Bijtend déjà vu-gevoel in Call of Duty: Ghosts
Het is oorlog op Amerikaanse bodem. Een buitenlandse mogendheid liep de Verenigde Staten onder de voet, en een groep dappere Amerikaanse Special Forces-soldaten zet de laatste verdedigingslinie op. Wacht even, hebben we dat niet al eens eerder gezien? Ghosts, de nieuwste aflevering in Activisions jaarlijks terugkerende Call of Duty-fenomeen, steelt behoorlijk wat elementen uit eerdere aflevering Modern Warfare II en het begin van Modern Warfare III, waarin eveneens een invasie van Noord-Amerika werd geserveerd in de trant van de bekende eightiesfilm Red Dawn. Ook de visuele stijl (hoewel hij iets duisterder is in deze episode) en de spelervaring pikken gewoon de draad van de vorige Call of Duty's weer op.
Waarom noemden ze deze aflevering dan niet gewoon Modern Warfare IV? Dat is, onder meer om bovenstaande reden, een goeie vraag, maar de verhaallijn die werd opgetrokken voor Call of Duty: Ghosts is wel compleet nieuw: je speelt met nieuwe personages, die in een nieuwe oorlog terechtkomen, en ook de vijand is kakelvers. De vreemde mogendheid die de Verenigde Staten durfde binnen te vallen, is deze keer namelijk niet Rusland, niet China, maar... Zuid-Amerika! Slechterik van dienst is deze keer een groepje oliebaronnen, die eerst het Zuid-Amerikaanse continent hebben geannexeerd, en daarna hun territorium uitbreidden naar het noorden.
Op zijn hondjes
De restanten van het Amerikaanse leger bieden echter dapper weerstand, en gelukkig zijn er de Ghosts, een nieuwe groep commando's die werd samengesteld uit hetgene wat overbleef van alle special forces-divisies, en die geheime guerrillamissies uitvoert in de hoop om de bezetter toch weer buiten de Amerikaanse landsgrenzen te krijgen. Het personage dat je als speler bestuurt, een zwijgzame soldaat wiens broer en vader eveneens bij het verzet zitten, komt tijdens een eenvoudige missie in contact met de Ghosts, en treedt op die manier stilaan toe tot hun rangen.
Wie een van de voorgaande afleveringen van Call of Duty heeft gespeeld, weet dat zoiets gepaard gaat met een hoop knalwerk. De kern van Call of Duty: Ghosts blijft wat dat betreft stevig overeind, met lange schietlevels waarin de kenmerkende, behaaglijke repetitie van deze gamereeks intreedt, afgewisseld met grote Hollywoodmomenten: zie bijvoorbeeld de inleidende sequentie in een ruimtestation, de explosieve raid op het in een voetbalstadium ondergebrachte commandocentrum van de vijand, of de straatgevechten in Caracas. Het blijft een ambitieuze maar vakkundig gemaakte schietgame, waarin de vaart en de choreografie van de aanvallers precies juist zitten.
Weg magie
Maar dat kan ook worden gezegd over de aflevering van vorig jaar, en degene daarvoor, en degene dààrvoor. De Call of Duty-magie, die ieder jaar weer je bloed deed kolken om het einde van de verhaallijn te bereiken, is weg: daarvoor zijn er veel te veel dingen die je al veel te vaak eerder hebt gezien. De elementen die nieuw zijn in Ghosts, maken het zelfs nog wat erger: de sequenties waarbij je een afgetrainde hond bestuurt, bijvoorbeeld, zijn de zwakke punten in een game die op zich al afgleed tot een doordeweekse first-person-shooter. En ook het verhaal, dat de grote kracht was in met name voorgangers Black Ops II en Modern Warfare III, is haastig verteld en staat bol van de clichés.
Die vernieuwing die zoek bleef in de verhalende campagne zit gelukkig wél min of meer in de multiplayer. Die sectie, die per definitie de belangrijkste is voor een Call of Duty-game, is uiteindelijk de reddende engel voor Ghosts. Ze serveert je onder meer een veel grotere aanpasbaarheid van je onlinepersonage, grotere maps (die vooral werden ontworpen om meer met langeafstandswapens te kunnen werken) en omgevingen die door omgevingsfactoren - zoals explosies - kunnen veranderen terwijl je er doorheen loopt. Het geeft nog een nodige boost aan Call of Duty: Ghosts zijn houdbaarheid op lange termijn. Maar die zoete walm van teleurstelling na de singleplayercampagne zul je ook na enkele weken onlinegamen nog in je neusgaten voelen.
