moet opnemen tegen het ietwat geplaagde 'Call of Duty: Ghosts'. Dit is niet de plaats om het proces van die andere game te maken (lees daarvoor de review in de link bij dit stuk), maar laat ons het erop houden dat EA's ontwikkelingsstudio Dice met 'Battlefield 4' zijn zaakjes goed op orde heeft gebracht. De verhaallijn van de ongeveer zes uur durende singleplayercampagne is een pak solider verteld dan die van voorganger Battlefield 3, en gaat een flink stapje verder dan de soldatenheroïek en de spionageclychés die de scenaristen van die game duidelijk hadden afgekeken van concurrent Call of Duty. Dat verhaal loopt je als speler ook op geen enkel moment voor de voeten: de schietsequenties hebben een fatsoenlijk ritme, dat op de juiste momenten rustpunten inlast en nooit over de grens gaat wat de 'choreografie' van opdoemende vijanden betreft.
Dat laatste is natuurlijk heel anders in de multiplayer, die het vlees van de game blijft. Er zijn shooterspelers die, alle bombarie rond 'Call of Duty' ten spijt, blijven zweren bij de multiplayer van Battlefield 3, en wie zich online waagt bij deze, zeker op dat gebied, nog betere aflevering snapt meteen waarom. Battlefield 4 bevat niet de weelde aan nieuwe speelmodi die in de multiplayer van Call of Duty: Ghosts zit, maar moet met zijn zeven modi ook weer niet onderdoen. De kracht van de game zit bovendien elders: in het terrein van de maps, bijvoorbeeld. Het aantal omgevingen waarin je elkaar te lijf gaat is beperkt, maar hun omvang is gigantisch, en hun geologische kenmerken geven je tal van mogelijkheden om een tactisch voordeel te halen.
Sommige levels van de singleplayercampagne zijn bovendien zodanig uitgebreid dat je normale aanpak in de multiplayer er van pas kan komen: invalshoek zoeken, toeslaan, en vertrouwen in je computergestuurde teammaats. Bij momenten grijpt de verhaallijn je natuurlijk wel stevig bij het nekvel (en, op minstens één moment, bij de keel), maar de epische tableaus die je soms gepresenteerd krijgt zijn duidelijk zo gemaakt dat multiplayerfans zich niet teveel zouden vervelen in de singleplayercampagne.
Nog eens: dit is niet de plaats om de rekening van die andere najaarsshooter te maken. Maar als je, voor je eigen winteravonden of voor onder de kerstboom, op zoek bent naar de schietgame van het jaar, moeten we deze naar voren schuiven.
